Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Na jaren zoeken, chatte ik opeens met mijn biologische moeder van 83’

biologische-moeder-gevonden.jpg

Silvia (58): “Ik was twaalf toen ik hoorde dat ik een aangenomen kind was. Het was mijn vader die het me vertelde in het bijzijn van mijn moeder en zus. Op dat moment kon ik er gevoelsmatig niets mee.

Ik vroeg nog vrij nuchter wie dan wél mijn echte ouders waren, waarop ik te horen kreeg dat deze mensen mij drie maanden na mijn geboorte hadden weggegeven met het oog op mijn veiligheid, omdat in hun land – Hongarije – een dreigende opstand heerste.

Lievelingetje van mijn vader

Meer wilde ik denk ik niet weten op dat moment. Ik had het goed bij mijn pleegouders, ik was zelfs het lievelingetje van mijn vader en werd vreselijk verwend. Achteraf begrijp ik alleen niet waarom ze mij niet het echte verhaal hebben verteld. Hoewel, misschien wisten zij het ook niet…

Tóch nieuwsgierig

Toen mijn pleegouders kwamen te overlijden, ongeveer 23 jaar geleden, werd ik toch nieuwsgierig. Ze hadden me nog gezegd hoe mijn biologische moeder heette en dat gaf me een aanknopingspunt bij het zoeken naar meer informatie.

Ik vroeg een Hongaars telefoonboek aan en besloot te bellen naar mensen met dezelfde achternaam. Met hulp van een Hongaarse dame hier in Nederland heb ik ook een aantal brieven geschreven. Maar het bracht me allemaal geen steek verder.

Ineens zat ik met haar te chatten

Het leek een uitzichtloos verhaal, tót enkele jaren later mijn inmiddels volwassen dochter Veronique – die nogal houdt van dingen uitpluizen – erin dook. Zij benaderde het Leger des Heils en greep social media aan. En via Facebook kwam ze uiteindelijk in contact met een achterneef van mij, die kon vertellen dat mijn biologische moeder nog leeft en in het plaatsje Sopron in Hongarije woont.

Daarna ging het onwaarschijnlijk snel en zaten we ineens via de computer te chatten met mijn 83-jarige biologische moeder en haar zus, mijn tante Térezia!

Herkenning

Afgelopen april ben ik met mijn dochter in Sopron geweest en dat was een geweldige ervaring. Al ben ik zelf al 58, het blijkt zó waardevol voor een mens om te weten waar je werkelijk vandaan komt. Om uiterlijke kenmerken te herkennen, om meer te weten over familiekwalen en om te begrijpen hoe je op de wereld terechtgekomen bent.

Het echte verhaal is dat mijn moeder alleenstaand was, omdat haar man in het leger zat en na mijn geboorte nooit meer is teruggekomen. De nonnen hadden mij van haar afgenomen en via een kindertehuis ter adoptie aangeboden. Mijn biologische moeder had daar veel verdriet van en is mij nooit vergeten. Hoe fijn voor ons beiden dat de losse eindjes nu bij elkaar zijn gekomen. We hopen elkaar snel weer te zien. Maar die ontmoeting in april pakt niemand ons meer af.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-24
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant