Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Waarom doen alsof? Lisa was niet mijn kind. En dat was oké: ze had al ouders’

vrouw-op-bed.jpg

Marloes: “Toen ik Fons leerde kennen, had hij al een dochtertje, Lisa, van bijna twee. Op haar jonge leeftijd hadden de scheiding en haar vaders nieuwe relatie schijnbaar nog niet zo’n lading. Maar dat veranderde naarmate ze ouder werd en ze moeite kreeg met het heen-en-weren tussen vader en moeder. Ik had met haar te doen. Zag haar worstelen bij de overdracht en snapte dat ze steeds opstandiger werd naar ons allemaal. Omdat ik allesbehalve een boze stiefmoeder wilde zijn, probeerde ik mijn begrip te tonen en haar niet alsmaar terecht te wijzen. Maar wat zei ze vaak lelijke dingen. Geregeld moest ik tot tien tellen om haar niet eens flink de waarheid te zeggen. Dat ik inderdaad niet haar moeder was en nooit zou zijn, maar dat ik wel veel energie stak in mijn relatie met haar, omdat haar welzijn me raakte. Ik deed het niet, omdat ik haar niet wilde opzadelen met mijn emoties.

Fons en ik kregen samen ook een dochtertje. Lisa was ruim vijf jaar toen, maar ondanks het leeftijdsverschil was ze erg jaloers. Dat maakte nóg meer dat ik voortdurend bezig was met de vraag of ik iedereen wel voldoende aandacht gaf. Ik vond het zo belangrijk dat Lisa zich niet achtergesteld voelde dat ik daarin nogal doorsloeg. Een stiefvader die ik op het schoolplein sprak, zei eens dat bij hen in het gezin geen enkele onduidelijkheid bestond over het feit dat hij niet de vader was van zijn stiefzoon. Thuis waren ze met elkaar één, maar met buiten-de-deurdingen ging steevast zijn moeder mee, of de biologische vader. Van enige druk of verwachtingen was verder geen sprake. Ik keek nogal op van deze benadering en had al snel mijn oordeel klaar: wat klonk dit koud. Maar later bedacht ik dat deze stiefvader en -zoon het misschien juíst heel prima voor elkaar hadden samen. Waarom moest ik doen alsof? Lisa was niet mijn kind. En dat was oké: ze had al twee ouders. Bovendien was het natuurlijk van de zotte dat ik soms mijn eigen dochter tekort deed om Lisa maar het gevoel te geven dat ze zeker niet minder aandacht kreeg. Ik was veel toegeeflijker voor mijn stiefdochter om te compenseren dat ze niet mijn eigen vlees en bloed was.

Nu Lisa in de puberteit zit, is er een andere fase aangebroken. Ze wil graag loskomen van ons, wat mij veel ruimte geeft. Juist daardoor merk ik hoe krampachtig ik al die jaren bezig ben geweest. Deze stiefmoeder houdt daar nu mee op. Ik ben er voor mijn gezin. En ik mag erop vertrouwen dat iedereen dat weet, zonder dat ik – als enige in huis – alsmaar op mijn tenen loop.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-19. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Ook interessant