Marion over de werkdruk in de zorg Beeld Privéfoto
Beeld Privéfoto

PREMIUM

Marion (65) over de werkdruk in de zorg: ‘We zorgen voor een natje en een droogje en daar houdt het in feite bij op’

De werkdruk in de zorg is al jaren een probleem. Deze week protesteren de huisartsen en lazen we over de personeelstekorten in de jeugdzorg en ook stond in het AD dat zorgmedewerkers nu al bezorgd zijn over de werkdruk na de vakantie. Marion Nass-Kraay (65) werkt in de ouderenzorg op de afdelingen somatiek en PG. Ook zij voelt die grote werkdruk. “Je wilt die bewoners zoveel meer bieden en ik baal elke keer weer als een stekker wanneer dat niet lukt.”

Al jarenlang werkt Marion in de zorg. Drie jaar geleden besluit ze haar vaste baan in de ouderenzorg op te zeggen en te gaan werken als zzp'er. “Ik was aan het werk met iemand die tijdelijke diensten aan het inplannen was. Hij vroeg of werken als zzp'er niet iets voor mij was. Mijn eerste reactie daarop was: wat moet een oude muts als ik nou als zzp’er? Maar ik begon er wel over na te denken en heb thuis overlegd met mijn man. Hij zei al vrij snel: waarom niet? Desnoods zoek je als het niet lukt weer iets via een uitzendbureau. Maar ik dacht ook aan mijn leeftijd, want ik ben de jongste niet meer. Wat als het niet lukt? Maar na even wikken en wegen besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en heb ik m’n baan opgezegd. Tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van gehad.”

Werkdruk net zo hoog

Maar ook als zzp'er merkt Marion veel van die hoge werkdruk. Sterker nog: die is nog steeds net zo hoog als in loondienst. “De werkzaamheden en verantwoordelijkheden zijn hetzelfde en de werkdruk daarmee ook. Het voordeel voor mij, is dat ik een maand van tevoren kan aangeven wanneer ik wel of niet kan. In loondienst is het ontzettend lastig om diensten te ruilen en ben je altijd afhankelijk van het rooster. Dat ik nu zelf kan bepalen wanneer ik werk en welke diensten ik dan draai geeft ook rust.” Maar tijdens haar diensten merkt ze dat er steeds vaker zzp'ers zijn en minder vast personeel. “Soms wordt je als verantwoordelijke op een afdeling gezet en je draait eigenlijk altijd mee als vaste medewerker. Sommige afdelingen draaien zelfs op zzp’ers.”

Met minder mensen hetzelfde werk doen als toen er meer personeel was. Dat is waar Marion dagelijks tegenaan loopt. “Je moet elke dag een tandje bijzetten en kunt dan alsnog maar heel weinig doen. Ik zie bijvoorbeeld dat ouderen soms pas laat uit bed kunnen komen als we heel druk zijn. In een normale situatie hadden we alle bewoners om 10 uur wel zo’n beetje uit bed, nu komen er soms nog ouderen om half 12 uit.” Dat er te weinig personeel is, merkt Marion, die zelf als zzp’er werkt, iedere dag opnieuw. “Als ik een avonddienst draai gebeurt het weleens dat er geen helpende (iemand die helpt bij de verzorging, het rondbrengen van de maaltijden en sociale zorg biedt) is, die eigenlijk wel zou moeten komen. Dan moet je alles alleen doen en heb je een heel pittige avonddienst.”

De invloed van de werkdruk

Maar wat merken bewoners en patiënten van die werkdruk? Volgens Marion best veel. “We kunnen ze dus soms pas later uit bed halen, maar verder zijn we vooral bezig met de dagelijkse verzorging. We zorgen voor een natje en een droogje en daar houdt het in feite bij op. Vroeger was er ook nog wel tijd voor een spelletje of een wandeling buiten, maar dat redden we vaak niet meer. Dan moet je steeds weer sorry zeggen of een familielid of mantelzorger vragen om dat wandelingetje te gaan doen. Dat is echt ontzettend schrijnend en verdrietig. Je wil die mensen zoveel meer bieden en ik baal ook elke keer weer als een stekker wanneer dat niet lukt. We proberen alles rond te krijgen en zetten onze schouders eronder. Maar het blijft lastig. Wat ik extra moeilijk vindt, is het feit dat die mensen die we verzorgen een heel leven hard gewerkt hebben en nu dit hebben op hun oude dag.”

Werkdruk in coronatijd

We hebben de beelden voorbij zien komen in coronatijd: de verpleeg- en verzorgingshuizen die op slot gingen en families die alleen maar voor het raam naar geliefden kon zwaaien. “Dat was een ontzettend zware periode. Ook toen stonden we heel erg onder druk en ik hoop dat we dat nooit meer hoeven mee te maken. Bewoners die in quarantaine moesten op hun eigen kamer en ons zagen binnenkomen als maanmannen en -vrouwen met namen op ons uniform. Daar snapten ze natuurlijk helemaal niets van en ook voor ons was dat zwaar. In die periode ging ik altijd met een zwaar gevoel naar huis. Die familie aan het raam, bewoners die verdrietig zijn, het is allemaal zo ontzettend triest om te zien. Dat nam ik dan ook echt wel mee naar huis. Elke keer weer vroeg ik me af: hoe lang houden we dit vol?”

Plezier

Ondanks de hoge werkdruk en zware coronaperiode die achter de rug is, heeft Marion nog wel steeds veel plezier in haar werk. “Als ik die mensen weer zie, krijg ik er elke keer weer een goed gevoel van. Ik zoek de ruimte om toch dat persoonlijke contact te hebben, een grapje te maken en te kletsen tijdens het eten. Ondanks alles probeer ik deze mensen wat levensvreugde mee te geven. En op mijn beurt haal ik daar natuurlijk ook weer heel veel tevredenheid uit. Dan ga ik niet met dat zware gevoel naar huis, maar juist met een postief gevoel. We kunnen wel bij de pakken neer gaan zitten, maar er komen niet ineens kabouters uit de kast die ons kunnen helpen. We moeten het toch zelf en als team doen. Als ik ouder wordt hoop ik dat er een gezellig iemand aan mijn bed zit en dat is ook wat ik nu wil bieden.”

Nynke KooyPrivéfoto

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden