Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Hij kreeg geen naam. Alsof ik dit kindje niet 9 maanden had gedragen’

baby-dood-geboren-registreren-margriet.jpg

Het eerste kindje van Lucie werd dood geboren. Het levenloze lichaampje werd, eigenlijk tegen haar wil in, direct weggevoerd. Jaren later, zochten ze zijn grafje weer op.

Lucie: “Alles stond klaar. Het bedje was opgemaakt met mooie, geborduurde lakentjes. In de kast lagen de stapeltjes gewassen en gestreken kleertjes. We wachtten vol spanning op zijn komst.”

Levenloos jongetje

“Op 10 mei 1961 was het zover. Onze huisarts kwam en toen ik vertelde dat ik de laatste paar dagen geen beweging meer had gevoeld, reageerde hij toch wel wat ongerust. Het enige wat ik nog bewust weet van de bevalling, is dat hij steeds weer luisterde met zo’n houten toeter op mijn buik en dat gaandeweg duidelijk werd dat er weinig hoop meer was. ’s Middags om 15.35 uur werd een gaaf maar levenloos jongetje geboren. Ik probeerde naar hem te kijken, maar werd met zachte hand weer in de kussens gedrukt. In die tijd werd gedacht dat ik de baby beter niet kon zien of vasthouden, zodat ik mij niet zou hechten.”

“Het is beter zo”

“Hij kreeg dus ook geen naam. Net alsof ik dit kindje niet negen maanden had gedragen. Onvoorstelbaar, denk ik nu, dat we het zo lieten gebeuren. Door het grote verdriet en de woorden ‘het is beter zo’, hadden we verder geen weerwoord. Er kwam een klein kistje en daar is hij in gelegd. Ik mocht mijn bed niet uit, maar stond toch wel boven voor het slaapkamer raam te kijken hoe de grote zwarte auto met kistje de straat uit reed. Een onbeschrijfelijk verdriet. Voor mijn man moet het ook zwaar zijn geweest; hij is mee geweest om het jongetje te begraven.”

Lees ook: Door zijn Asperger heeft hij veel minder remmingen dan ik

Grafje zoeken

“We kregen daarna nog drie gezonde kinderen en het leven ging door. Af en toe werd erover gesproken, nooit is het uit onze gedachten geweest. Toen de kinderen eenmaal de deur uit waren, hadden mijn man en ik de behoefte om toch eens op het kerkhof te kijken of we het grafje nog konden vinden. Een enorm geluk was het dat daar toevallig iemand rondliep van het onderhoud. We vertelden hem ons verhaal, waarna hij aan de hand van een oud aantekenboekje precies kon vertellen bij welk nummer op het veldje ons kindje was begraven. Wat waren we blij! We hebben er uiteindelijk een steentje laten zetten.”

“Hij mag er eindelijk zijn”

“En toen de mogelijkheid er was om ons kindje te laten registreren, hebben we dat gedaan. Met zijn naam Luc Paul staat hij nu in het familieboekje. Op 10 mei 2019 zijn we samen met onze kinderen naar het kerkhof gegaan. Bij een kopje koffie bespraken we nog eens hoe het destijds allemaal is gegaan, deze bijna niet te begrijpen gebeurtenis die altijd in ons leven aanwezig is geweest. Daarna liepen we naar het grafje om er bloemetjes neer te leggen. Wat was het waardevol om dit liefdevolle moment samen met onze kinderen te delen. Luc Paul hoort nu bij ons gezin en mag er eindelijk zijn.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-02
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

 

 

 

Ook interessant