Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Marjan: ‘Dit leek zó verontrustend, dat ik binnen een paar tellen buiten sta’

marjan.jpg

Mijn hemel,” zegt Jan. Hij heeft een app gekregen, kijkt op zijn telefoon en stormt meteen huis uit, hek door, dijk op. Ik reageer meestal niet snel. Maar dit lijkt zo verontrustend dat ik binnen een paar tellen naast hem sta.

De dijk is leeg. Uitgestorven. Jan laat me de foto zien. Daarop staat de auto van de buurtjes, ergens halverwege de dijk, schuin. De sloot is net zo ver weg van de auto als de dijkweg. En die auto staat scheef. Héél griezelig scheef. Ik bel Riet.

Spannend telefoontje

“Waar ben je!?” vraag ik, zodra ze opneemt. Ze lacht. “Bijna weer thuis!” “Dus jullie staan daar niet meer?” “Nee joh. Dat was vanochtend!” Ik heradem. Jan krijgt koffie aan de tuintafel. Daar wordt hij ook weer kalm van. Even later zetten de buren hun auto op hun erf en krijgen we verslag. Ze waren op weg naar kraamvisite. Riet had nog een bakje aardbeien geplukt uit haar tuin; dat had ze op schoot. Zagen ze ineens haar vader fietsen. Die is al 95, maar nog lekker kwiek. Buurman Wilbert bedacht dat zijn schoonpa nu voor niets de dijk affietste, dus hij remde en reed een stukje achteruit. En ineens stond hij halverwege de schuine grashelling.

112

“Ik moest me helemaal schrapzetten,” vertelt Riet. Ze heeft er nog spierpijn van. Het was ook nogal een toer om die aardbeien rechtop te houden, want er zat geen deksel op. Ze durfden niet te bewegen. Wilbert was bang dat de auto zou kantelen, als hij eruit zou klimmen. En Riet dacht hetzelfde: als ik eruit klauter, krijg ik dat hele gevaarte misschien wel over me heen. Ze durfde zelfs haar telefoon niet te pakken. Die zat in haar tas, aan haar voeten.Een buurvrouw die haar hond uitliet, aarzelde geen moment. Ze belde 112. De brandweer kwam. En een takelwagen van een sleepbedrijf dat op de hoek van de dijk zit. Dus die waren er snel. Ze verankerden de auto bij de wielen en toen konden ze eruit.

Lees ook:

Marjan: ‘Ik heb nog geregeld nachtmerries over de tijd dat ik mijn ome Jan een kusje moest geven’

‘Aardbeien kunnen raar rollen’

Riet had nog gezegd: “Wacht, ik neem even mijn aardbeien mee, voordat jullie de auto naar boven trekken.” Dat vond niemand bij de brandweer raar. Ook de slepers hadden daar alle begrip voor. Aardbeien kunnen raar rollen en voordat je het weet ligt er een week later een aardbei op een ongezien plekje verschrikkelijk te schimmelen. Er is een foto van. Daar zie je Riet de dijk op klimmen met haar bakje.”Op dat moment fietste mijn vader weer langs. Op weg naar huis,” vertelt ze. “Hij zag niks. We hebben hem maar niet geroepen. Hij wordt een beetje doof.”

Toen de auto op de weg stond, zijn ze erin gestapt en naar het kraamadres gereden. Het was heel gezellig. En nu ging ze nog even aardbeien plukken. Riet: “Wil jij ook? Er is niet tegenaan te eten!”  

Tekst | Marjan van den Berg

Ook interessant