Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Het heet niet voor niets: ‘onze samenleving’’

anita.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

Tijdens een interview laatst was een van de conclusies dat ik 
misschien wel bovengemiddeld vaak met de eindigheid van het leven bezig ben. Een psycholoog die zijn opleiding van de koude grond zou hebben genoten, zou dit direct herleiden tot het beroep dat mijn vader uitoefende, dat van uitvaartondernemer. Maar dat is het niet, dat beroep gaat over de dood, niet over wat eraan voorafgaat. Mijn ‘preoccupatie’ is vooral een uitvloeisel van de televisieprogramma’s die we maken voor KRO-NCRV. Programma’s waarin de confrontatie met de eindigheid van het bestaan voor veel mensen geen abstract gegeven is, maar een dagelijkse realiteit. Dat geldt voor mensen die aan een ernstige ziekte lijden, en voor ouderen. De 75-, 80- en 85- jarigen. Die felbegeerde ouderdom, ik bedoel, wie wil er niet oud worden?! Het alternatief is immers geen aantrekkelijke optie. Tijdens de opnamen voor de serie Anita wordt opgenomen op de afdeling Geriatrie van het Albert Schweitzer Ziekenhuis in Dordrecht, kregen we echter ook een ander beeld te zien. De patiënten die we daar 
tegenkwamen hadden veelal ernstige lichamelijke en/of geestelijke klachten, vaak veroorzaakt door ondervoeding, sluimerend 
alcoholisme of verwaarlozing. Op zich juiste diagnoses, maar het waren niet zelden ook symptomen van een andere, onderliggende ‘kwaal’: eenzaamheid. Een kwaal die niet te verhelpen is met 
medicijnen en therapie en die in de niet zo verre toekomst zomaar epidemische vormen kan aannemen. We worden steeds ouder en blijven steeds langer zelfstandig wonen, want zelfredzaamheid is het nieuwe beleid. Dat is een groot goed, maar een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Het heet niet voor niets ‘onze samenleving’. We zijn groepsdieren. We richten verenigingen op, formeren groepen, 
clubjes en klasjes en communities op sociale media. We willen ergens bij horen. Ook wanneer we oud zijn, voorál dan. De wereld van
ouderen is al gekrompen tot een miniversie van wat het ooit was.

We willen ergens bij horen.

En dan ben je tachtigplus en niet meer zo goed ter been, dus daar zit je dan, samen met je rollator, redelijk zelfredzaam in je huisje. Als je mazzel hebt, komt er een paar keer per week iemand van de thuiszorg langs en heb je een kwartier lang gezelschap. Dat zijn er per week toch al drie. De kinderen val je niet lastig, die hebben hun eigen leven. (We moesten immers carrière maken: ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!’ Weet u ’t nog?). Vrienden zijn net zo 
weinig mobiel als jijzelf, of al dood. Hallo eenzaamheid. Maar die zegt niks terug. Die zwijgt en langzaam maar zeker zwijg jij ook.
Je wordt niet meer gezien en niet meer gehoord, het ergste wat een groepsdier kan overkomen. In eenzaamheid los je op, met alle 
gevolgen van dien. Dus ja, dat houdt me wel bezig, die weg naar de eindigheid en vooral hoe die weg te plaveien.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-39. Nabestellen kan via Magazine.nl.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling |Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Lees ook

Kijk ook

Met deze truc worden je handdoeken sneller droger.

Anita laat je zien waar zij haar inspiratie voor haar columns vandaan haalt op margriet.nl/anita.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant