Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Musicalactrice Marjolijn Touw: ‘Soms is het gewoon allemaal erg veel, het leven’

_24a7546aangezet.jpg

Marjolijn Touw is misschien wel de meest sprankelende musicalster van ons land. En toch gaat er onder haar lach een melancholische vrouw schuil, die heel goed weet waar het in het leven om draait. Een gesprek over de liefde; voor haar werk, haar man, haar vriendinnen en haar dochter.

“Ik stond in de kleedkamer bij de eerste try-out en dacht: ik ga dit niet doen. Ik ga nu naar huis. Een enorme faalangst”

Stralende lach

Met een stralende lach en vol energie komt ze binnenwandelen in de prachtige voormalige kruidopslag van haar broer en zijn vrouw, die nu dient als vergaderruimte, in Amstelveen. Om musicalster Marjolijn Touw kan niemand heen. Ze sprankelt, ze bruist. En ze ziet er prachtig uit; gel in het haar, gezicht in de make-up. Marjolijn is blij dat ze even haar huis uit is. Want voor een energiek iemand als zij is het natuurlijk behoorlijk afzien, deze coronatijd. Al maakt de actrice wel dagelijks lange wandelingen met haar twee honden (waarvan ze er eentje uit het asiel heeft gehaald). Ze was net een tournee aan het plannen voor haar solovoorstelling Marjolijn Touw houdt van jou toen de lockdown weer werd verlengd. Gelukkig ziet het ernaar uit dat ze deze zomer alsnog kan optreden met dit eerste succesvolle soloprogramma.

Over Marjolijn Touw

Marjolijn volgde een opleiding aan de Academie voor Kleinkunst in Amsterdam, waar ze in 1987 afstudeerde. Sindsdien heeft ze in diverse musicals gespeeld, onder andere in The wiz, Ciske de rat, Sister act en Hello Dolly. In de musical Was getekend, Annie M.G. Schmidt speelde ze de rol van Annies moeder. Hiervoor ontving zij de Musical Award voor beste vrouwelijk bijrol. Daarnaast is ze stemacteur en was ze te horen in De kleine zeemeermin II, Harry Potter en Finding Nemo. Ze speelde in diverse comedy’s en soaps, waaronder Goede tijden, slechte tijden en Kees & co. In 2015 deed Marjolijn mee aan het tv-programma De slimste mens en kwam in de finaleronde. Dit jaar staat ze in de theaters met haar eerste soloprogramma, Marjolijn Touw houdt van jou. Kijk voor actuele informatie op theater.nl

Wat doet deze rare coronatijd met jou?

“Veel. De hele culturele sector is zo énorm geraakt. Ik was net begonnen in de musical Hello Dolly en toen kwam corona en was het einde verhaal. De groepsapp die we als cast hadden bestaat nog wel. Sommige spelers zijn andere dingen gaan doen, de verpleging in bijvoorbeeld. Daar heb ik veel bewondering voor. Ook ik zou best wel wat willen doen op sociaal vlak. Tegelijkertijd denk ik: ik heb daar de leeftijd niet echt meer voor, om me om te scholen. En ook: wie weet is dit ineens over en kan ik weer de planken op. Dat hoop ik natuurlijk.”

“Op aanraden van Joop van den Ende ben ik vorig jaar begonnen met een eigen, persoonlijke voorstelling: Marjolijn Touw houdt van jou. Geweldig mooi om te doen. Het hele proces van bedenken en schrijven, dat ik samen met Frans Mulder heb gedaan, was geweldig. Maar toen ik ging spelen, vond ik dat ineens dood- en doodeng. Het voelde zo kwetsbaar. Ineens moest ik het podium op met mijn éígen verhaal. Dat is echt iets heel anders dan, in kostuum, een rol spelen in een grote musical. Ik stond in de kleedkamer bij de eerste try-out en dacht: ik ga dit niet doen. Ik ga nu naar huis. Een enorme faalangst. Uiteindelijk ben ik wel dat podium op gegaan, maar het was vreselijk, die eerste keer. Daar stond ik dan, helemaal ‘naakt’. De geweldige recensies maakten dat ik wat zekerder werd.”

En juist op dat moment werd je gedwongen te stoppen…

“En wist ik even helemaal niet meer wie ik was. Een deel van mijn identiteit is toch het performen, het spelen. Als dat dan ineens wegvalt… Ik heb me wel afgevraagd: waarom heb ik dat spelen zo nodig, is het een ‘ego-ding’? Ik geloof dat het vooral een diepe noodzaak is om te delen en te benoemen wat ik belangrijk vind. Dat is ook de reden geweest dat ik als meisje al in een koor zong. Ik heb die behoefte altijd gehad. Ik zie ook de hele dag overal verhaaltjes in, mijn hoofd staat nooit stil. Toen ik niet meer kon optreden ben ik wel een paar dagen heel somber geweest.”

En dat terwijl ik jou eerder heb horen zeggen dat je de lichtheid van het bestaan probeert te benadrukken.

“Ja, en dat probeer ik juist omdat ik heel melancholisch ben. Ik kan zomaar huilen om alles wat voorbij is, om de vergankelijkheid. Zie ik op televisie een documentaire over de oorlog, dan denk ik meteen aan mijn vader die de oorlog heeft meegemaakt. En dan komt het verdriet. Soms is het gewoon allemaal erg veel, het leven. Gelukkig zie ik ook de mooie dingen; de vriendschappen en vooral de liefde.”

Over de liefde gesproken: je bent gescheiden toen je 49 was. Hoe kijk je daarop terug?

“Laatst had ik een vriendin op bezoek die vertelde dat ze het moeilijk had en niet wist of ze bij haar partner wilde blijven. Ik zei: ‘Weet waar je aan begint.’ Ik vond mijn scheiding heel zwaar. Ik heb er zo lang over nagedacht of ik gelukkig werd van blijven. Ik heb veel zelfonderzoek gedaan in die tijd. Kon ik zelf iets doen aan mijn onvrede? Ik heb ook begeleiding gezocht, om te kijken hoe ik verder wilde. Ik kwam erachter dat mijn proces al veel langer gaande was. Mijn huwelijk was niet slecht, hoor, maar het ging over groei. Zoals het hele leven over groei gaat. Soms reis je heel lang samen en neemt de een de trein en de ander het vliegtuig.”

“Dat ik anderen pijn heb moeten doen, daar heb ik veel last van gehad. Mijn dochter was vijftien en voor haar kwam de scheiding onverwacht. Daarbij: mijn hele leven gooide ik overhoop. Ik had net een balans gevonden tussen mijn werk, de opvoeding van mijn kind en mijn relatie. Maar ik zag geen andere mogelijkheid dan mijn eigen weg te gaan. Twintig jaar waren we getrouwd en heel lang gelukkig geweest. En dan ineens moet je een ander huis zoeken, de spullen verdelen… Vreselijk vond ik het. Een tijdlang was ik mijn veiligheid helemaal kwijt. Ik weet nog dat ik in die tijd auditie deed en werkelijk geen idee had wat ik stond te doen. Maar het leverde me uiteindelijk ook veel op. Ik voelde mijn eigen kracht weer.”

Lees ook:
Maak van je echtscheiding geen vechtscheiding: zó kun je scheiden het beste aanpakken

Inmiddels heb je een nieuwe relatie

“En geloof ik nog steeds heel erg in de liefde. Met deze man, die ik nu negen jaar ken, heb ik weer een andere relatie dan met mijn ex. We hebben het ontzettend fijn en reizen samen op. We kunnen de stormen van het leven aan. Een jaar geleden heeft hij een groot ongeluk gehad op de snelweg. Hij heeft daardoor gezondheidsklachten. We zijn inmiddels ervaren genoeg om samen te kijken: hoe pakken we dit op? We zijn daarnaast ontzettend kneuterig, vinden het heerlijk om ’s avonds samen op de bank te zitten. Onze relatie drijft voor een groot deel op gezelligheid, warmte. Hij heeft door hoe ik ben en hij kan me rustig krijgen. Ik kan namelijk nogal ‘veel’ zijn.”

Hoe is het contact met je ex?

“Goed, gelukkig. Hij is een fantastische vader voor onze dochter. Het scheelt dat we niet ruziënd uit elkaar zijn gegaan, er was meer een soort gelatenheid.”

Zie jij je scheiding als je grootste ‘life-event’?

“Wel het grootste waar ik zelf een aandeel in heb gehad, waar ik invloed op had. Maar ik had voor die tijd al meer verdriet meegemaakt. Zo is mijn moeder heel plotseling overleden toen ik 29 was.”

Musicalactrice Marjolijn Touw: ‘Soms is het gewoon allemaal erg veel, het leven’

Waar overleed je moeder aan?

Ze stak over met de fiets, voor de deur van mijn ouderlijk huis in Amstelveen, en werd geschept door een auto. Als iemand zo ineens weg is… Het duurt heel lang voordat je daaroverheen bent. Mijn vader is na de dood van mijn moeder nooit meer de oude geworden. Hij is vijf jaar na haar overleden, op zijn 75ste.”

Denk je nog vaak aan haar?

“Elke dag. Er zijn dagen waarop ik even bij haar op de bank zou willen zitten. Gewoon, zonder iets te hoeven zeggen. Alleen maar samen zijn. Zoals mijn dochter Mila-Marie dat bij mij vaak wil. Er zijn ook momenten dat ik mijn moeder zie in mezelf, in hoe ik ben. Zij was een warme vrouw en kon net als ik zo genieten van baby’s en beesten. Al waren er echt wel periodes waarin het minder ging tussen haar en mij. Zo was ik een lastige puber. Ik wilde het theatervak in, maar vond mezelf lelijk en dik. Ik was ongelukkig en zette me enorm tegen haar af. Ach, het hoort erbij. Het mooie is: ze is altijd van me blijven houden. Ik had een heel lieve, maar ook heel sterke moeder. Ze had een groot hart. Ik ben er trots op dat zij mijn moeder was.”

Wat voor moeder ben jij zelf?

“Ik denk dat ik wel een makkelijke, vrije moeder ben. Mijn dochter en ik hebben ontzettend veel plezier samen. We hebben een bepaalde humor en een zelfde manier van kijken. Wij vinden weleens dingen op straat; een kindersokje, speentje, verlaten speelgoedbeestje of een dode mol. In al die dingen zit een soort mooie verstilling. We maken altijd een foto en die sturen we naar elkaar. We bedenken daar dan samen een heel verhaal bij. Hoe is dat sokje daar gekomen, wat heeft de mol meegemaakt? Dat gedeelde gevoel, diezelfde interesse, dat bindt mij met haar. Ik vind haar zo troostend. Levensvreugde en troost geeft ze mij. Ik denk dan: ah, nog iemand die zo kijkt, heerlijk.”

Het lijkt me wel raar dat je zelf ouder wordt, maar je moeder nooit oud hebt gezien…

“Dat is gek, ja. Maar ik heb wel haar zussen oud zien worden. Die zijn heel vitaal gebleven. Zo zou zij waarschijnlijk ook oud zijn geworden.”

Denk je veel na over ouder worden?

“Ja. En dat vind ik heel vervelend en vooral confronterend. Ik loop tegen de zestig, hè. Soms heb ik gesport en dan voel ik de volgende ochtend mijn spieren en kom ik maar moeizaam m’n bed uit. Dan realiseer ik me dat ik niet jong meer ben, al voel ik me vanbinnen nog twintig. Ik probeer wel fit te blijven en wandel elke dag een eind met mijn twee honden. Maar mijn wereld wordt toch anders. Ik voel mezelf gedwongen om na te denken over waar en hoe ik wil wonen als ik zeventig ben. En dat is dus al over tien jaar. Als door dat nadenken de melancholie weer naar binnen sijpelt, denk ik aan mijn zangdocente. Zij is 94 en een fantastisch vitale vrouw. Ze zegt: ‘Ik ben nooit bezig geweest met mijn leeftijd.’ Dat is, denk ik, het beste.”

Hoe vind je het dat je dochter en stiefzoon niet meer thuis wonen?

“Toen ik ging scheiden had ik al een soort emptynestsyndroom omdat ik mijn dochter ineens veel minder zag. Toen zowel Mila-Marie als ook de zoon van mijn man Roy op zichzelf ging wonen, werd dat nog erger. Ik voelde: ik ben niet meer nodig. Dat vond ik lastig, want ik ben toch een soort moederkloek. Dat ik af en toe lesgeef aan de Frank Sanders Muscial Academie maakt een hoop goed. Ik vind het ontzettend leuk om met jonge mensen te werken. Ergens voel ik me dan toch ook een beetje een moeder. En die studenten geven mij een enorme levenslust.”

Je hebt een paar goede vrienden, onder wie Simone Kleinsma. Wat maakt jou een goede vriendin?

“Laat ik eerst zeggen dat ik niet heel veel vriendinnen heb, ik ben geen ‘meiden-meid’. Ben ik nooit geweest. Wel heb ik ook twee zussen met wie ik het goed kan vinden. Ik hoef geen heel grote kring om me heen. Een paar heel goede vriendinnen, ik vind dat heerlijk overzichtelijk. Vanochtend nog was ik wandelen met Simone. Wij hebben dan zo ontzettend veel plezier om en met elkaar en delen alles. En wat mij een goede vriendin maakt? Dat zou je eigenlijk aan hen moeten vragen, maar ik respecteer de ander en deel mijn eigen bagage, wat ik zelf heb geleerd. Het is een wisselwerking tussen je geliefd voelen en iemand zich geliefd laten voelen. Dat lijken me wel de basisdingen in een vriendschap.”

Jouw vriendinnen zijn vrouwen die zich kwetsbaar durven op te stellen, niet bang zijn om open over hun leven te vertellen…

“Ik vind dat bijzonder en sterk. Ik ben er zelf niet altijd heel goed in, ben snel van ‘ik red me wel’. Alleen als ik me echt veilig voel bij iemand laat ik het achterste van mijn tong zien. Ik zou best wat vaker hulp willen durven vragen.”

Tekst | Marijke Kolk
Forografie | Feriet Tunc


Dit interview met Marjolijn Touw verscheen in Margriet 2021-25. Je kunt deze editie nabestellen via lossebladen.nl.

Ook interessant