null Beeld Marloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.

PREMIUM

‘Mijn moeder knipte zelf ons haar, echt mooi werd het nooit. Pas aan het einde van de lagere school liet ik het groeien’

Inge Wijsman (59, getrouwd en moeder van twee kinderen van 31 en 26) is leefstijldeskundige en studiebegeleider bij een opleidingsinstituut.

“We hadden het vroeger niet breed, dus mijn moeder maakte onze kleren zelf. Ze maakte voor mijn twee zussen en mij dezelfde kleding, dat vond ze schattig. Maar omdat ik de jongste was en hun kleding moest afdragen, liep ik dus drie jaar in dezelfde kleren. Met de bril die ik toen had, ging het ook zo: dat montuur was van mijn zus geweest. Het was een beetje een gekke bril, er waren in de jaren zestig nauwelijks monturen voor kinderen. Brillen moesten in die tijd vooral functioneel zijn. En ik had ook nog eens een lui oog, dus ik liep met een pleister op mijn goede oog.”

null Beeld

Varkenshaar

“Mijn moeder knipte zelf ons haar. Ze deed heus wel haar best, maar echt mooi werd het nooit. Dat kwam ook door mijn ‘varkenshaar’: het was dik en weerbarstig. Als je daar zomaar de schaar in zet, piepen de kruinen op de gekste plekken omhoog. Pas aan het einde van de lagere school ging ik het laten groeien. Mijn vader had na twee meisjes liever een jongen gewild en behandelde me ook zo. Ik gedroeg me als een jongen; klauterde in bomen en ging met mijn vader mee vissen. Ik kreeg pas laat vrouwelijke vormen. Toen ik later zelf een dochter kreeg, kleedde ik haar altijd heel meisjesachtig, dat zal wel een antwoord zijn geweest op mijn eigen jeugd. Ik had mezelf leren naaien en maakte jurkjes en sokjes met ruches voor haar. Mijn dochter had altijd lang haar. Toen ze het in haar puberteit wilde afknippen, vond ik dat vreselijk.”

“Om naar school te fietsen, moesten wij vroeger door een chique wijk. De kinderen die daar woonden, pestten mijn zussen en mij. Als we langsfietsten, zongen ze onnozele rijmpjes met onze namen. Het was niet leuk, ik heb me altijd minderwaardig gevoeld. Dat pesten zorgde ervoor dat ik me eenzaam voelde. Ik had het gevoel dat ik er niet mocht zijn en probeerde altijd bij anderen in de gratie te komen. Het heeft wel wat therapie gekost om daaroverheen te komen.”

null Beeld

De beste versie van mezelf

“Er is niet één specifiek moment geweest dat er een omslag kwam en ik me mooier ging voelen. De zelfmoord van een van mijn zussen, nu twintig jaar geleden, heeft echter wel een ongelooflijke impact gehad. Zij was in alles beter dan ik, maar leven kon ze niet zo goed. Stap voor stap ben ik de beste versie van mezelf geworden.”

“Ik geef niets om uiterlijk, ik heb ook niet aan mezelf laten sleutelen. Echte schoonheid zit vanbinnen. Ik probeer mijn leven ten volle te leven en dát zie je. Ik krijg weleens complimenten, vooral over mijn grijze haren. En mensen schatten me geregeld jonger dan ik ben. In tegenstelling tot vroeger voel ik me nu heel vrouwelijk.”

Suus RuisMarloes Bosch. Styling: Ora Bollegraaf. Visagie: Wilma Scholte en Astrid Timmer.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden