PREMIUM

Marjan (70): ‘Zelden heb ik me zo eenzaam gevoeld als tijdens die alleenstaandenreis’

null Beeld Illustratie: Kristel Steenbergen.
Beeld Illustratie: Kristel Steenbergen.

Toen Marjan na het overlijden van haar reislustige man dacht nieuwe mensen te leren kennen op een groepsreis kwam ze van de koude kermis thuis. Wat moest ze dan? Thuisblijven was geen optie. Dan maar alleen.

“Daar zat ik dan weer, aan de hoteltafel tussen drie heren. We aten zwijgend ons eten. Dat had ik me toch heel anders voorgesteld van deze vakantie. Ik had gehoopt op een beetje gezelligheid, leuke gesprekjes. Maar deze ietwat merkwaardige mannen waren stuk voor stuk einzelgänger, ze bemoeiden zich met niemand en zeiden geen boe of bah. Ze maakten deel uit van het reisgezelschap waarmee ik op vakantie was in Malta. We dineerden elke avond gezamenlijk aan een lange tafel. Daarna ging iedereen weer snel z’n eigen gang.”

Die vreselijke alleenstaandenreis

“Zelden heb ik me zo eenzaam gevoeld als daar op Malta. Ik had een alleenstaandenreis geboekt, dus was ik in de veronderstelling dat er ook echt alleen maar mensen mee zouden gaan die ­alleen waren, net als ik. Maar van de achttien personen waren er slechts vier, ikzelf en de bewuste heren, ook daadwerkelijk in hun eentje. De rest bestond uit vriendinnengroepjes, twee schoonzussen en een oma met een kleinzoon. En zij hadden geen behoefte aan nieuw gezelschap bleek al snel.”

“Bij aankomst was ik opgetogen. Malta is een prachtig eiland en mijn hotelkamer was heel ruim, geweldig. Met een mooi uitzicht over de zee, echt schitterend. Het hotel lag aan een weelderige tuin. Daar wandelde ik die eerste dag een ­beetje rond. Toen ik iets wilde gaan drinken in een van de zitjes zag ik dat er al mensen van mijn groep zaten, dus ging ik erbij zitten. Maar er was eigenlijk niemand die iets tegen me zei. Ik probeerde een gesprekje aan te knopen, maar dat liep heel stroef. Ze gaven wel antwoord hoor, dat wel, het was niet vijandig. Maar ze hadden genoeg aan ­elkaar, dat kon je merken. ’s Avonds bij het eten ging iedereen die bij elkaar hoorde meteen naast elkaar zitten. En dan moest ik maar afwachten waar aan tafel nog een plekje over was, en dat was telkens: bij de drie zwijgende mannen.”

“Het was een zonovergoten week en we maakten interessante uitstapjes, daar lag het niet aan. Maar als we tijdens een excursie ergens met de bus stopten, ging iedereen op stap met het eigen groepje. Dus dan liep ik weer in mijn eentje.”

“Gelukkig waren het maar acht dagen. Ik was blij toen het voorbij was. Dit was mijn allereerste groepsreis en het was me duidelijk geworden dat ik daar niet voor ben gemaakt; álles is voorgeprogrammeerd. Een uurtje hier, een uurtje daar. Niks voor mij, want ik zat constant op mijn horloge te kijken, bang om de bus te missen. Dat voelde bepaald niet als vakantie.”

null Beeld

Prachtige reizen samen

“Mijn man Tom, met wie ik heel veel prachtige reizen heb gemaakt, was vier maanden eerder overleden. Alleen op vakantie gaan zag ik niet zitten, dus ik dacht: weet je wat? Ik ga gewoon met zo’n alleenstaandenreis mee. Eens kijken hoe me dat bevalt. Achteraf gezien was de overgang te groot. Ik was met Tom gewend precies te doen waar we zelf zin in hadden. Geen enkele tijdsdruk. We waren 43 jaar getrouwd ­geweest, ik miste mijn maatje verschrikkelijk. Op reis was het extra voelbaar, want in het buitenland waren we helemaal op elkaar ingespeeld.”

“Ik ben een reislustig type. Vroeger, in mijn wilde jaren, ging ik liftend naar India en door heel Europa. Het waren de jaren zestig. Ik had de kweekschool achter de rug en werkte op een lagere school. Maar in 1967 zegde ik mijn baan op om met twee vriendinnen de wijde wereld in te trekken. We verdienden ons geld met allerlei baantjes onderweg. Heel avontuurlijk.”

“Eenmaal terug in Nederland leerde ik Tom kennen. Hij werkte ook in het ­onderwijs en was veertien jaar ouder dan ik. In 1972 trouwden we. Tom hield gelukkig ook van reizen, maar hij was wel een totaal ander reistype dan ik. Hij wilde niet zwerven, maar ’s avonds precies weten waar hij terecht zou komen. Nadat onze zoon Martijn was geboren, verbleven we altijd op één plek waar het voor hem leuk was. Veel te braaf naar mijn smaak, maar ja, met een klein kind moet je een beetje dimmen.”

“Toen Martijn eenmaal zijn eigen gang ging, konden we weer uitvliegen. Tom en ik hebben prachtige reizen gemaakt. Toen ik op mijn 55ste met werk kon stoppen met een regeling, heb ik dat gedaan; omdat Tom flink wat ouder was, was hij ­natuurlijk allang gestopt. Stoppen met werken gaf ons de kans om de hele wereld over te reizen. Gewoon een vlucht boeken, een auto huren en go with the flow. Latijns-Amerika, Midden-Amerika, en heel vaak de Verenigde Staten, daar waren we helemaal aan verslingerd. Voor ons het land met de ideale combinatie van geschiedenis, ­natuur en muziek. Van elke reis hield ik een reisblog bij voor onze vrienden, ik heb er intens van genoten.”

Toms overlijden

“Maar toen werd Tom ziek en was het afgelopen met de pret. Leukemie, een vreselijke lijdensweg. Het heeft ongeveer een jaar geduurd totdat we zagen dat het niet meer te redden viel. De ­artsen bleven maar zoeken naar een ­behandeling die aan zou slaan. En nog een, en nog een. In het begin vocht Tom terug. Hij wilde met een bevriend stel naar Griekenland op vakantie, dat was een soort houvast. Maar geen kuur sloeg aan. Achteraf gezien is de reis langs de Mississippi onze laatste geweest. Maar het is natuurlijk onvoorstelbaar dat Tom tot zijn tachtigste altijd fit is geweest.”

“Uiteindelijk lag hij permanent in het ­ziekenhuis aan een infuus en zei: ‘Ik kan niet meer en ik wil niet meer.’ Ik was intens verdrietig, maar dat slikte ik weg. Iemand is 83 jaar, dat is reden tot dankbaarheid. Allebei hadden we er vrede mee, want we beseften dat het onomkeerbaar was. Hij zei tegen mij: ‘Jij redt het wel alleen.’ Ik antwoordde: ‘Ja, ik red het wel.’”

“Na Toms crematie voelde ik me als verdoofd. Wilde het eigenlijk niet geloven. Onze zoon Martijn woont met zijn gezin aan de andere kant van het land. Ik weet nog dat ik op de bank zat en dacht: wat nu? Want ik leef nog. Ik ben zeventig, wat wil ik nu met de rest van mijn leven?”

Thuisblijven was geen optie

“Nadat in Malta was gebleken dat een groepsreis niets voor mij is, was mijn reishonger niet gestild. Ik had twee ­opties: thuisblijven, of alleen reizen. Optie één was niet aan de orde. Toen ben ik het alleen gaan proberen. Ik kocht een ticket naar het eiland Kos. Maar zei wel van tevoren tegen mezelf: ‘Je gaat jezelf niet martelen. Als je het echt niet trekt, ga je terug.’”

null Beeld

“De eerste dagen heb ik alleen maar ­gehuild. Alles kwam eruit, ook omdat ik mijn gevoelens en ervaringen niet meer met iemand kon delen. Ik ging naar het strand, naar Tavernes. En overal zag ik families en geliefden gezellig samen. En dan zat ik daar alleen aan een tafeltje. Wat me redde is dat ik net als tijdens de reizen met mijn man, een reisblog was gaan bijhouden. Ik vertelde eerlijk dat ik me alleen voelde, en door het van me af te schrijven, leek het makkelijker te worden.”

“En toen draaide op een avond Mamma mia 2, met die geweldige Abba-hits, in de openluchtbioscoop aan zee in Kos. Het was schitterend weer, ik hoorde de golven klotsen, de heerlijke muziek. Ineens werd ik overweldigd door een enorm geluksgevoel en dacht: wat ­fantastisch dat ik dit nu toch weer ­meemaak! Ik besefte dat ik óók in mijn eentje kan genieten en dat heb ik daarna nog volop gedaan.”

Die film bleek de omslag

“En toen bleek dat als je alleen bent, je veel sneller contact maakt. Op Patmos bijvoorbeeld, ontmoette ik een leuk echtpaar uit Venetië. Een jaar later ben ik bij ze op visite gegaan. En ik ben later ook nog alleen op reis gegaan naar Sri Lanka en naar de Niagara Falls in de VS. Die film op Kos was voor mij de omslag. Ik zag ineens wat ik nog heb, en lette niet meer op wat ik niet heb. En zo kijk ik nu ook terug op het leven met Tom. Ik zeg niet: ‘Ik mis hem.’ Maar: ‘Wat hebben we toch een fantastische tijd gehad samen,’ en dat koester ik. Op reis is hij er ook altijd een beetje bij, ik denk geregeld: goh, kon je dit nu ook maar zien. Wat zou jij ook hebben genoten.”

Alies PegtelIllustratie: Kristel Steenbergen.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden