Persoonlijk

Marjan: ‘Soms doet Seth een poging mij iets uit te leggen. Maar meestal beperkt het zich tot ‘Zwaai maar naar de drone, oma!’’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Kijk dan!” Vriend van jongste dochter overhandigt me een kartonnen bril. Hij is gek op gadgets. Dat zijn hebbedingen. Nieuwigheden. Van die spullen die jij en ik niet zouden kopen. Mannen van rond de veertig zijn er gevoelig voor. En mannetjes van tien ook. Dus die vriend en mijn kleinzoon Seth zijn dikke maatjes. Zij volgen de gadgetmarkt. Als vriend iets meebrengt, weet Seth meteen wat het is. Ze vliegen dus met drones, kennen de laatste spectaculaire apps voor telefoons en weten de tofste computernieuwtjes. Soms doet Seth een poging mij iets uit te leggen. Meestal op het gebied van spelletjes, want daar hou ik ook van. En soms iets ingewikkelder. Maar vaak beperkt het zich tot: “Zwaai maar naar de drone, oma!” Dat doe ik dan en dan sta ik in een filmpje de verkeerde kant op te zwaaien.

Nu heeft vriend die kartonnen bril. Daar vouw je je telefoon in en dan ben je ineens aan het snorkelen in het Great Barrier Reef. Of je vliegt boven de Chinese muur. Of je zit midden in een horrorkasteel. Alles driedimensionaal. Er zit een knopje op die bril, waardoor je kunt lopen. “Leuk voor Seth,” zegt de vriend. Ik ben meteen in de ban van de bril. Ik sta midden in de kamer en kijk totaal in verrukking om me heen. Ik bezoek de Taj Mahal, cirkel rond dat enorme Christusbeeld in Rio de Janeiro en maak een helikoptervlucht boven de Grand Canyon. Het is geweldig. Ik word er alleen een beetje duizelig van en na een paar van die reisjes spuugmisselijk. Maar dat heb ik er wel voor over om iets van de wereld te zien.

Als Seth op visite komt, ben ik binnen twee tellen mijn telefoon kwijt en wandelt hij door de kamer, achternagezeten door zijn zus die aan zijn trui hangt en gilt: “Ik wil ook!” Ze blijken die brillen van school te kennen. Het onderwijs gebruikt ze om beelddenkers op de meest directe manier iets te leren. Ik leerde vroeger: ‘Groningen, aardappelmeel en strokarton’. Jij ook? En ik wist niet eens wat strokarton was! Laat staan dat ik het nut inzag van aardappelmeel. Tegenwoordig zetten ze die kinderen zo’n 3D-bril op en dan krijg je meteen fabricage en toepassing van strokarton mee. Daarna vijf minuten aardappelmeel. Wat handig.

Seth wil de bril mee naar huis. Ik wil hem houden. “Wil je hem houden? Waarom?” vraagt zijn mam, mijn middelste dochter, spottend. “Ga je dan ’s avonds naast Jan op de bank zitten? Met die bril? Om de Machu Picchu te beklimmen?” Ik ben daar even stil van. Wat een geniaal idee!

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-50. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis

Margriet Cover nummer 50

 

 

 

 

 


Een kijkje nemen bij Marjan thuis? Margriet ging bij haar op de koffie!

Lees ook andere columns van Marjan
De verkoopster van de daklozenkrant haalde haar schouders op en spuugde naast me op de stoep.
De blonde leukerd geeft me drie zoenen en dan roept ze, zoals elk jaar: ‘En nu voorlezen, wat zalig!’
Zelfs al steken ze niet, een opgewonden horde hommels rond je oren en neusgaten is niet zo prettig

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant