Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Mariëtte: ‘Ik werd ineens geconfronteerd met een lichaam dat wel degelijk tachtig is’

mariette-ik-werd-ineens-geconfronteerd-met-een-lichaam-dat-wel-degelijk-tachtig-is.jpg

In de afgelopen jaren interviewde Margriet vrouwen die openhartig over hun eenzaamheid spraken. We blikken terug en kijken hoe het nu met ze gaat. Mariëtte Schellekens, tachtig, werd negen jaar geleden na een huwelijk van vijftig jaar weduwe. Twee van haar kinderen wonen in het buitenland, door de lockdowns had ze hen al langere tijd niet gezien.

“Het afgelopen jaar is heftig geweest. De relatie met mijn vriend ging tien maanden geleden na zeven jaar plots uit. Daar had ik veel verdriet van. Het was een heel lieve man, maar nu besef ik wel dat er nooit aandacht voor mij was. Hij was nogal gesloten en onbewust was ik me erg naar zijn regels gaan gedragen. Pas toen het uitging merkte ik hoeveel stress me dat steeds heeft gegeven.”

‘Huilend van de pijn stond ik op’

“Fysiek gaat het even iets minder met mij. Anderhalve maand geleden ben ik gevallen. Ik ging ’s nachts naar de wc, werd duizelig en viel flauw. Een tijdlang lag ik op de vloer. Toen ik het koud kreeg, kroop ik met moeite naar mijn bed. De volgende dag had ik een open wond aan mijn arm, een bult op mijn voorhoofd en veel pijn in mijn rug. Huilend van de pijn stond ik op. Bij de dokter bleek ik een verzakte rugwervel te hebben. Ik kreeg pijnstillers en een korset.”

Lees ook:
Martine: ‘Het was alsof ik gevangen zat in mijn eigen lijf’

‘Geconfronteerd met een lichaam dat tachtig is’

“Omdat ik alleen woon en niets meer kon, heb ik drie weken in een verzorgingshuis gezeten. Ik was een fitte meid die zich dertig voelde, maar werd ineens geconfronteerd met een lichaam dat wel degelijk tachtig is. Nu ben ik weer thuis en krijg ik thuishulp. Het is voor mij lastig om hulp aan te nemen, ik ben gewend om mijn eigen boontjes te doppen. Toch probeer ik er het beste van te maken. Ik kan wel gaan mokken of huilen, maar daar word ik niet beter van.”

‘Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om me heen’

“De lockdowns afgelopen jaar vond ik eenzaam. Ik was heel voorzichtig en zag bijna niemand. Gelukkig heb ik intussen weer mijn zoon in Portugal opgezocht. Dat was heerlijk, al durfde ik hem nog steeds niet te knuffelen. Ik ben dankbaar voor de lieve mensen om me heen, onder wie mijn nieuwe vriend. Hij stuurt me wel tig berichtjes per dag: ‘Hey vlindertje, ik hou van jou.’ Die bevestiging doet me goed. Op mijn vorige interview kreeg ik veel positieve reacties. Mensen vonden me een stoer wijf omdat ik zo open over eenzaamheid praatte. Van mijn buren kreeg ik zelfs een bos bloemen.”

‘Je moet er het beste van maken’

“In mijn seniorenflat zie ik soms mensen die in het negatieve blijven hangen. Dat wil ik niet, daar is mijn leven en de tijd die ik nog heb te kostbaar voor. Natuurlijk ben ik soms nog eenzaam. Dan helpt het voor mij om naar klassieke muziek te luisteren en even te huilen. Daarna maak ik weer leuke plannen. Zo wil ik naar mijn zoon in Denemarken, vrienden opzoeken in Frankrijk en met mijn geliefde naar Kroatië. Zolang je nog niet dood bent, moet je er het beste van maken.”

Tekst | Anne Broekman, Nicole Gabriels, Jolenta Weijers
Fotografie | Marloes Bosch

Dit verhaal staat in Margriet 43. Dit nummer nabestellen kan via lossebladen.nl.

Ook interessant