Persoonlijk

Medium Karin: ‘Ik vertel mensen wat ze diep vanbinnen al weten’

medium-karin-ik-vertel-mensen-wat-ze-diep-vanbinnen-al-weten.jpg

Na lange weg vol scholing en oefening werkt Karin Zentveld alweer twintig jaar als medium. Haar doel: mensen met haar nuchtere kijk en alledaagse advies weer op weg helpen.

“Ik was 25 en zwanger van mijn oudste zoon. Op zwangerschapsgymnastiek ontmoette ik een vrouw met wie ik een band ontwikkelde. Zij was erg geïnteresseerd in spiritualiteit en vertelde me daarover. Er ging een wereld voor me open, maar die wereld vond ik ook wel eng. Ze vroeg me bijvoorbeeld of ik weleens glaasje had gedraaid toen ik jong was. Zoiets vond ik veel te spannend, maar nu wekte ze hiermee toch mijn interesse.”

Boeken over spiritualiteit

“En dus ben ik boeken gaan lezen. Ik weet nog dat ik begon met Op glad ijs, van actrice Shirley MacLaine, waarin zij vertelt over haar spirituele zoektocht. Het lezen van dat boek vond ik al eng, zo bijzonder en nieuw was die wereld voor me. Maar mijn man zei: ‘Dat boek doet je niks, hoor. Dat kun je toch gewoon lezen?’ Ik denk dat ik bang was voor het onbekende, maar werd ook gegrepen door dat boek. Toen ik het uit had, ben ik méér gaan lezen; ik verslond boeken over spiritualiteit. Al snel kwam ik bij boeken over mediums en toen ik daarover las, dacht ik: dat wil ik ook worden. Ergens had ik het gevoel dat ik die gave kon aanleren. In eerste instantie door erover te lezen, later bezocht ik avonden waarop een medium optrad.”

Gewoon alledaags advies

“Toentertijd ging het dan om ‘boodschappen van gene zijde’, zoals dat heette. Ik heb van meet af aan een hekel gehad aan dat gewijde sfeertje, aan dat beeld van mensen die in een achterkamertje aan een tafel met een pluchen kleed ‘seances’ houden. Die lading moest er wat mij betreft van af. Of een uitdrukking als ‘een oude ziel’: wat zijn de criteria voor een oude ziel? Dat weet niemand. Ik had en heb ook niks met al die aannames over bijvoorbeeld engelen en reïncarnatie. Ik wilde als medium mensen advies gaan geven, gewoon alledaags advies.”

Academie voor Spirituele Integratie

“Ik ben als het ware mijn paranormale spier gaan trainen, anders kan ik het niet omschrijven. En als je een spier gaat trainen, wordt die sterker; dat werkt zo als je gaat sporten en dat werkt blijkbaar ook zo met je paranormale spier. Na mijn scheiding in 1997 ging ik fulltime werken op de orderafdeling van een uitgever van regionale dagbladen. In een van die kranten kwam ik een advertentie tegen van de Academie voor Spirituele Integratie. Daar kon je spiritueel coach of therapeut worden. Dat wilde ik.

Ik zat een halfjaar op die opleiding, toen ik een folder in de bus kreeg van een cursus tarotkaarten lezen bij mij in de buurt. Tot dan toe had ik altijd geroepen dat ik tarotkaarten onzin vond. Maar ik was toch nieuwsgierig, dus ben ik die cursus gaan doen. De plaatjes en de symboliek achter de tarotkaarten grepen me. In de tarot zit alles: astrologie, numerologie, mythologie, alles komt erin terug. De cursusleider liet me ook kennismaken met de westerse mystieke kabbala, een van oorsprong joodse mystieke leer. Door tarot en kabbala te combineren krijg je heel veel inzicht in iemand.”

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020! Help jij ons winnen?
Stem dan snel!

Spiritueel coach

“Mijn ontwikkeling ging vanaf dat moment vrij snel, want ik kwam op die academie, waar ik na twee jaar mijn diploma haalde als spiritueel coach en waar ik daarnaast nog extra lessen volgde. Langzamerhand begon ik dingen te zien, informatie door te krijgen. Dan stond ik op mijn werk bij de koffieautomaat naast een collega en wist ik ineens: hij heeft ruzie met zijn vrouw. Hij wilde gisteravond seks en zij niet en daar hebben ze ruzie over gekregen. En dacht ik: dit wil ik helemaal niet weten!

Ik vertelde dat aan de cursusleider en zij zei: ‘Join the club!’ ‘Maar wat moet ik daarmee?’ vroeg ik. En haar antwoord was eenvoudig: ‘Gewoon negeren.’ Ze leerde me om nooit ongevraagd dingen te roepen die ik doorkreeg. In die tijd ben ik veel gaan oefenen, vooral met een nichtje dat het interessant vond. Ik vertelde wat er ging gebeuren en dat schreef zij dan op. En later vertelde ze me of het was uitgekomen. Soms werd ze boos, omdat ze graag een man wilde en ik steeds doorkreeg dat ze pas op latere leeftijd een man en twee kinderen zou krijgen, wat ook zo is gebeurd.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Eigen praktijk

“Voor ik in 2010 mijn eigen praktijk begon, heb ik nog heel lang geoefend met vriendinnen en collega’s. Ik had intussen al een tijd een andere relatie. De kinderen waren de deur uit en we gingen samenwonen. Ik durfde het aan om mijn eigen praktijk te beginnen. Toevallig kwam er in de straat een ruimte vrij, waarin ik ook cursussen kon geven. Ik schreef toen ook al een aantal jaar columns over spirituele zaken voor regionale kranten. Mijn baan zegde ik op, maar de columns bleef ik schrijven. Daar kon ik, in anonieme vorm, ervaringen uit mijn praktijk in kwijt.

Vaste klantenkring

In mijn praktijk liep het van het begin af aan storm. In de beginjaren als medium had ik soms vier maanden wachttijd. Intussen heb ik een behoorlijk vaste klantenkring opgebouwd, maar ik doe ook weleens een orakelmiddag voor een groep vriendinnen, heel leuk. En ik geef cursussen tarot en kabbala. De tarot en kabbala zie ik als systemen waarin oeroude kennis zit. Ik gebruik ze beide als hulpmiddelen om inzicht te krijgen in situaties. Een kaartlegging doe je tenslotte niet alleen om de toekomst te voorspellen. Ik zie ook dingen die in het verleden zijn gebeurd of juist nú spelen en met die inzichten kan ik mensen helpen.

Maar wat ik ook zeg en voorspel, de mens heeft altijd een vrije keuze. De toekomst ligt niet vast. Ik zeg dan: ‘Als je dit pad kiest, is dat de uitkomst en als je dat pad kiest, is er een andere uitkomst.’ Die wegen laat ik zien, maar vervolgens kiezen mensen zelf wat ze doen. Ik dring niks op. Zo had ik een cliënt die zwaar overspannen was. Ik adviseerde haar om zich ziek te melden, want er dreigde een burn-out. Die burn-out heeft ze uiteindelijk gekregen, omdat ze doorging met werken.

Relatie

Veel dingen zeg ik niet. Als ik zie dat iemand ongelukkig is in de relatie, zou ik nooit zeggen: ‘Je moet gaan scheiden.’ Dat is mijn taak als medium niet. Wel zeg ik dingen die ik zie als ik met de kaarten een relatielegging doe. Dan zeg ik bijvoorbeeld dat haar man zich in de kou voelt staan of dat de communicatie niet goed verloopt. Soms zie ik dat de partner van een cliënt vreemdgaat, maar dat zeg ik pas als die cliënt ernaar vraagt, en dan nog alleen als ik denk dat ze het aankan. Wanneer ik zie dat iemand in een relatie beter af is zonder partner, vraag ik: ‘Waar ligt je geluk?’

Relatieproblemen of problemen op het werk

De meeste van mijn cliënten zijn vrouwen, vaak met relatieproblemen of problemen op het werk. Als ik zie dat een vrouw diep ongelukkig is, ga ik kijken: wat gaat er gebeuren als ze zou scheiden of van baan zou veranderen? Mensen kunnen er iets aan hebben als ik ze dat vertel. Er komen hier ook vrouwen die een minnaar hebben. Ik kijk dan extra goed naar de relatie, maar zal ze niet veroordelen, want een goed medium heeft geen moraal. Wanneer ik aan het werk ben, oordeel ik niet over de keuzes die mensen maken. Persoonlijk heb ik natuurlijk heus wel oordelen, maar die ventileer ik niet. Zoals ik ook nooit doorvertel wat mensen me in mijn praktijk vertellen. Ik heb geen officieel beroepsgeheim, maar voor mezelf heb ik dat wél.”

Geen contact

“Ik kan contact maken met overledenen, maar dat lukt niet altijd. Ik probeer het sowieso alleen als een cliënt dat wil. Daarbij ben ik afhankelijk van de overledene: soms wil die helemaal geen contact. Dan kan ik natuurlijk zeggen, om mensen te troosten: je krijgt een dikke knuffel en de groeten, maar dat doe ik niet. Als er wel een entiteit verschijnt, vraag ik hem of haar altijd om bewijzen: waar is die persoon aan overleden bijvoorbeeld? Want ik kan ook in de maling genomen worden door een andere entiteit.

Paranormaal begaafd

Ook met kinderen ben ik terughoudend. Ik wil ze niet in mijn praktijk hebben. In mijn oefentijd, zoals ik dat noem, trad ik op als medium op paranormale beurzen. Ik weet nog dat er een keer een moeder op me af kwam met haar zoontje van acht. Ze was ervan overtuigd dat haar zoon paranormaal begaafd was. Of ik dat even kon bevestigen. Ik kon inderdaad zien dat hij een paranormale gave had, maar zag ook hoe zijn moeder hem daarmee belastte en dat zei ik tegen haar. Zij ontkende dat, maar ik zag dat ze zelfs vriendinnen bij hem langs stuurde.

Later kwam ik het jongetje buiten in het speeltuintje tegen – zijn moeder zat alweer bij een ander medium. Ik stelde hem een spelletje voor: ‘Ik ben ineens mijn gave kwijt.’ Hij begreep me gelukkig meteen. Kinderen moeten buiten voetballen en kijkdozen maken, zeg ik altijd, ze moeten zich niet met het paranormale bezighouden.

Advies op feestjes

Mensen vinden het interessant wat ik doe, waar ik ook kom. In het begin heb ik veel te vaak advies gegeven als mensen in het wilde weg daarom vroegen, op feestjes bijvoorbeeld. Zeker met een paar glazen wijn op, want dan gaat het ook veel makkelijker. Intussen doe ik dat niet meer, want het is mijn werk, dat ik toevallig ook heel leuk vind. Iedereen in deze wereld roept: ‘Ik ben geen zwever,’ maar ik ben écht geen zwever. Ik ben een aardse Noord-Hollandse en mensen komen bij me vanwege mijn nuchterheid. Ik ben al dik twintig jaar bezig als medium, dus ik heb intussen ook aardig wat mensenkennis opgebouwd.

Eigen toekomst kijken

Ik kan ook in mijn eigen toekomst kijken, maar dat blijft toch het allermoeilijkst. De vraag is wat zie ik: is het wat ik wens of is het de realiteit? Voor jezelf ben je vaak blind, ook als medium. Dus heel af en toe kijk ik via iemand anders. Dat hoeft niet iemand te zijn die weet hoe het werkt, het gaat om de afstand. Alsof die afstand mij een beter zicht geeft. Maar de reden waarom ik dit heb ontwikkeld is om ánderen op weg te helpen door inzicht te geven.

Sommige mensen zijn zelf met een sterke paranormale spier geboren en iedereen kan hem trainen, maar dan weet je nog niet hoe je ermee om moet gaan. Je intuïtie is niet meer dan de stem van die spier. We zijn het verleerd daarnaar te luisteren. Ik vertel mensen wat ze zelf diep vanbinnen al weten. ‘Wat zég ik nou?’denk ik weleens tijdens een sessie. Dan zeg ik dingen die ik als het ware uit die andere dimensie pluk. Hoe het precíés werkt, hoe het kan dat ik die dingen zie, dat weet ik nog steeds niet.”

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 25– 2020Dit nummer teruglezen? Ga dan naar Magazine.nl.

Tekst|Sanne Kloosterboer
Fotografie|Mariël Kolmschot
Visagie|Nicolette Brøndsted.

Ook interessant