Persoonlijk

Marjan van den Berg: ‘De zaadjes zoeken een mooi plekje om te ontkiemen, om hun soort eens flink te vermeerderen’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Je moet echt vaker maaien.” Jan knikt. Ik mag opdrachten geven. Hij heeft me ooit uitgelegd dat hij niet kan zien wanneer iets moet gebeuren. Dat hebben alle mannen, beweert hij. Dus ik moet zeggen wat er moet gebeuren en ook ongeveer wanneer. Zolang ik maar niet zeg dat het nú moet, meteen, acuut, blijft alles in en om ons huis in redelijke harmonie. Hij ziet zelf ook wel dat de paardenbloemen de macht overnemen. Het staat gezellig, mooi fris geel. Maar ze maken met hun bladrozetten grote kale plekken in het gras. Dus maait Jan sinds kort wekelijks. De paardenbloemen hebben dat snel door. Ze produceren nu lage bloemen, felgele spatjes in het groene tapijt, afgewisseld met witte madeliefjes die nu ook begrijpen dat ze dicht bij de grond moeten blijven om de maaimachine te overleven. Jan maait en kijkt verbijsterd naar het resultaat: de maaimachine pakt geen paardenbloem meer mee. Sterker nog, wanneer de bloemen zijn uitgebloeid, stoppen ze alle energie in hun bloemsteeltje. Dat groeit als een malle. In no time staan er ik weet niet hoeveel kale hoge steeltjes, gekroond met een pluizig zaadhoofd, te wachten op een zuchtje wind. Vastbesloten om hun soort eens flink te vermeerderen in dit stukje groen. Vanuit mijn werkkamer zie ik Jan staan, zijn handen in zijn zij, verstild aan de rand van het gras. Hij staart naar de pluizebollen. Het is zo’n windstille zomeravond. Het enige wat ik zie bewegen zijn de radertjes in Jans hoofd. Die voorziet een explosie van paardenbloemen en, erger nog, een vrouw die vaker zegt dat hij het gras moet maaien. Hij stapt op de zaadbollen af en begint te plukken. Heel voorzichtig, heel behoedzaam. Hij sluipt op zijn tenen van de ene bol naar de andere om ze zonder ze te beroeren te plukken. Hij heeft er nu een stuk of vijf. Er staan er nog zeker vijfhonderd. Maar meer plukken is geen optie. Dan stoten de kroontjes tegen elkaar en dan laten ze hun zaadjes los. Jan loopt naar de waterkant om ze in de vaart te gooien. Water en wind zijn vrienden. Is het ooit helemaal windstil op het water? Misschien op de Stille Zuidzee, wie zal het zeggen. Maar niet op Hollandse wateren. Zodra hij de kant nadert, zie ik paardenbloemzaadjes zweven. Ze tillen zich op aan hun kleine meegeleverde parachuutje en zoeken een weg door de lucht naar een mooi plekje waar ze kunnen ontkiemen. Arme Jan. Ik ga hem verlossen. Ik ga hem vertellen dat er een oplossing is. Hij moet gewoon minder maaien.

In Ze is de vioolmuziek vergeten neemt Marjan van den Berg afscheid van haar moeder. Een warm, waardevol verhaal dat iedereen die met dementie te maken heeft of krijgt tot steun zal zijn. Je kunt het boek bestellen via marjanvandenberg.nl en bol.com.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-29. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Bekijk ook onderstaande vlog van Marjan van den Berg.

Ook leuk om te lezen

Lees hier de columns van Marjan terug.

Dit jongetje raakt overenthousiast van verfstalen. Er is ook zoveel keus!


Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant