Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Marjan van den Berg: ‘Als mijn ouders horen dat we ook de derde leerkracht hebben weggepest, worden ze razend, meldt iemand somber’

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Vandaag is m’n laatste dag,” zeg ik tegen de schoolcoördinator. Hij schrikt ervan. Maar ik heb alles overdacht. Na vandaag zijn er nog maar vijf lesdagen. De leerlingen kunnen zelfstandig examens trainen. Ze krijgen de helft van de lesuren Nederlands van een collega. Die kan de examentraining op zich nemen en de examens nakijken. De leerlingen krijgen allemaal een handig stencil van me met laatste examentips. En als klap op de vuurpijl bespaart mijn ontslag de school twee maanden salaris. “Kunnen jullie op de laatste schooldag een wijntje van me nemen.” Ik kijk hem blij aan. Hij kijkt verpletterd terug. Een beetje alsof hij dat wijntje nu al nodig heeft. De leerlingen kijken er nogal van op. “Doet u dat vanwege ons?” wil de allerlastigste klas weten. Ik schud mijn hoofd. Nee, niet vanwege jullie. Maar het is te zwaar, te vermoeiend. Dat snappen ze best. “Ik zou ook niet blijven met zulke kinderen. Geen haar op mijn hoofd!” zegt een jongen, met een misprijzende blik op zijn klasgenoten. “Ik vind jullie wel lief, hoor. Eén voor één. Maar allemaal tegelijk is behoorlijk heftig,” vertel ik ze. Dat snappen ze best. Als de bel gaat, vertrekken ze zonder nog iets te zeggen. Ik kijk ze na. Ze kijken niet om. Ook de allerleukste klas wil weten of ik vertrek vanwege hun gedrag. “Als mijn ouders horen dat we ook de derde leerkracht hebben weggepest, worden ze razend,” meldt iemand somber. Dus die vertel ik dat ze het allerleukst zijn van de hele school. Dat ze allemaal gaan slagen en dat ze trots mogen zijn op wat ze hebben bereikt. En ik mag dat ook zijn. Hartstikke trots. We geven onszelf daarna schouderklopjes en nu we toch bezig zijn, eindigen we met een daverend applaus voor onszelf. Ik krijg van iedereen een hand. En een bedankje. In de allerliefste maar drukste klas komt Shevan vooraan zitten. Ze schuift een pakje naar me toe, met daarin een theezakje en wat chocolaatjes. “Voor u.” fluistert ze. Het is voor zomaar. Voor de keren dat ze een verhaal kwijt kon. Even lekker bleef hangen na afloop van een les. “En nu ga ik vertellen dat ik vandaag voor het laatst ben!” fluister ik terug. Och hemel. We schieten in een rare lachkriebel als ik zeg: “Zal ik dan toch maar blijven?” Aan het eind van het uur belooft iedereen te gaan slagen. En het stencil door te nemen. Welk stencil? O dat? Waar ging dat dan over? Thuis zet ik een pot thee, eet alle chocolaatjes op en onderdruk een stevige huilbui. Missie volbracht.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-22. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

cover

Bekijk ook onderstaande vlog van Marjan van den Berg:

Ook leuk om te lezen:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant