Marieke:
Beeld Titia Hahne

PREMIUM

Marieke was vrijwilliger bij de crisisopvang van asielzoekers: ‘Ik zag de holle blik in hun ogen’

De opvang van asielzoekers in Ter Apel is het gesprek van de dag. Ook in het Brabantse Heeze-Leende worden tijdelijk asielzoekers opgevangen in een crisisnoodopvang. Marieke Heesakkers (47) meldde zich aan als vrijwilliger en deelt haar verhaal met Margriet.

Bed, bad en brood

In Heeze-Leende worden vluchtelingen opgevangen met bed, bad en brood. Marieke werkte een periode als vrijwilliger bij de knutselclub die de opvang organiseerde voor de gevluchte kinderen. Binnenkort wilt ze dat nog een periode gaan doen. De vluchtelingen verblijven er drie weken en stromen steeds door naar een volgende locatie. Er is dus maar kort de tijd om iets voor hen te kunnen betekenen.

Voordat Marieke er begon als vrijwilliger, zag ze in het nieuws vooral negatieve verhalen over de opvang van asielzoekers: veel Nederlanders die erop tegen zijn. Ze probeert zelf met een wat zachtere blik naar de vluchtelingen te kijken. “Mijn instelling is: de meeste mensen deugen. Ze hebben haard en huis achtergelaten. Ik voelde de morele plicht om mijn steentje bij te dragen.”

En dat deed ze met liefde bij de crisisnoodopvang in gemeente Heeze-Leende. Samen met andere vrijwilligers droeg ze vooral bij aan het verbeteren van het welzijn van de asielzoekers in de periode dat ze daar verblijven. Op de dag dat Marieke startte als vrijwilliger, arriveerde er een nieuwe groep vluchtelingen, inclusief kinderen. "Bij aankomst hebben we vooral gekeken naar waar de kinderen behoefte aan hebben. Ik krijg er een goed gevoel van als ik hen kan helpen, maar veel belangrijker is: wat hebben zij nodig? Het gaat nu niet om mij.”

Vrijwilliger bij de crisisopvang van asielzoekers: “Ik zie de holle blik in hun ogen”

Marieke haalt een moment aan waarbij ze ging knutselen met twee zusjes van een jaar of vijf. In het begin waren ze enthousiast en wilden ze graag tekenen. “Ik moest een bootje en een zon voor hen tekenen. Maar ineens kraste het oudere zusje alles door en gooide de tekening weg. Met haar hoofd ging ze op de tafel liggen. Er was even geen contact meer mogelijk. Een kwartier lang keek ze verdrietig voor zich uit. Vanuit mijn enthousiasme was ik in het begin heel erg geneigd om meteen te vragen wat er aan de hand is. Maar ik kwam er al snel achter: zij bepalen. Niet ik.”

In de crisisopvang komt veel leed voorbij. “Ik zag de holle blik in hun ogen. Er was ook een moeder bij die soms niet omkeek naar haar twee kleine kinderen. Ze werden af en toe aan hun lot overgelaten. In eerste instantie verbaasde me dat, maar later besefte ik wat iemand dan wel niet voor z’n kiezen moet hebben gekregen, dat ze dat niet meer kan. Ze heeft zulke grote trauma’s meegemaakt, dat ze niet eens voor zichzelf kan zorgen.”

Hartverscheurende brief van een vluchteling

Bij de opvang kregen de vrijwilligers een ontroerende brief. Daarin schreef een vrouw dat ze alle hoop in het leven en de mensheid was kwijtgeraakt, maar dat de mensen in Nederland haar weer plezier hebben kunnen bezorgen. “Die brief heb ik niet met droge ogen kunnen lezen,” vertelt Marieke. “Die woorden gaan door merg en been. Ik gun het deze mensen enorm dat ze herenigd worden en weer perspectief kunnen zien. Ik hoop dat ze een toekomst kunnen opbouwen op een veilige plek. Veiligheid is een basisbehoefte van ieder mens. Het raakt me dat zij dat nu niet hebben.”

Als Marieke over de brief vertelt, benadrukt ze uit hoe klein haar rol is. “Ik vind het fijn dat de vluchtelingen in elk geval drie goede weken bij ons hebben gehad. Maar als ik die brief lees, denk ik: wat heb ik nou eigenlijk gedaan? Ik heb alleen maar een beetje geknutseld met de kinderen. Ik ben maar een kleine schakel in het geheel en ik wil absoluut geen eer. Anderen hebben namelijk veel meer gedaan voor de vluchtelingen dan ik. Maar ik vind het fijn dat ze weer heel even kind hebben kunnen zijn bij ons. Samen kunnen we blijkbaar toch een klein verschil maken.”

Saskia WinkensTitia Hahne

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden