Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Hij hield iedereen aan het lijntje en loog ons allemaal voor’

denken21.jpg

Esther: “Sinds vijf jaar is Jan mijn buurman en al drie jaar hoop ik dat hij zijn huis verkoopt en verkast. Zo lang al zijn we geen minnaars meer. En zo lang al word ik nog dagelijks geconfronteerd met mijn eigen stommiteit en zijn leugenachtigheid. Drie jaar lang geloofde ik hem als hij zei dat ik zijn zielenliefde was en dat hij altijd met mij samen wilde zijn. Hij zei dat zijn huwelijk niets meer voorstelde, dat het gewoon voor de vorm was wat hij en zijn vrouw nog samen deden. Als zij met hem vree, vree hij met haar mee.
Voor de vorm dus. Voor de vorm gingen ze ook weekendjes weg en samen uit eten. Elke keer als ik er genoeg van had, huilde hij, omdat hij zonder mij niet verder wilde. En ondanks mijn boosheid en verdriet, trapte ik in zijn charmante praatjes. Hij gaf me steeds genoeg strohalmen om door te gaan. Zo huurden we zelfs samen een huis. Maar ja, daarmee begon het gedonder.

Zijn vrouw ontdekte wat er speelde en stond direct voor mijn deur om ook mijn echtgenoot in te lichten. Jan, mijn minnaar, was nergens te bekennen om mij te steunen. Hij was er eigenlijk nooit wanneer ik hem écht nodig had. Mijn man reageerde – begrijpelijk – boos, wist zich geen raad 
met de situatie en stelde uiteindelijk voor om naar een mediator te gaan. 
Zijn vrouw daarentegen deed iets onverwachts: ze gaf ons haar zegen,
 waarmee ze een indrukwekkende trukendoos opende. Met haar goodwill won ze haar mans sympathie en compassie. Vervolgens kwam ze op de proppen met angstaanvallen, geldgebrek, depressies en wat al niet meer. Ze wist precies hoe ze haar man moest inpalmen. Jan was dus continu bij haar en niet met mij. Hij en ik hadden tenslotte nog een heel leven voor ons…

Toen ik ging bedenken hoe dat leven er dan zou uitzien, werd ik als door bliksem getroffen: hij zou nóóit een keuze maken. Hij hield iedereen aan het lijntje en loog ons allemaal voor. De laatste keer dat hij naar haar toe ging, heb ik een punt achter onze relatie gezet en daarna het huurhuis met eerlijke opgaaf van reden opgezegd. Jan was woest, maar ik heb sindsdien nooit meer een woord tegen hem gezegd. Zielenliefde, wat een farce. De enige op wie ik kon rekenen, de enige die écht onvoorwaardelijk van mij houdt en voor mij en ons huwelijk vecht, is mijn man. Dankzij hem weet ik wat echte liefde is.

Buurman, ex-minnaar, zou je nog één ding voor mij willen doen? Pak je boeltje op en verhuis met je gezin. Bijvoorbeeld naar de maan.”

Productie | Laura Kraeger
Beeld| iStock

Dit interview stond in Margriet 2018-22. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook leuk en interessant om te lezen

Bekijk ook

Vriendinnen Ingrid en Liezet gaan op pad in het oosten van Nederland.

 

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op

Ook interessant