MT50 M50 nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Mensen kijken met andere ogen naar me als ze weten over mijn vier huwelijken’

Fiona geneert zich voor het feit dat ze al vier keer voor het altaar heeft gestaan. Tegenover haar omgeving, maar ook tegenover een potentiële nieuwe liefde.

“‘Oma, ik vind u juist heel tof,’ zei mijn dertienjarige kleindochter onlangs tegen me. ‘Al die oude mensen die al een halve eeuw bij elkaar zijn, dat is toch saai? U heeft tenminste wat meegemaakt in uw leven. Daar hoeft u zich toch niet voor te schamen?’”

“Ik had net daarvoor tegen haar gezegd dat ik liever niet had dat ze tegen haar vriendinnetjes vertelt dat ik vier keer getrouwd ben geweest. Het is iets waar ik zelf niet mee te koop loop. Al zijn er meer mensen die vinden dat ik er niet zo’n punt van moet maken, zelf geneer ik me ervoor. Het ergst is het als mensen er grapjes over maken, beginnen over Elizabeth Taylor met haar acht huwelijken. Dan krimp ik in elkaar. Dat ik zo vaak in het huwelijksbootje ben gestapt, is zelfs de reden dat ik niet op een datingsite sta, terwijl ik best opensta voor een nieuwe liefde. Maar hoe kan ik nu een man die ik net heb ontmoet, vertellen dat ik al vier huwelijken achter de rug heb? Maar als ik het verzwijg, staat er meteen een leugen tussen ons in en dat wil ik ook niet.”

Vlucht uit huis

“Ik blijf het moeilijk vinden hoe mijn leven is verlopen. Als ik het over kon doen, zou ik veel dingen anders aanpakken.”

“De eerste keer dat ik mijn jawoord gaf, was ik achttien. Ik heb geen fijne jeugd gehad, mijn vader was erg dominant. Hoe ouder ik werd, hoe meer hij mijn vrijheid beknotte. Lucas, mijn eerste man, was dan ook vooral een vlucht. Ik wist nog niets van de liefde, maar voelde me gevleid door zijn aandacht. Om onder het juk van mijn vader uit te komen, stemde ik in met een huwelijk. Mijn vader was zo boos dat hij niet op onze bruiloft kwam. Mijn moeder was er wél. Dat was een grote daad van verzet, want meestal gedroeg ze zich erg volgzaam. Het was dan ook een bittere pil dat ik een heel andere kant van Lucas ontdekte toen we eenmaal getrouwd waren. Voorheen had hij me gestimuleerd te werken, af te spreken met vriendinnen. Nu vond hij toch vooral dat mijn plek achter het aanrecht was. Ons huwelijk heeft maar een halfjaar geduurd, toen kon ik er niet omheen: ik was van de ene gevangenis in de andere beland. Aanleiding om weg te gaan was een miskraam. Hoe verdrietig ik daar ook om was, ik voelde me ook opgelucht: nu zat ik tenminste nog niet echt aan Lucas vast. Ik moest zorgen dat ik wegkwam voordat het opnieuw raak zou zijn.”

Op eigen benen

“Mijn vader, die zo tegen het huwelijk was geweest, was woedend dat ik vertrok. Ook verder was er veel onbegrip, scheiden kwam vijftig jaar geleden natuurlijk nog veel minder vaak voor dan nu. Zelf was ik dolblij. Ik ging bij een vriendin wonen, leerde eindelijk op eigen benen staan. Ik had allerlei baantjes en genoot van het leven. Mannen hield ik af, ik wilde me voorlopig niet binden. Tot ik na een paar jaar voor het eerst in mijn leven verliefd werd. Op Erik. Ik sliep er niet van, was voortdurend misselijk. Dit is ’m, wist ik, de liefde van mijn leven. En ja, natuurlijk wilde ik met hem trouwen. Dit zou wel voor altijd zijn.”

“Onze huwelijksdag was fantastisch, Erik legde me uitbundig in de watten, zo was hij: liefdevol, gul, extravert. Alleen kon hij het niet bij één vrouw houden. De eerste tekenen van ontrouw kreeg ik al binnen het jaar. Ik heb hem vaak vergeven, maar op een gegeven moment was het op. Nog voor mijn dertigste was mijn tweede scheiding een feit.”

MT50 M50 nog nooit verteld Beeld

Nooit meer

“Hierna was ik vastbesloten nooit meer te trouwen. Ik vond het stempel van twee mislukte huwelijken al erg genoeg. Ik weet dat er veel over mij geroddeld werd in het dorp. Vreselijk vond ik dat. Nee, ik zou me nooit meer officieel aan iemand binden. De man die de vader van mijn kinderen zou worden, vond het prima. Ja hoor, samenwonen was meer dan genoeg. Tot ik zwanger raakte. ‘Ik wil dat we allemaal dezelfde naam dragen,’ drong hij aan. Uiteindelijk ben ik gezwicht. Driemaal is scheepsrecht, nietwaar? En omdat we al een paar jaar samen waren, dacht ik dat ik me onmogelijk in hem kon vergissen. En dat was waar: hij was een lieve man en een goede vader. Alleen groeiden we na verloop van tijd toch uit elkaar. Onze jongste was vijftien toen we, in goed overleg, besloten om als vrienden verder te gaan. De juiste beslissing, hoe moeilijk ik het ook vond dat er nu een drietje achter mijn naam stond.”

Mijn grote liefde

“Mijn laatste huwelijk was vier jaar geleden. Daar heb ik geen enkele spijt van. Jeroen was mijn grote liefde. Dat wilde ik na tien jaar samenwonen tóch bezegelen met een officieel papiertje. Omdat ik dit keer echt zeker wist dat we altijd samen zouden blijven. Dat zou ook zijn gebeurd, dat weet ik zeker, als hij niet ziek was geworden. Anderhalf jaar na onze bruiloft is hij overleden aan uitgezaaide darmkanker. Ik had niet anders dan als zijn weduwe op zijn grafsteen willen staan.”

“Maar dit maakt wel dat de teller nu op vier staat. En daar rust een groot stigma op. Als mensen het horen, kijken ze toch met andere ogen naar mij. Ik voel het. Mensen veroordelen het en hoewel ik weet dat ik niet losbandig geleefd heb, is dat helemaal niet prettig. Dus zwijg ik erover. In het hospice waar ik werk, weet niemand het. Als ik nieuwe mensen ontmoet op een verjaardag, praat ik eromheen. Ik ben er gewoon niet trots op dat het zo is gelopen. Toch blijf ik in de liefde geloven. En wie weet, hopelijk, kom ik nog weer iemand tegen met wie ik gelukkig kan worden. Maar echt: nogmaals trouwen: dat zal nóóit meer gebeuren.”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden