Persoonlijk

Marjan van den Berg: ‘Ik zwalk door mijn huis alsof ik het dek van een olietanker oversteek bij windkracht tien. Ik ben zeeziek zonder boot’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“U kunt beter op de bank gaan liggen,” zegt de huisarts door de telefoon. Wat handig, zo’n mobieltje. Je kunt er rustig een arts mee bellen, terwijl je op de grond ligt. En je kunt ook gewoon antwoorden dat die bank wel erg ver is en dat je daar niks voor voelt. “Ik lig hier prima,” verzeker ik haar. Ze komt over een uurtje langs. Ze denkt dat het bppd is. Daar heb ik nog nooit van gehoord en ik ben te duizelig en te misselijk om het te googelen. Mijn kleinzoon heeft inmiddels alle vaatwastabletten uit de kartonnen verpakking gegooid en mij het lege pak toegeschoven. “Om in te spugen, oma. Ik blijf wel een beetje achter de deur,” roept hij. We giechelen er samen om. Hij is helemaal gerustgesteld en heeft me al verzekerd dat hij heus nog graag een volgende keer wil komen logeren. Waarom ook niet? Ik heb hem al beloofd dat ik niet doodga, maar dat ik alleen hartstikke duizelig ben; hij hoeft mijn hand niet vast te houden als ik spuug, zijn moeder is in aantocht, zijn opa ook en de dokter komt over een uur. Wat kan een mens nog meer wensen? Voor de zekerheid wipt de buurman ook nog even aan. Die is afgelopen Koningsdag tot ridder geslagen in de orde van Oranje Nassau, dus die komt aangalopperen op zijn witte paard en spreekt mij moed in. Die ridderslag was heel symbolisch overigens. Ik was er nooit eerder bij aanwezig, dus ik had er hoge verwachtingen van. Maar er kwam geen zwaard aan te pas. Als de dokter arriveert, lijkt ze sprekend op mijn jongste dochter. Het is nu net alsof bijna de hele familie aanwezig is. Ik voel me dus heel happy op de grond van mijn werkkamer. Zolang ze maar niet blijft herhalen dat ik overeind moet komen en naar die bank moet. Uiteindelijk krijgt ze toch haar zin. Ik zwalk door mijn huis alsof ik het dek van een olietanker oversteek bij windkracht tien. Definitief bppd, is de diagnose. De hele familie googelt. Het is iets met kristalletjes en evenwicht. Zeeziek zonder boot. Langdurig en onaangenaam. Daarna blijken ik weet niet hoeveel vrienden en kennissen precies te weten wat het is. Ze hebben het gehad en weten ook wat je ertegen moet doen: oefeningen waarbij je je hoofd opzij moet laten vallen en razendsnel weer overeind moet veren. Zodat je zó duizelig wordt, dat je de duizeligheid wegwerkt. Ik kom net terug van een wandeling met Bente. De halve weg heb ik wijdbeens lopen headbangen; we haalden het makkelijk tot de brug en terug.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-24. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

cover

Bekijk ook onderstaande vlog van Marjan van den Berg:

Ook leuk om te lezen:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant