Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Mijn moeder deelde haar geschiedenis zonder de oorlog allesoverheersend te laten zijn’

mijn-verhaal-mijn-moeder-deelde-haar-geschiedenis-zonder-de-oorlog-allesoverheersend-te-laten-zijn.jpg

Marlies: “Het groeide beetje bij beetje, het besef dat er iets vreselijks was gebeurd. Omdat mijn moeder erover sprak en ik af en toe iets opving. “Ik was veertien toen ze mij haar memoires aanreikte en zeventien toen ik er klaar voor was om alle tachtig pagina’s in één ruk te lezen.”

“Omdat ze bij de herdenking op 4 mei in onze stad bloemen mocht leggen en dan altijd speciale aandacht kreeg. En omdat we in het gezin rekening moesten houden met haar gezondheid: mijn moeder was veelal moe, een gevolg van – zo wist ik later – slechte voeding, weinig daglicht en buitenlucht en veel kou en ontbering in de twee jaren.”

Memoires

“Vanaf augustus 1943. Mijn moeder had bovendien een hecht groepje vriendinnen, haar kampgenootjes met wie ze samen in Duitsland gevangen had gezeten, en één van hen beantwoordde tijdens logeerpartijtjes graag mijn vragen.”

“Zo kwam ik almaar meer te weten. En dat wilde mijn moeder ook. Ik was veertien toen ze mij haar memoires aanreikte en zeventien toen ik er klaar voor was om alle tachtig pagina’s in één ruk te lezen.”

Strafgevangenissen en concentratiekampen

“In de memoires las ik over haar arrestatie in haar geboortestad Bergen op Zoom als 22-jarige verzetskoerier. En ik las over de zeven maanden van eenzame opsluiting die daarop volgden in de strafgevangenis van Scheveningen.”

“Toen de Duitsers beseften dat ze deze Mientje Proost, ondanks de vele verhoren, niet aan het praten kregen, werd ze overgeplaatst. Eerst naar strafgevangenis Haaren, waar ze ter dood veroordeeld werd, daarna naar Vught en de Duitse concentratiekampen Ravensbrück en Dachau.”

Lees ook: Mijn verhaal: ‘Hij kreeg geen naam. Alsof ik dit kindje niet 9 maanden had gedragen’

Bevrijding

“Maar ze kregen haar niet klein. Ze overleefde de verschrikkingen met name door haar rotsvaste geloof in de bevrijding, door haar sterke gevoel van rechtvaardigheid en haar kracht om ook in gevangenschap verzet te plegen.”

“Na haar bevrijding hielp ze de Amerikaanse inlichtingendienst aan informatie over de vernietigingskampen, bemoeide ze zich met de Rode Kruis-transporten en kwam ze eind april 1945 weer thuis in Bergen op Zoom.”

Bewondering

“Mijn bewondering voor mijn moeder is met de jaren gegroeid. Ze heeft het zo goed gedaan, vind ik, door haar geschiedenis te delen met haar kinderen zonder de oorlog allesoverheersend te laten zijn in onze jeugd. Ze doseerde en hield haar emoties zo veel mogelijk voor zichzelf. Ondertussen blééf ze een strijder.”

“Ze gaf interviews, probeerde er te zijn voor andere oorlogsslachtoffers en bezocht scholen om jongeren bewust te maken van het verleden, maar ook van hun vrijheid en hun recht op een eigen mening. Zo mooi vind ik mijn moeders veerkracht, haar moed en zin om het leven weer op te pakken. Ze bleef van het leven houden, waarmee ze de wereld om haar heen een prachtig voorbeeld gaf.”

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-03
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant