Persoonlijk

Marjan van den Berg: ‘Ik wist het zeker. Ik zou zegevieren’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Dus als ik u nu googel, kan ik zien wat u schrijft?”
Jeffrey kijkt me kritisch aan. Daar sta ik. De tweede invaller op rij die een poging gaat doen hem naar zijn examen Nederlands te helpen. En niet alleen erheen, maar ook nog erdoorheen, met een beetje inzet.
Of ik wist wat er met mijn voorganger was gebeurd? Dat vroegen ze meteen, toen ik me voor de vakantie introduceerde. Jazeker. Ik was op de hoogte. Details hoefde ik niet. Ik zei alleen maar dat ik het een ontzettend leuke school vond, toen ik voor de eerste keer binnen wandelde. Ik kreeg behoorlijk kritische blikken toegeworpen. Opgetrokken wenkbrauwen in hoofden die vermoeid met capuchon en al op tafel lagen, een mobieltje binnen bereik en oordopjes in. Toen ik vervolgde dat ik me alleen niet kon voorstellen dat er op de wereld een school zó leuk is, dat je er graag een jaar langer blijft dan strikt noodzakelijk, scoorde ik ingehouden gegrinnik.
Ik wist het zeker. Ik zou zegevieren. Ze zouden me dankbaar zijn voor mijn geweldige lessen. Ze zouden zich hun hele leven die ene juf herinneren die hen kwam redden van een mislukt examen.
Ze zouden hard werken en me aan het eind van elke les hartelijk bedanken bij het verlaten van het lokaal. En nooit zou ik eindigen als mijn voorganger, die op een donkere maandagochtend haar spullen verzamelde in een kartonnen doos en vervolgens die doos inleverde bij de schoolleiding met de mededeling: “Ik kap ermee.” Nooit.
Met zo veel ervaring als ik? Kom nou!
Ik stel regels, ik leer ze de briefindeling, ik behandel het cv. Ik ben nuttig, strikt, duidelijk en grappig. Dus ik zeg tegen Jeffrey: “Nee, als je nu googelt, ben je je telefoon kwijt.”
Ik had moeten inzien dat er iets misging, toen ik de enige was die om dat grapje lachte. Op je telefoon heb je ook je schoolagenda. Dus leerlingen hebben die telefoon nodig. En als ik hem afpak, omdat ik vermoed dat ze er iets heel anders mee zitten te doen, ben ik verantwoordelijk. De directie waarschuwt me: als een kind schade claimt aan een in beslag genomen mobieltje, hang je.
Drie weken na de eerste les verlaat ik op een donkere maandagochtend het lokaal, nadat ik twee keer vruchteloos heb geprobeerd de absenten op te nemen. Ik kom gewoon zonder te schreeuwen niet boven het lawaai uit.
“Wat gaat u doen?” vragen ze, als ik bijna bij de deur ben.
“Ik ga weg,” zeg ik.
Ik doe het licht uit en laat ze achter in het donker.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-13. Deze editie nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl.

cover m13 goed uitgeschreven

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant