Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik heb nog nooit echte seks gehad

couples-unhappy-feet-in-bed.jpg

Het leven van Melissa (50) is altijd sterk bepaald geweest door haar vaginisme. Nu ze vijftig is heeft ze daar eindelijk vrede mee.

“Als ik in mijn puberteit had geweten dat ik mijn vaginisme nooit zou overwinnen en er pas op mijn vijftigste vrede mee zou krijgen, was ik gillend gek geworden. Toch vind ik het nu oprecht prima hoe mijn leven is verlopen. Maar het is wel een lang en zwaar proces geweest.”

Verlangen naar een vriendje

Ik was zeventien toen ik ontdekte dat ik anders was dan andere meisjes. Een paar vriendinnen hadden al seks gehad en mij er in geuren en kleuren over verteld. Ik kon niet wachten tot ik het zelf ook zou meemaken. En ik verlangde ook echt wel naar mijn vriendje. Als hij me een beetje streelde, was dat heerlijk. Maar zodra hij verder wilde gaan, schoot ik op slot. Het ligt aan hem, dacht ik. Tot het een paar maanden later met een ander vriendje weer niet lukte.”

Vaginisme vastgesteld

“Tegen vriendinnen loog ik erover, tegen mijn moeder durfde ik het wel te zeggen. Zij ging met me mee naar een gynaecoloog, de eerste van een lange rij deskundigen die ik in mijn leven bezocht. ‘Vaginisme,’ stelde hij vast, toen ik verkrampte bij de eendenbek. Indertijd was er nog geen internet. Er waren zelfs amper boeken over dit onderwerp. Daardoor had ik het gevoel dat ik de enige op de wereld was die dit had. Obsessief deed ik de oefeningen die ik kreeg. Zinloos, weet ik achteraf, want als ik alleen was, was er niets aan de hand. Jongens ging ik uit de weg, bang dat ik een naam zou krijgen in ons dorp. Een heel andere naam dan waar mijn vriendinnen bang voor waren…”

Vrijen op een andere manier

“Later, toen ik op mezelf woonde, kreeg ik weer vriendjes. Het liep altijd op frustraties uit. Bij mij. Want lang niet alle jongens zaten ermee. ‘Dan vrijen we toch op een andere manier?’ zei de vriend met wie ik jaren samenwoonde. Maar voor mij was het niet genoeg. Keer op keer bleef ik hopen dat het wel zou lukken.”

Grapjes over seks

“Ik besprak mijn jeugd bij therapeuten, deed ontspanningsoefeningen en volgde de ene na de andere cursus over zelf-liefde en -acceptatie. Maar nooit met succes. Ik voelde me geen echte vrouw en kromp ineen bij grapjes over seks in mijn vriendenkring of schuine moppen op het werk. Op zulke momenten was ik ervan overtuigd dat iedereen aan mijn gezicht kon aflezen dat het bij mij niet lukte. ’s Avonds lag ik vervolgens te huilen en gooide ik met spullen naar mijn vriend. Onze relatie is hier uiteindelijk op stukgelopen.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Vanwege corona ga ik niet weg bij mijn man’

Nieuwe obsessie: kinderwens

“Bij mijn huidige man, die ik ontmoette op mijn 34ste, drong pas tot me door dat een goede relatie om meer draait dan om penetratie. Maar er kwam een nieuwe obsessie: mijn kinderwens. Hoe moest ik ooit zwanger raken als ik geen echte seks kon hebben? En als alleen al de gedachte aan een bevalling me pure doodsangst bezorgde? Als er niets in kon, kon er immers ook nooit iets uit, zo was mijn redenatie.”

De medische molen

Ik stortte me op mijn werk en op allerlei cursussen. Alles om maar niet met mijn verdriet bezig te zijn. Niets te voelen. Maar als ik bij iemand op kraamvisite moest, was ik weken van slag. Ondertussen riep ik tegen iedereen: ‘Kinderen? Niets voor mij!’ Mijn kwetsbaarheid tonen en eerlijk vertellen wat ik voelde, durfde ik niet.”

Zwanger door zelfinseminatie

“Weer ging ik de medische molen in. Daarnaast probeerde ik mijn angst te bezweren met hypnotherapie. Ik ben zelfs een keer zwanger geweest, door zelfinseminatie. Maar dat zorgde voor zó veel paniek, dat de miskraam van een paar weken later een grote opluchting was. Hierna besloten mijn man en ik onze kinderwens te laten voor wat-ie was. Dit ging zo niet verder en van al dat hulp zoeken werd ik alleen maar ongelukkig.”

Een zware burn-out

“Mijn man voorspelde al heel lang dat ik een keer zou instorten. Vijf jaar geleden gebeurde dat ook. Een zware burn-out, ik lag alleen nog maar in bed. Het kostte me twee jaar om op te krabbelen. Sindsdien sta ik heel anders in het leven. Ik kijk nu naar de dingen die ik wél heb, niet meer wat ik mis. Want ik heb zo veel om dankbaar voor te zijn. De liefste man van de wereld. Veel lieve vrienden en vriendinnen. Ik heb een sportief en gezond lichaam. En door al mijn opleidingen heb ik me op veel vlakken kunnen ontwikkelen. Tot slot heb ik een eigen bedrijf dat goed draait en maar liefst twee hypotheekvrije huizen, waarvan een in Frankrijk.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik ging terug voor mijn kinderen’

Niet jaloers op hun seksleven

“Kinderen heb ik níét: maar ik betwijfel sterk of het moederschap wel bij me had gepast. Ik realiseer me nu dat ik ze vooral wilde vanuit de drang om ‘gewoon’ te zijn, erbij te horen, en niet vanuit een hartenwens. Nu heb ik mijn vrijheid, die me heel waardevol is. Mijn leven is rijk en biedt zo veel kansen. Zéker vergeleken bij dat van mijn vriendinnen die het best moeilijk hebben om alle ballen in de lucht te houden in hun drukke gezin. Daar ben ik niet langer jaloers op en ik ben ook niet meer jaloers op hun seksleven. Van veel vriendinnen, met wie ik eindelijk openhartig praat, weet ik dat ze het nooit meer doen of seks als ‘moetje’ beschouwen.”

Seks is goed en verrassend

“De seks tussen mij en mijn man is nog altijd goed en verrassend, juist omdat het voor ons nooit vanzelfsprekend is geweest. Nee, hoogstwaarschijnlijk zal ik nooit weten wat penetratie is. Maar het interesseert me ook niet meer. Dat ik een echte vrouw ben, en toch genoeg te bieden heb, daar ben ik nu wel van overtuigd. Wat een tijd heb ik verdaan, met alle tranen en het gepieker van vroeger. Inmiddels voel ik me sterk en zelfverzekerd. En gelukkig is het nog lang niet te laat om echt van het leven te genieten.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Tekst: Lydia van der Weide
Beeld: Getty Images

Ook interessant