Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Geweldig dat antidepressiva anderen zo goed kunnen helpen. Maar míj?’

vrouwmijnverhaal.jpg

Marloes: “’Dáág, beschermengel, bedankt voor je steun en hulp in moeilijke tijden. Ik heb je niet meer nodig en laat je los.’ Zo begint mijn afscheidsbrief aan mijn antidepressiva. Ik heb deze brief geschreven, omdat ik dit afscheid fijn maar tegelijkertijd ook doodeng vind.

Ik ben antidepressiva gaan slikken in een periode dat ik vastliep. Te lang had ik mijn eigen grenzen genegeerd, met name in mijn werk. Ik kreeg te maken met fysieke klachten, die er uiteindelijk voor zorgden dat ik tijdelijk uitviel. Herstellen moest ik, pas op de plaats maken en geduld hebben, terwijl ik juist zo graag positief verder wilde, vóóruit. Bovendien miste ik de structuur die werk biedt, de mentale ‘prikkel’ en de gezelligheid van 
collega’s. Daarna werd het donker en leeg om me heen. Ondanks mijn sterke wil en inzet lukte het mij niet om dat gevoel te doorbreken.

Heel moeilijk vond ik het om ja te zeggen tegen antidepressiva. Geweldig dat het medicijn bestaat, dacht ik, en dat het anderen zo goed kan helpen. Maar míj? Ik schaamde me dat ik deze steun in de rug schijnbaar nodig had en niet sterk genoeg was om op eigen kracht beter te worden. Ook vond ik het idee heel eng dat ik zelf niet meer honderd procent de controle had. De arts die ik tegenover mij kreeg, was een leuke, vlotte man. Hij gaf mij het inzicht dat ik niet gek of ziek was, maar dat ik mezelf te vaardig had gemaakt in piekeren, wat mij verder niets bracht. Wat nou als ik die tijd en energie overhield voor andere dingen, zei hij. Het idee van al die extra ruimte in mijn hoofd en agenda gaf me direct een hoera-gevoel. Ik wilde het dus proberen, zonder te weten wat er voor het piekeren in de plaats zou komen. Het opbouwen naar de juiste dosering viel me niet mee. Ik verwachtte geen wonderen, maar toch op z’n minst wel een lichtpuntje. Die kwam na flink doorbijten zo’n vier weken nadat ik was begonnen. Vanaf dat moment kon ik langzaam mijn spanning loslaten en vertrouwen op het proces waarin ik al onderweg was.

Ik wil antidepressiva niet promoten, maar ik wel graag het taboe en de schaamte erover wegnemen. Voor mij waren de medicatie én de gesprekken met mijn psychologe een gouden combinatie, waardoor ik dat hardnekkige piekeren stukje bij beetje kon minderen en ik dichter bij mijn gevoel en 
intuïtie kon komen, van waaruit ik nu durf te leven. Het is een mooi en groot groeiproces geweest, waarmee ik nu verder kan gaan zónder extra steun van antidepressiva.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-23. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Ook interessant