Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Met pijn en moeite moet ik accepteren dat ik niet alles meer kan’

whiplash-auto-ongeluk-margriet.jpg

Marion liep bij een auto-ongeluk een whiplash op. Die zette haar leven op z’n kop. “Eerst leefde mijn omgeving nog mee, maar na drie jaar is dat voorbij.”

Marion: “Drie jaar geleden kregen we, buiten onze schuld, een ernstig auto-ongeluk. Mijn man en onze vrienden die achterin zaten, hoorden en voelden de enorme knal van de auto die zonder te remmen met hoge snelheid op ons inreed, maar hebben gelukkig geen blijvend letsel opgelopen. Zelf kan ik me hiervan niets herinneren, omdat ik door de klap mijn bewustzijn verloor.”

Whiplash

“Toen ik weer bijkwam, was er ambulancehulp ingeroepen. Onze vrienden werden meegenomen naar het ziekenhuis. Mij werd gevraagd of ik in shock was, maar ik ben op dat moment niet nagekeken. Thuis stortte ik in.

Met een vreselijke hoofdpijn en allerlei andere klachten. Alsnog naar het ziekenhuis dus, waar een hersenschudding en nektrauma werden geconstateerd. De weken erna ontwikkelde ik meer klachten die uiteindelijk leidden tot de diagnose whiplash.”

‘Van mijn sociale leven is niets meer over’

“Dat een whiplash meer omvat dan de hoofd- en nekpijn die ik in het begin voelde, is me inmiddels meer dan duidelijk. Behalve blijvend kaakletsel heb ik last van concentratie- en geheugenverlies. Ik kan vaak niet op woorden komen of gebruik verkeerde woorden en ik kan niet tegen drukte, lawaai en fel licht. Bovendien is mijn zicht vaak wazig.

Autorijden kan ik beperkt, omdat het verkeer zo druk en snel lijkt dat het voor mij niet meer is bij te houden. Daardoor ben ik afhankelijker geworden van anderen. En van mijn sociale leven is niets meer over. ’s Morgens ben ik op mijn best en kan ik nog iets afspreken, maar naarmate de dag vordert, ga ik achteruit, krijg ik een suizend hoofd en vreselijke hoofdpijn en kan ik niet meer functioneren.”

Lees ook: Ik zou willen dat er meer begrip is voor mijn wens om uit het leven te stappen’

Grenzen trekken

“Mijn leven is compleet veranderd en ingeperkt. Eerst leefde mijn omgeving nog mee, maar na drie jaar is dat voorbij. Ik zie er niet ziek uit, dus waarom spreken we niet af om te shoppen, om samen te eten of een kop koffie te drinken? ‘Je moet er niet aan toegeven en je meer verzetten,’ krijg ik te horen, ‘je moet je grenzen verleggen.’

Met pijn en moeite heb ik moeten accepteren dat ik niet meer alles kan wat ik voorheen deed en dat ik in mijn eigen tempo moet leven. Ik heb me leren aanpassen aan hoe ik me voel en wat ik nog wél kan. En om mezelf te beschermen, trek ik grenzen, wat me niet in dank wordt afgenomen en tot onbegrip leidt.”

Genieten van kleinigheden

“Ondanks dat ik zo veel moet missen nu, kan ik enorm genieten van kleinigheden. Ik sta bij heel andere dingen stil dan voor het ongeluk en daar zie ik ook iets moois in. Dat sommigen niet begrijpen dat ik echt blijvend letsel heb en ik nooit meer word zoals ik was, is pijnlijker dan alles wat ik heb ingeleverd.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-06
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Beeld | iStock

Ook interessant