Persoonlijk

Marjan van den Berg: De blonde leukerd geeft me drie zoenen en dan roept ze, zoals elk jaar: ‘En nu voorlezen, wat zalig!’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Bedankt voor Sanne!”
Er staat een leukerd voor me, blonde stekeltjes boven bruine pretogen en een brede grijns om haar mond. Ze ploft met tassen vol spullen en twee vriendinnen in de kussens op de bank, helemaal
klaar om even uit te rusten bij een verhaaltje.

Ik lees graag voor. Ik houd ervan om mensen aan het lachen te maken. En soms aan het huilen. Dat is eigenlijk ook heerlijk. Samen ontroerd zitten zijn midden op een drukke beurs, dat heeft wel wat. En samen lachen is altijd en overal fijn. Elk jaar weer ontmoet ik trouwe lezeressen die me speciaal komen opzoeken voor een babbeltje. En deze blonde is er ook elk jaar bij.
Tot mijn grote vreugde, maar zeker tot de hare. Want een paar jaar geleden werd ze ineens geveld door een hersenbloeding. Gezond was ze tot dat moment. En hartstikke jong. Ze kon alles aan. En toch kon ze ineens van de ene dag op de andere helemaal niets meer. Het duurde een hele tijd voordat ze uit haar coma ontwaakte. En het duurde ook nog een hele tijd voordat ze besefte wat er aan de hand was. Daarna begon een lange weg van revalidatie. En acceptatie ook; dat ze niet thuis was bij haar kinderen en dat ze totaal afhankelijk was van anderen. Ze kreeg op slag tranen in haar ogen, toen ze me de eerste keer vertelde hoe verschrikkelijk moeilijk dat was. “En ik kon niets lezen. Ik kon mijn hoofd er niet bij houden,” vertelt ze. Tot haar man op een dag met een deel uit de Sanne-serie verscheen.

Dat lukte. Ze las, onthield, lachte om Sannes avonturen en kon de draad van het verhaal vasthouden. “Sindsdien verslind ik alle delen. Ik lees en herlees ze nog steeds!” Ik krijg drie dikke zoenen
en dan roept ze, zoals elk jaar: “En nu voorlezen. Wat zalig!” Dan heb ik mijn Margriet Winter Fair-cadeautje bijna binnen. Hoewel, er moet natuurlijk nog die knuffel bij van die ene lezeres
die ik altijd mijn vrijkaartje opstuur en er zijn nog een moeder en dochter die door de jaren heen een speciaal plekje in mijn hart hebben veroverd. En dan is er natuurlijk de strenge mevrouw die elk jaar weer begint met: “Je schreef in Margriet nummer zoveel dat en dat en daar was ik het echt helemaal niet mee eens, want…” Die geef ik helemaal gelijk, net zolang tot ze zegt: “Maar ik geniet er wel van hoor, van je columns. Meestal dan, hè? Want je moet nooit meer schrijven dat…” Dat beloof ik dan. Plechtig. Waarna ze rustig gaat zitten en luistert naar mijn verhalen, terwijl ze soms afkeurend met haar hoofd schudt en af en toe in de lach schiet. Dit jaar kom ik mijn cadeautje weer ophalen. Ik ontmoet je graag. Ik zit op dinsdag en op woensdag in de Villa en ik lees voor.
Een heerlijke plek om even uit te rusten van alle Winter Fair-drukte.
Even tijd voor een verhaaltje. Tot dan!

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-47. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Kijk ook

Lees ook andere columns van Marjan

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant