Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Martine: ‘Het was alsof ik gevangen zat in mijn eigen lijf’

martine.jpg

In de afgelopen jaren interviewde Margriet vier vrouwen die openhartig over hun eenzaamheid spraken. We blikken terug en kijken hoe het nu met ze gaat. Een van hen is Martine Reesin (49). Hulphond Lewis haalde haar uit haar isolement.

“Ik ben zo ontzettend gelukkig met Lewis. Mijn hond heeft de wereld voor mij veranderd. Ik kom weer onder de mensen. Dat had ik twee jaar geleden niet gedacht. Toen speelde mijn leven zich grotendeels af tussen de vier muren van mijn huis.”

Altijd pijn

“Mijn armen en benen doen het niet goed door het syndroom van Ehlers-Danlos, een zeldzame bindweefselaandoening. Ik heb veel pijn en weinig energie en lig twintig uur per dag plat. Mijn man ging naar zijn werk, mijn zoon naar school; ik was eigenlijk altijd alleen. Ik vermaakte me wel, maar soms voelde ik me heel eenzaam. Het was alsof ik gevangen zat in mijn eigen lijf. Alsof ik stilstond, terwijl de wereld om mij heen doordraaide.”

Verslechterde gezondheid

“Het is een tijd heel slecht met me gegaan. Mijn gezondheid holde achteruit. En eigenlijk heeft dat alles veranderd. Ik moest eindelijk toegeven dat ik het niet meer redde zonder hulp. Die is er nu dus: vier dagen in de week, van drie vaste mensen. En van mijn man, die minder is gaan werken. Ze zijn stuk voor stuk fantastisch: ze zien wat er moet gebeuren en doen dat gewoon. En dat is nodig, want ik vraag niks. Nooit. Ik vind het zo lastig om hulp te accepteren. Maar op deze manier lukt het.”

Hulphond Lewis

“En dan is er dus mijn hulphond, Lewis. Dankzij hem kom ik weer buiten. Ik laat hem uit in het park, waar ik allerlei mensen ontmoet. Dat is zo veel waard! Ik hoef die mensen niet altijd uitgebreid te spreken, maar een opgestoken hand, een lach, een simpel ‘hallo’, dat soort contactmomentjes maken dus echt het verschil. Zeker als ik een rotdag heb. Dankzij Lewis kom ik zelfs weer bij de Hema. Laatst liet ik daar iets vallen en dan staan er zes mensen te kijken met zo’n blik van: tja, hoe gaat ze dat nou oplossen? Maar Lewis, die nota bene nog midden in zijn opleiding als hulphond zit, gaf het me dan keurig aan. Hij kan zelfs een euromuntje van de grond pakken. Goed, hè?”

Dromen over de toekomst

“Ik ben een stuk minder eenzaam, want er komen veel mensen over de vloer. Maar als zij naar huis gaan, gaat voor hen het leven door, terwijl mijn situatie hetzelfde blijft. Als ik me dat realiseer, komt de eenzaamheid echt nog wel om de hoek kijken, hoor. Ik ben bang dat het nooit meer helemáál weggaat. Maar toch: ik durf weer te dromen over de toekomst. Ik zou graag iets doen voor de plaatselijke politiek. Of in een camper – daarin kan ik veel liggen – door Europa trekken en reisverhalen schrijven.”

Zelfspot

“Ik noem mezelf een kneus, want zelfspot houdt me overeind. Ik heb een gruwelijke hekel aan klagen. Tijdens de lockdown begrepen mensen mijn situatie iets beter, maar nu mopperen ze alweer over vakanties die niet doorgaan. Dan denk ik: nou en? Ik kan sowieso niet op vakantie. Maak er wat van! Je bent toch gezond? Nou dan!”

Martine Reesink schreef een boek over haar leven in coronajaar 2020: Kneus -en- Co – de isolatie voorbij.

Tekst | Anne Broekman, Nicole Gabriels, Jolenta Weijers.

Fotografie | Marloes Bosch, Linelle Deunk. 

Ook interessant