Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Marjan: ‘Toen ik nog geen oma was, werd ik misselijk van vriendinnen die jubelden over hun kleinkinderen’

marjan-toen-ik-nog-geen-oma-was-werd-ik-misselijk-van-vriendinnen-die-jubelden-over-hun-kleinkinderen.jpg

‘Babyspam!’ De familiegroep op WhatsApp meldt zeven nieuwe berichten. Foto’s. Van wat ze nu alweer kan. Kijk, ze kijkt. Ze kijkt ernstig. Hier lacht ze. Een beetje. En hier trekt ze een vies gezicht! Hier heeft ze een speen. Hier ook. En kijk, hier ligt ze in jouw lekkere dekentje! Ik houd ervan. Toen ik nog geen oma was, werd ik misselijk van vriendinnen die zo jubelden over hun kleinkinderen. Echt lichamelijk onpasselijk.

Doe even normaal, Truus, met die suffe baby. Dat is ook nog eens een heel lelijk kindje en ik hoop wel dat je dat ziet, anders moet je echt een nieuwe bril. Dat dacht ik dan.

‘Is het geboortekaartje er al?’

Nee, hardop zei ik het natuurlijk nooit. Dus ik heb al die vriendinnen nog. Dat is een zegen. Want ik laat ze nu op mijn beurt al die saaie foto’s zien van mijn pasgeboren kleindochter. En dwing ze tot het slaken van bewonderende kreten en uitspraken als: ‘Wat een beeldig kindje.’ Dat doen ze braaf. Dat wel. Maar daarna merken ze op: ‘Geboortekaartje? Is dat er al?’ Dan schud ik mijn hoofd. Nee. Dat is er nog niet. Onzekere vriendinnen vervolgen hun tekst met: ‘Ik dacht, misschien sta ik wel niet op het lijstje. Ja, je weet het niet, hè? Misschien kwam ik niet door de ballotage!’ En dan lachen ze erbij. Hoog en licht hysterisch.

Lees ook:
Marjan: ‘Ik wijs met een trilende vinger op vier dikke spinnen op het plafond’

‘Ze gaat weer foto’s maken van haar slapende kindje’

Dan zeg ik geheel naar waarheid dat ik ook nog steeds geen kaartje heb gekregen. Maar dat ze ermee bezig is. Die mama dus. Mijn dochter. Ze zit aan haar eettafel met al die kaartjes en een vlijmscherp mesje. Daarmee maakt ze aan de voorkant van het kaartje twee kleine sneetjes, keurig op het eerder gezette potloodstreepje. Want dat moet precies in het midden. En dan wurmt ze er een klein vogelveertje doorheen. Daarna schrijft ze links onderaan aan de binnenkant van welke vogel het is. Fazant. Of ijsvogel. Of halsbandparkiet. Daarna gaat ze nadenken aan wie ze dit kaartje zal adresseren. Bij wie past dit veertje? En omdat postnatale hersenverweking hier ernstig toesloeg, vergeet ze dat weer net zo makkelijk en gaat ze foto’s maken van haar slapende kindje. Om die vervolgens weer op de familie-app te gooien.

‘Kerstkaart volgt’

‘Het is een ramp’, zegt haar zus, die op dit moment familiepatronen bestudeert en een zorgelijke herhaling ziet. Ik heb namelijk geen geboortekaartje. Daar heb ik therapie voor gekregen en nu gaat het wel. Maar dat gevoel wil ik mijn kleindochter graag besparen. Dus ik zeg na een maand of vier, als de warrige mama inmiddels leuke teksten op de babykaartjes zit te schrijven om zich te verontschuldigen voor de late aankondiging: ‘Je kunt er ook bij zetten: ‘Alvast fijne kerst en een gelukkig 2022!’

Het heeft geholpen. Drie weken geleden kreeg ik het geboortekaartje. Met daarop de mededeling: ‘Kerstkaart volgt.’

Deze column van Marjan verscheen eerder in Margriet 49 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant