Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Marjan: ‘Het idee dat de hoofdrolspelers van het kerstfeest bij mij op visite kwamen, gaf me vleugels’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

Is het nu alweer kerst? Onmogelijk. Ik heb nog geen pepernoot gegeten, de staf van Sint staat nog in de paraplubak en ik heb nog drie bakken ingevroren pompoensoep in de vriezer. Dus zelfs de herfst heb ik nog niet naar bevrediging afgerond. Ik beweerde laatst tegen iemand, die verlangde naar een land waar het altijd warm is, dat ik genoot van de wisseling van de seizoenen. Maar dat moeten die seizoenen dan wel doen in een tempo dat ik bij kan houden. Net als ik denk: ik ga eens kastanjes rapen, zie ik die kastanjeboom alweer uitbotten. En ergens diep in mij smeult nog een intens verlangen naar een zoele avond bij de vuurkorf. Maar die gelegenheid zag ik het hele afgelopen jaar niet voorbij komen.

Ik voel nog helemaal niks kersterigs. Als het nu eens zou gaan sneeuwen, werkte mijn bioritme misschien mee en kon ik genieten van deze periode. Maar het is net alsof alle dagen voortmiezeren in eenzelfde nikserigheid. Grijs. Klam. Saai.

Genoeg gezeurd. Je kunt niet ontkomen aan een naderende kerst. Er moeten lichtjes komen. Veel lichtjes. Ballen. Een boom. Een speellijst van Spotify met alle kersthits van de laatste honderd jaar en zwarte kousen met naad. En een kalkoen. Ik moet er gewoon even bij gaan zitten en een lijstje maken. Dan komt het allemaal wel goed. Net als elk jaar. Net als vorig jaar. Toen hadden we onverwachte gasten. Een vriendin van een dochter met een piepklein kindje. Omdat hun namen me steeds weer ontschoten, onthield ik ze als Maria en Jezus. Het idee dat de hoofdrolspelers van het kerstfeest bij mij op visite kwamen, gaf me vleugels. Er kwam een box van zolder, een wipstoel, een bedje en een aankleedkussen op de commode. Kom maar op met dat kindje Jezus! Er dwarrelden nog wat gasten binnen en het huis borrelde van stemmen en gelach. Het was nooit eerder zo druk en het was ook nooit eerder zo leuk. Dat was ik vergeten. Dat was ik helemaal vergeten. Een heel jaar lang, terwijl ik wachtte op warme zomeravonden, kastanjes en sinterklaas, vergat ik hoe heerlijk de kerst was. En nu komt er weer een! Nu al!

Dus ik sla aan het uitnodigen. Mijn broer. Mijn neef. Zijn dochter. Een nichtje. De kinderen. De kleinkinderen. Aanhang. Vrienden die zij zouden uitnodigen als ze van mij geen uitnodiging hadden gekregen. Tegen iedereen zeg ik dat ze eten moeten meebrengen. Of cadeautjes. Of een lied. Schoonzoon neemt wijn mee. Middelste dochter een dessert. Oudste dochter een voorgerecht. Jongste dochter een ukeleleconcert. Broer een hond. En Jezus kan inmiddels lopen, dus de bodem van de box gaat in de laagste stand. Het is alweer kerst. Zalig!

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-51. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Foto | Ester Gebuis


Een kijkje nemen bij Marjan thuis? Margriet ging bij haar op de koffie!

Lees ook andere columns van Marjan
Marjan: ‘Soms doet Seth een poging mij iets uit te leggen. Maar meestal beperkt het zich tot ‘Zwaai maar naar de drone, oma!’’
De blonde leukerd geeft me drie zoenen en dan roept ze, zoals elk jaar: ‘En nu voorlezen, wat zalig!’
Marjan: ‘De verkoopster van de daklozenkrant haalde haar schouders op en spuugde naast me op de stoep. Daarna gaf ik haar mijn vijftig cent’

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant