Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Bibians moeder Maude: ‘Bibian is het mooiste dat me in mijn leven is overkomen’

maude-78-is-de-moeder-van-bibian-mentel-bibian-is-het-mooiste-dat-me-in-mijn-leven-is-overkomen.jpg

Altijd was moeder Maude Meijlink (78) in het ziekenhuis aanwezig als haar dochter Bibian weer onder het mes moest, behalve afgelopen december. Toen was ze zelf nog herstellende van een operatie. Moeder en dochter bleken vooral bezorgd om elkáár.

“Toen Bieb was geboren, dacht ik al: geen enkel kind zal ooit de plaats in mijn hart innemen die jij hebt.”

‘Bibian is mijn alles’

“Bibian is mijn alles. Met haar geboorte ging een langgekoesterde wens in vervulling. Twee keer eerder was ik zwanger geweest, maar dat was misgegaan. Vanwege het werk van mijn ex-man woonden we destijds in Afrika. Ik had daar verschillende artsen geraadpleegd, maar een verklaring voor mijn miskramen hadden ze niet. Tot ik in Nederland bij een arts kwam die me vroeg of ik als kind in een jappenkamp had gezeten, wat inderdaad zo was. Als gevolg van ondervoeding als baby bleek ik een onvolgroeide baarmoeder te hebben. Ik had alleen twee kwabben die normaal tijdens je eerste levensjaar aan elkaar groeien. Diezelfde arts heeft me geopereerd en die kwabben naar elkaar toegetrokken, met als gevolg dat Bieb kon worden geboren.”

“Het moment waarop ze ter wereld kwam en ik voor het eerst naar haar gezichtje keek, vergeet ik nooit meer. Na dat gelukzalige moment haalden ze haar bij me weg. De eerstvolgende keer dat ik haar terugkreeg en haar aankeek, riep ik verschrikt uit dat het mijn baby niet was. De verpleegster keek me ietwat meewarig aan en zei: ‘Mevróúw, kijkt u dan op haar armbandje!’ Dus ik kijk op het armbandje en zie bevestigd wat ik voelde: het was mijn kind niet! De moeder van de baby die ik aangereikt had gekregen, had Bieb ondertussen al uitgebreid gevoed zonder te hebben gemerkt dat het haar kind niet was. Nadat ik Bieb terugkreeg, werd ze niet meer bij me weggehaald.”

‘Je zou het niet zeggen, maar Bieb was als kind erg verlegen’

“Bieb en ik werden bijna een twee-eenheid. Nu ik eindelijk een kind had, wilde ik er voor haar zijn en haar mijn volle aandacht geven. Daarvoor was ik gestopt met werken, want ik wilde geen nanny die op mijn kind paste. Later ben ik wel weer gaan werken, hoor, maar die eerste jaren dus niet. Je zou het nu niet zeggen, maar Bieb was als kind erg verlegen. Ze liet me geen moment alleen. Ik nam haar ook overal mee naartoe. Als ik met mijn man meeging op zakenreis, dan ging zij ook mee.”

“Aanvankelijk leek een gezin met twee kinderen me ideaal. Maar toen Bieb was geboren, dacht ik al: geen enkel kind zal ooit de plaats in mijn hart innemen die jij hebt. Toen jaren later de optie van een broertje of zusje nog eens ter sprake kwam, liet Bieb weten alleen een oudere broer te willen (lacht). Nadat een kennis van me, die moeder was van twee kinderen, me opbiechtte dat ze van het ene kind veel meer hield dan van het andere, schrok ik. Stel je toch eens voor! Daarmee was voor mij dat thema definitief passé.”

Overtuigingskracht

“Bieb was een jaar of drie toen ik wilde dat ze iets deed. Ze reageerde verontwaardigd: ‘Bibian is ook een mens!’ Met andere woorden: ‘Ik ga niet zomaar doen wat jij wilt!’ Daar moest ik natuurlijk om lachen, want ik hield er als kind ook niet van om door mijn moeder van alles opgedragen te krijgen. Ik heb haar toen in kindertaal uitgelegd dat we voortaan alles zouden bespreken en dat degene die het beste argument had, zou winnen. Daar was ze het mee eens.”

“Sindsdien hebben we altijd gespard, met als gevolg dat zij daar heel goed in werd. Ze zat op het lyceum en had haar eerste dansavond toen ik een brief van school kreeg dat de ouders ook mochten komen. Daarop reageerde Bieb: ‘Mam, hoe zou jij je hebben gevoeld als jouw moeder met jou was meegegaan naar je eerste grote dansavond?’ Ik was meteen om en was de enige moeder die er die avond niet bij was.”

“Met haar overtuigingskracht kreeg ze me ook zo ver dat ik instemde met haar snowboardcarrière. Ze studeerde Rechten, maar wilde daarmee stoppen om fulltime te kunnen trainen. Ik wierp tegen dat ze later wel als jurist haar brood kon verdienen, maar niet als snowboardster. ‘Mam, je hebt volkomen gelijk’, zei ze, ‘maar als ik mijn leven moet leiden met het idee dat ik de top had kunnen bereiken zonder het te hebben geprobeerd… Dat wil ik niet!’ Wat kon ik daar nog tegen inbrengen?” (lacht).

‘Een verwend enig kind is ze nooit geworden’

“Ik was net gescheiden en had weinig middelen om haar financieel te steunen. ‘Mam, je moet zelf hard werken, ik hoef niks hoor’, zei Bieb. Haar telefoonabonnement heb ik wel betaald, zodat ze me altijd kon bellen. Verder heeft ze vrijwel alles op eigen kracht gedaan. Doordat ze haar snowboardbrevet had gehaald, kon ze ook lesgeven. Ze sliep vaak in haar verbouwde autootje of ergens in een woning met tien mensen op de grond. Om geld te hebben voor een volgende wedstrijd maakte ze appartementen schoon. Een verwend enig kind is ze dus nooit geworden. Ze heeft er altijd keihard voor geknokt. Met haar topsportmentaliteit werd ze steeds sterker.”

Slecht voorgevoel

“Net in de periode dat ze zich had gekwalificeerd voor de Olympische Spelen in Salt Lake City had ze last van haar been. Bij een val had ze een enorme klap gemaakt, maar taai als Bieb is, ging ze gewoon door. Pijnstiller erin en hup, door naar Japan voor de volgende wedstrijd.”

“Met een sterk opgezwollen enkel keerde ze terug. Fysiotherapie hielp niet. Het medisch onderzoek dat volgde, duurde uitzonderlijk lang, omdat het om een zeldzame kankersoort bleek te gaan. Ja, ik had er al een voorgevoel van. Dat sprak ik natuurlijk niet uit. Ze was net verliefd op de vader van Julian, ze zat nog op een roze wolk. Ik hoorde haar tegen iemand zeggen dat ‘die kleinigheid aan haar been’ vanzelf weer over zou gaan. Was dat maar waar, dacht ik toen. Om mezelf af te leiden van mijn angstgedachten ben ik als een gek mijn woonboot gaan schuren en verven. De boot heeft er nooit zo mooi uitgezien als toen.”

Fantoompijn na haar beenamputatie

“Ze kreeg drie dagen bedenktijd om te beslissen over haar beenamputatie. Ik dacht: niks nadenken, dóén! Ze keek me aan en zei: ‘Mam, ik weet heus wel wat jij denkt!’ Op zulke momenten zou je als moeder het liefst de regie nemen, maar dat kan niet. Het is háár leven en háár keuze. Kordaat als Bieb is, liet ze al snel protheses komen en zag ze weer perspectief. Na de operatie heeft ze gigantische fantoompijn gehad. Het voelde alsof er continu een olifant op haar voet stond. Ze kon niet slapen van de pijn. Na vijf vreselijke dagen en nachten bleek uiteindelijk Prozac te helpen.”

Lees ook:
Bibian Mentel: ‘Ik weet dat de artsen niets meer voor me kunnen doen, maar ik kies ervoor te blijven genieten’

‘We geloven beide heel sterk in mind over matter

“De geboorte van Julian was natuurlijk een fantastisch geluksmoment. Haar moederschap is een geweldige drijfveer om na elke tegenslag weer terug te veren en door te gaan. Het stuklopen van haar relatie met Julians vader was destijds een forse teleurstelling. Ze had daar nog meer verdriet van dan van het verlies van haar been. Natuurlijk probeer ik haar als moeder altijd te troosten. Bibian lijkt op mijn moeder, die ook heel levenslustig was en sterk focuste op het positieve. Bibian en ik geloven allebei heel sterk in mind over matter, oftewel de enorme kracht van je geest.”

‘We huilen samen, maar daarna richten we onze blik weer op het geluk’

“Edwin kwam op het juiste moment in haar leven en is haar ongelooflijk tot steun. Vroeger ging ík altijd met haar mee naar de dokter, nu doet hij dat. Bieb laat haar ongerustheid niet aan mij zien, omdat ze denkt dat ik daar verdrietig door word. Omgekeerd laat ik mijn angst niet aan haar zien om haar daarmee niet te belasten. Niet dat we ons altijd maar groothouden, we huilen ook samen hoor, maar daarna richten we onze blik weer bewust op het geluk dat we elkaar nog steeds hebben.”

“Half november ging ik zelf het ziekenhuis in. Ik had al een tijd last van stenose, een vernauwing in het wervelkanaal waardoor je zenuwen in de verdrukking komen. Bieb zei tegen mij: ‘Mam, laat je opereren.’ Maar ik dacht: nee, als zo’n operatie fout gaat, zit ik ook in een rolstoel en ik moet mobiel blijven voor Bieb. Tot ik een gesprek had met dokter Peul, de arts die een paar jaar geleden de vijftien uur durende ingewikkelde nekoperatie bij Bieb heeft gedaan. Ik zei tegen hem dat ik, zolang Bieb leefde, niet onder het mes wilde. Toen hij zei dat dat zou kunnen betekenen dat ik mijn operatie nog járen moest uitstellen, ging ik overstag.”

Ineens waren de rollen omgekeerd

“Door mijn operatie kreeg ik nog eens bevestigd hoezeer Biebje en ik op elkaar lijken. Onze reactie op de narcose is misselijkheid en spugen. Ik kreeg van Bieb op mijn kop als ik geen pijnstillers nam. Ze zei: ‘Mam, je weet toch dat je lichaam in stress raakt als je de pijn te hoog laat oplopen!’ Zoals Bieb in het begin van haar operaties dacht, dacht ik nu ook: ik kan het best aan. Via de app sprak ze me toe: ‘Rustig mam, diep ademhalen, geen paniek, gewoon je pijnstillers nemen, je kunt dit.’ Ineens waren de rollen omgekeerd.”

“Het was voor mij enorm schrikken dat ze voor Kerstmis opnieuw moest worden geopereerd. Ik stopte impulsief met de pijnstillers, omdat ik weer fit wilde zijn om aan haar bed te kunnen zitten. Dat pakte verkeerd uit: ik kreeg te veel pijn en raakte in paniek. Bovendien mocht er vanwege corona sowieso maar één persoon naast haar bed. Dus dat was of Ed of Julian. Ik vond het vreselijk om te weten en te voelen wat zij allemaal weer moest doormaken, ik ging er op dat moment immers zelf doorheen.”

‘Bibian is het mooiste dat me in mijn leven is overkomen’

“Er niet voor haar kunnen zijn na de operatie vond ik echt vreselijk. Bij al haar eerdere operaties zat ik in het ziekenhuis, de laatste jaren in het gezelschap van mijn vriend Rolf, maar deze keer dus niet. In de aanloop naar haar operatie appten en belden we dagelijks. Het zien van haar snoetje was voor mij het beste medicijn. Al drie keer eerder was ik bang geweest om haar te verliezen. Ook deze keer werd ik geplaagd door de angstgedachte dat ze misschien niet meer wakker zou worden, haar lijfje heeft tenslotte al zo veel moeten doorstaan. Ik stortte een beetje in, kon niets eten en had meer pijn, maar gelukkig kwam toen het bericht dat ze goed door de operatie was gekomen. Onmiddellijk kwamen de tranen. Al heel gauw zag ik haar weer via FaceTime, zo heerlijk dat die technologie er is.”

“Ze sprak ook zó fijn met me, mijn kindje was er weer. Daarna moesten we samen bijkomen en herstellen van onze operaties. We appten elke dag. Zij was net zo bezorgd over mij als ik over haar. Ik hou zo veel van haar. Ze is het mooiste dat me in mijn leven is overkomen. Vanaf het moment waarop ze Bibian als baby in mijn armen legden, wist ik dat ze een mooi mens zou worden, maar eigenlijk heeft ze mijn verwachtingen als moeder overtroffen. Ik kijk vaak met trots en bewondering naar hoe ze het allemaal doet.”

Dit artikel staat ook in Margriet 12, het nummer waarvan Bibian Mental gasthoofdredacteur is. Dit nummer ligt vanaf donderdag 11 maart in de winkel.

“Verzamel herinneringen, geen bezittingen” – Bibian Mentel
Steun jij Bibians Mentelity Foundation? Sms LEEF naar 4004

Tekst | Mieke van Wijk
Beeld | Marloes Bosch

Bestel nu tijdelijk zonder verzendkosten!

Ook interessant