Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Marjan: ‘Mensen vluchten al zo lang voor geweld’

marjan-ooit-schreef-ik-een-column-over-zijn-billen.jpg

“Jij bepaalt het tempo,” zeg ik tegen kleindochter Sofie. We zijn in het Frans Hals Museum in Haarlem, mijn geboortestad. Voor mij is dat museum een beetje ‘thuiskomen’. Op mijn zestiende kwam ik er bijna wekelijks. We hadden in die tijd een CJP (Cultureel Jongeren Paspoort) en daarmee was de entree gratis. Ik dwaalde door de zalen en raakte er zo vertrouwd dat ik nu nog makkelijk met Sofie alles kan overslaan en toch precies weet wat er hangt.

Nog steeds ga ik er even heen als ik door mijn oude stad dwaal. Met mijn Museumjaarkaart, zodat het nog steeds lijkt of het gratis is.

Naar het museum

Eerst zijn we nog snel de Hema ingelopen om kraaltjes te kopen voor de armbandjes die Sofie rijgt voor al haar vriendinnen. Die gaat ze dan na de vakantie geven en haar wangen gloeien nu al van voorpret. En dan dat museum. Ik moet flink doorstappen om haar bij te houden. We stoppen twee keer. Sofie kijkt nogal op van al die naakte Romeinse soldaten op het schilderij ‘De kindermoord te Bethlehem’ van Cornelis van Haarlem.

Een gruwelijk schilderij

Wat er gebeurt, is gruwelijk. Niet echt een leuk dingetje voor in je woon­kamer. Enorm groot ook. Ik leg het haar een beetje uit. Dat het bij de stijl van die tijd hoorde. En dat die soldaten dus niet werkelijk in hun blote kont liepen te moorden. En ik vertel het verhaal dat erbij hoort. Van die jaloerse koning en het kind Jezus dat een bedreiging voor hem zou zijn. Dus liet hij al die pukkies afslachten. Maar Jezus was allang met zijn pa en ma gevlucht naar Egypte.

“Met een boot,” knikt Sofie. “Nee. Op een ezel. Door de eeuwen heen zijn mensen al op de vlucht.”

Lees ook:
Marjan: ‘Ooit schreef ik een column over zijn billen’

‘Mensen vluchten al zo lang voor geweld’

Terwijl ik dat hardop zeg, kijk ik ineens met andere ogen naar het schilderij. Mensen vluchten al zo lang voor geweld. Daar kun je ook nu nog treurige schilderijen van maken. Maar wie wil ze aan de muur? Ik niet. Ik kijk maar een beetje laf weg en doe een schietgebedje dat er ooit een eind aan komt.  Over de verhoring van dat gebed ben ik nogal pessimistisch. Misschien moet het vaker.

Maar geen tijd voor bespiegelingen. Sofie rent door. Op naar Frans Hals. Even wijzen op die kanten kraag, zo moeiteloos met een verfstreek. Geniaal. “Zie je dat, Sofie?”

‘Bij de Hema!’

Ze is alweer door. Naar het poppenhuis, waar we het kleine wc’tje zoeken en niet kunnen vinden. En dan in vliegende vaart langs de rest van de schilderijen. “Waar zijn we nu geweest, Soof?” vraag ik in de auto op weg naar huis. Af en toe steekt de frik die ik jaren was, weer lelijk de kop op. Even overhoren na de excursie.

Sofie weet gelukkig het antwoord. “Bij de Hema!”

Deze column van Marjan verscheen eerder in Margriet 43 – 2021. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant