Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Hij hoort bij mij, ik moet hem terug’

nog-nooit-verteld-hij-hoort-bij-mij-ik-moet-hem-terug.jpg

Mariette (49) had nooit moeten scheiden van Rob, beseft ze nu hij een nieuwe vriendin heeft. Dus opent ze de aanval met maar één doel: haar ex terugwinnen. “Bij haar werd hij weer de aantrekkelijke, sexy versie van zichzelf.”

“Rob en ik zijn uit elkaar gegaan, omdat ik verliefd werd op een ander. Ik was daar niet naar op zoek geweest. Ik besefte al wel langer dat het niet meer zo bruisend was tussen Rob en mij.”

Langs elkaar heen leven

“Maar als ik om me heen keek, zag ik haast geen stellen waarvan ik dacht: die hebben het beter. En hoort het er niet een beetje bij als je de veertig bent gepasseerd, dat het leven vooral om de kinderen draait en je verder langs elkaar heen leeft? Wij hadden tenminste nooit ruzie, dat vond ik al heel wat.”

Affaire

“Maar twee jaar geleden sprong er een vonk over tussen Olaf en mij. Met hem was alles anders. Ik heb me nog nooit zo levend gevoeld als de vier maanden dat we een affaire hadden. Toen zijn vrouw erachter kwam, liep het mis. Olaf maakte het uit. Ik was erg verdrietig en gedroeg me zo afwezig dat Rob op een dag zei: ‘En nu ga je zitten en vertel je wat er is.'”

“Gek genoeg werd hij helemaal niet boos toen ik alles opbiechtte. Hij zei dat hij er zich al een paar jaar van bewust was dat het over was tussen ons. Hij vond mijn affaire een goede aanleiding om als vrienden uit elkaar te gaan. Het was fijn om zo openhartig met Rob te praten. Om zelfs bij hem te kunnen uithuilen om Olaf. En inderdaad, wat zou het mooi zijn als we met respect een punt achter ons verhaal konden zetten.”

Modelscheiding

“Kort erna nam Olaf weer contact op. Terwijl er tussen ons een knipperlichtrelatie ontstond, omdat hij niet durfde te kiezen tussen zijn vrouw en mij, zetten Rob en ik alles in gang om uit elkaar te gaan. We zochten een ander huis voor mij waar Rob elk weekend stond te klussen. We lichtten gezamenlijk onze kinderen, familie en vrienden in.”

“Iedereen had er bewondering voor hoe rustig wij ermee omgingen. Ja, het was echt een modelscheiding, waarbij Rob en ik als vrienden dichter naar elkaar toe groeiden dan we in jaren waren geweest. Aan de kinderen en elkaar beloofden we: de band die wij hebben, die laten wij ons nooit ontglippen.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ze hebben geen idee dat ik ziek ben’

‘Ik besefte dat híj het was die ik miste’

“Totdat alles rond was, ik in m’n eentje in mijn nieuwe woning zat en Olaf eindelijk een duidelijke keuze maakte. Het werd zijn vrouw en daarmee was het definitief over tussen ons. In het begin miste ik hem verschrikkelijk. Ik was vaak eenzaam. Het gevoel van gemis ging over, maar het gevoel van eenzaamheid niet. Ik dacht veel aan mijn opgebroken huwelijk, en aan Rob. Bij wie ik me toch altijd fijn had gevoeld. Die mij had genomen zoals ik was, tot aan een affaire aan toe.”

“Ik besefte dat híj het was die ik miste, juist op een moment dat me nog eens extra werd ingewreven hoe leuk hij eigenlijk was, omdat hij een nieuwe vriendin vond. Ik zag dat hij bij haar weer de aantrekkelijke, sexy versie van zichzelf werd. Ik vond het heftig om weer die verliefde man te zien, die ik zo goed kende van vroeger.”

Jaloers

“Toen begon het: de jaloezie. Ik had het eerst niet in de gaten. Ik dacht dat ik zijn vriendin Anne gewoon niet mocht. Waarom kreeg ik anders zo’n naar gevoel als zij in de buurt was? Er waren een hoop dingen waar ik me aan ergerde bij haar. Die softe blik als ze naar Olaf keek. Haar bijna kruiperige houding naar de kinderen toe. En was het nu echt nodig om onze oude bank te verbannen uit de woonkamer?”

“Op de dag dat ik aanbelde bij ons oude huis en een nieuw naambordje zag hangen waar zij ook op prijkte, wist ik het: ik kon het niet verdragen dat Rob nu van haar was. Ondanks onze scheiding hoorde hij in mijn hoofd nog altijd bij mij. En als ik daar iets aan kon doen, besloot ik, dan zou ik hem terug veroveren. Wellicht egoïstisch, maar is in liefde en oorlog niet alles geoorloofd?”

Lees ook
Nog nooit verteld: ‘De familie weet niets van mijn affaire’

‘Ik laat geen kans liggen’

“Sinds dat moment zijn Anne en ik in een ingewikkelde strijd verwikkeld waar zij niets vanaf weet. Ze moet het voelen, dat kan niet anders, maar ik zal nooit toegeven wat er speelt. Maar ik laat geen kans liggen om haar te laten merken hoe hecht de band tussen Rob en mij nog altijd is. Zo kook ik vaak voor hem; ik weet precies wat hij lekker vindt. Ik kom ook regelmatig onverwacht langs en gebruik dan de sleutel die ik nog steeds heb.”

“Als de kinderen bij Rob zijn maar mij nodig hebben voor het huiswerk, hoeven ze maar te piepen of ik ga erheen. Het is vreselijk om Rob dan knus met Anne op de bank te zien zitten. Maar de gedachte dat ze het rijk alleen zouden hebben, vind ik nog erger. Als de kinderen bij mij zijn, app ik dan ook regelmatig met allerhande smoesjes, puur om even te laten weten dat ik nog besta. Of ik verzin klusjes in huis, om Rob naar mij toe te lokken.”

Buitenstaander

“Dat Rob en ik feest- en verjaardagen nog altijd samen vieren, vindt hij gelukkig niet meer dan logisch. Natuurlijk is Anne er dan ook, daar doe ik niets aan; maar ik vermoed dat ze zich een buitenstaander voelt in ons gelukkige gezinnetje. Ik zorg er op dergelijke momenten voor dat ik dicht bij Rob in de buurt zit en hem soms terloops aanraak.”

“Ook gebruik ik nog steeds mijn vroegere koosnaam voor hem en ik heb het zo vaak mogelijk over vroeger, opdat Anne beseft dat ze nog maar net komt kijken. Hoewel ze ook tegen mij net zo kruiperig lief is als tegen de kinderen, zie ik soms een gepijnigde blik in haar ogen. Alsof ze weet dat ze toch nooit tegen mij op kan.”

‘De enige juiste vrouw’

“Dat raakt me dan heus wel, ik ben geen monster. Maar als ik ’s avonds alleen in mijn veel te grote bed lig en zeurende heimwee heb naar de tijd dat Rob nog naast mij lag, weet ik dat ik niet anders kan. Ik hoop zo dat Anne genoeg krijgt van het gebrek aan ruimte voor haar.”

“Natuurlijk zal Rob er verdrietig om zijn als zij het uit zou maken, maar dan ben ik er om hem op te vangen. En dan zal ik er alles aan doen om hem te laten inzien dat ik de enige juiste vrouw voor hem ben en dat deze periode dat we uit elkaar waren niet meer was dan een domme misser. Wij horen bij elkaar, zo is het gewoon.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-03. Je kunt deze editie hier nabestellen.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

 

 

Ook interessant