Mijn verhaal: ‘Na mijn diagnose moest ik een andere levensinvulling zoeken’

Deel dit artikel:

Jidske (40): “Zo’n negen jaar geleden kreeg ik de diagnose ADD/autismespectrumstoornis. Hoewel ik daar in eerste instantie van schrok, voelde ik al snel daarna een enorme last van mijn schouders vallen.

Zo lang ik me kon herinneren had ik mijn best gedaan erbij te horen: niet te veel nadenken, maar dóén, minder emoties tonen én voelen, niet te veel stilstaan bij nieuwe indrukken en ‘kom op, wat harder zijn voor jezelf’.

Burn-out

Ik had hierdoor op jongere leeftijd al eens een burn-out gekregen en nu was ik in mijn werk in de zorg weer keihard tegen mijn grenzen aangelopen. Ik klopte aan bij de huisarts met klachten als duizeligheid, spierkrampen en buikpijn. Maar toen ik terechtkwam bij een psychotherapeute, met name vanwege concentratie- en geheugenproblemen, bleek er al vrij snel meer aan de hand.

Andere levensinvulling

Na de diagnose volgde er een periode van opkrabbelen en mezelf leren zien zoals ik ben: iemand die wat meer rust en ruimte nodig heeft en hier en daar hulp van anderen moet aanvaarden om genoeg energie over te houden voor de dingen waar ze goed in is. En ik besefte dat mijn oog voor detail, mijn enthousiasme, creativiteit, humor en doorzettingsvermogen dingen zijn waar ik kracht uit kan halen.

Ik kon vervolgens besluiten om niet meer te blijven zoeken naar de bevestiging van anderen. Ik wilde vanaf nu goed voor mijzelf gaan zorgen en de mensen om mij heen helpen om mij beter te begrijpen, want dat zou ons contact alleen maar ten goede komen. Bovendien realiseerde ik me dat teruggaan naar de zorg geen optie meer was. Ik moest een andere levensinvulling gaan zoeken, waarin ik mezelf kon zijn en voldoening zou vinden.

Herstelproces

Ik schreef in mijn herstelproces veel van mij af, vaak in dichtvorm. Vervolgens trok ik voor mijn beweging en rust de natuur in en daar ontdekte ik van alles, maar zeker ook mijn talent voor fotograferen. Ontzettend veel foto’s heb ik buiten gemaakt en deze koppelde ik aan mijn zelfgeschreven gedichten.

Het resultaat leidde tot mooie, openhartige gesprekken met onder andere familie en vrienden die verrast waren door mijn creativiteit. Omdat ik durfde te laten zie wie ik ben, leerden zij mij beter kennen.

Moment van bezinning

Met hun steun in de rug heb ik inmiddels drie foto-/gedichtenbundels uitgegeven en daarmee hoop ik ook ánderen een moment van bezinning te geven. Ik wil mensen graag raken met dingen die recht uit mijn hart komen en heb met schrijven en fotograferen iets gevonden wat een prettige energie vraagt en ook weer teruggeeft. Het heeft even geduurd, maar ik weet nu: ik doe ertoe, op mijn unieke manier.”

 

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-33
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief