MT47 M47 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Mijn ouders leven als kluizenaars. Straks hebben ze hulp nodig en wil niemand bij hen over de vloer komen’

De ouders van Ria zijn oude hippies. Ria heeft altijd respect gehad voor hun levensstijl. Maar nu loopt het uit de hand.

“Ik weet nog goed hoe Sandra, mijn vrouw, reageerde toen ze voor het eerst bij mijn ouders thuiskwam. Normaal gesproken zit ze nooit om woorden verlegen, nu zag ik haar sprakeloos rondkijken. Ik had haar al voorbereid door mijn ouders als ‘anders, eigengereid en niet al te netjes’ te benoemen. Maar wat ze zag, overtrof kennelijk haar stoutste verwachting. Het werd toch een gezellig bezoek, maar we zaten nog niet in de auto naar huis of ze zei: ‘Wat ben ik blij dat jij niet zoals je ouders bent.’”

Rommelig en chaotisch

“En dan te bedenken dat er toen, 28 jaar geleden, in mijn ogen nog niet zo veel aan hand was. De hippie-achtige levensstijl van mijn ouders was voor mij heel normaal. Ze leerden elkaar kennen in een commune, daar ben ik ook geboren. Toen ik zeven was en mijn broertje vier, kochten ze met z’n tweeën een oude boerderij die een stuk verderop lag. Mijn hele jeugd was het de zoete inval bij ons. Dat het nogal rommelig en chaotisch was, viel mij niet op: in de commune was het net zo. Pas toen ik naar de middelbare school ging en vriendinnen uit ‘normale’ gezinnen kreeg, besefte ik dat het ook anders kon. Ik kwam opeens bij mensen bij wie het altijd opgeruimd was. Door wie de afwas meteen na het eten werd gedaan. En bij wie je eigen spullen kon hebben of zelfs een deur waar anderen op moesten kloppen.”

Burgerlijk

“De regels en de orde die ik bij anderen zag, vond ik fijn. Dat wilde ik ook. Toen ik op mezelf ging wonen, richtte ik alles keurig netjes in en hield mijn huis brandschoon. Mijn ouders grinnikten daarom. Ze zeiden: ‘Grappig hoe jij alles weer doet waar wij ons juist tegen verzetten.’ Maar ze vonden het uitstekend; ze hebben me altijd vrij gelaten, me gestimuleerd om mijn eigen weg te kiezen. En wanneer het moest, pasten ze zich aan aan mijn levensstijl. Toen Sandra en ik trouwden – iets wat zij sowieso burgerlijk vonden – kwam mijn vader keurig in een pak met stropdas.

Tegelijkertijd was het voor mij altijd een warm bad om bij hen te komen. Ook mijn kinderen kwamen maar wat graag bij hun opa en oma over te vloer. Leven en laten leven, dat was altijd het motto van mijn ouders en ik heb dat overgenomen. Ik heb ook nooit geprobeerd om mijn ouders te veranderen. Maar de laatste jaren begint het te schuren. Want van een gezellige rommeligheid is allang geen sprake meer. Het is gewoon een bende bij hen thuis en ik vind dat dat niet langer gaat.”

“Mijn vader was altijd al een verzamelaar. Hij leest alles wat los en vast zit. Zet hem op een rommelmarkt en hij komt met een kar vol boeken naar huis. De boekenplanken in de woonkamer hingen altijd al door, maar met de jaren slibde het hele huis dicht. De vroegere kamers van mij en mijn broer, de hal boven: alles werd volgestouwd, met boeken, kranten, bladen, kaarten en weet ik veel wat meer. Er kwam steeds meer bij en er ging nooit wat weg. Maar hun boerderij is groot en er was veel ruimte. Toen nog wel. En al waren ze laks met schoonmaken en kwam je altijd onder de haren van hun katten en de hond te zitten als je langsging, de gezelligheid maakte veel goed.”

MT47 M47 Nog nooit verteld Beeld

Geen beginnen aan

“Maar sinds een jaar of vijf zijn beiden minder mobiel geworden. Opruimen, soppen, stofzuigen, de boel leefbaar houden... Het schiet er steeds meer bij in. Het is ook bijna niet te doen omdat het huis zo vol staat. De bovenverdieping hebben mijn broer en ik allang afgeschreven, daar is geen beginnen meer aan. Mijn ouders komen daar ook bijna niet meer, ze kunnen de trap nog maar moeilijk op. Dit is voor hen helaas geen reden om de boel door ons te laten opruimen. Het is me een doorn in het oog, toch kan ik dat nog wel loslaten. Dat de woonkamer en het slaapgedeelte van mijn ouders ook dichtslibt en het er ronduit vies is, vind ik zorgelijker. Dit gaat zo niet meer. Maar opmerkingen helpen niet en hulp van buitenaf, daar willen ze niets van weten.”

“‘Dat is helemaal niet nodig,’ beweert mijn moeder. ‘Ik zet ze zo de deur uit,’ dreigt mijn vader. Om die reden ben ik zelf al veelvuldig bijgesprongen, dat gedogen ze nog net. Maar het loopt vaak uit op ruzie. Ik gooi te veel weg en ze kunnen niets meer vinden als ik ben geweest. Om de gemoederen een beetje in bedwang te houden, houd ik het tegenwoordig bij het verschonen van hun bed, het zuigen van de vloer en bijhouden van de keuken.”

Moeten we ingrijpen...?

“Dit kan niet meer zo, dat vinden ook mijn vrouw, mijn broer en zijn partner. Maar mijn ouders willen niet zien dat ze het zelf niet meer aankunnen. Met de jaren zijn ze steeds meer op zichzelf komen te staan. Ze leven als kluizenaars. Ze eten grotendeels wat ze zelf in de tuin verbouwen, daar steekt mijn vader al zijn energie in. Zelf zeggen ze dat dit nu eenmaal hun levensstijl is en dat niemand zich ermee moet bemoeien. Maar ik kan ze toch niet laten vervuilen? Straks hebben ze hulp nodig en wil niemand bij hen over de vloer komen. En worden wij kinderen erop aangekeken. Al kan mij dat niet schelen, hoor, en ik lig er ook niet wakker van dat mijn broer en ik op een dag alles zullen moeten leeghalen; al zal dat een hels karwei worden. Dat zien we dan wel weer.”

“Nee, waar ik me druk om maak is: hoe ver moet dit nog gaan voordat we echt moeten ingrijpen? Moeten we wachten tot de muizen er door de keuken marcheren? En als dat moment is gekomen, wat gaan we dan doen?”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden