Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Remona verloor in 2020 haar man Marc de Hond: ‘Hij gaf mij rust en vertrouwen’

remona-verloor-in-2020-haar-man-marc-de-hond.jpg

Remona de Hond-Fransen (34) was getrouwd met Marc de Hond. De rolstoelbasketballer, presentator en theatermaker overleed in juni.

“Een gebroken hart, nu denk ik te weten hoe het voelt. Mijn man Marc overleed 3 juni van dit jaar en elke dag voel ik een gemis. Ik vind het fijn om over Marc te praten, ook door het geven van dit interview, omdat het dan over onze liefde gaat. De liefde die we hebben, of hadden, ik weet nog niet hoe ik dat moet verwoorden. Het is nog maar kort geleden en er is al heel veel gebeurd. We hebben al veel stappen in de goede richting gemaakt, maar dat Marc er niet meer bij is, is nog steeds oneerlijk, onwerkelijk en ontzettend verdrietig.”

Marc de Hond

“Tien jaar geleden leerden we elkaar kennen in sportcentrum Papendal. Als rolstoelbasketballer trainde Marc voor de Paralympische Spelen in Londen, ik voor de meerkamponderdelen van de Olympische Spelen. In de gang van het complex sprak Marc mij aan: ‘Wat voor sport doe jij?’ Een legitieme vraag op Papendal en er rolde een gezellig gesprek uit. Ik had net getraind, was bezweet en doodop, maar er was een aantrekkingskracht die maakte dat ik lang met hem bleef kletsen. Marc voegde mij toe op Facebook en we bleven een paar maanden om elkaar heen draaien voordat het tot dates kwam.”

“Toen hadden we vrijwel direct al eerlijke gesprekken over het feit dat hij in een rolstoel zat. Marc was heel goed met woorden, dat vond ik fijn. Hij gaf mij rust en vertrouwen. Ik wist dat hij zag wie ik echt was. Er was, naast de lolletjes en gezelligheid, veel diepgang. Marc vond dat ik hem een socialer mens maakte. Hij kon in zichzelf gekeerd zijn, maar sinds hij met mij was, was hij gezelliger, attenter. We kregen twee kinderen, dochter Livia Jasmin en zoon James Harry.”

“In november 2019 trouwden we in de Koepelkerk in Amsterdam. Het was een grote bruiloft. Marc was in die periode bezig met immuuntherapie voor de uitzaaiingen van blaaskanker, maar was op onze trouwdag vrijwel op z’n fitst en heeft tot één uur ’s nachts mee kunnen feesten. Een perfecte dag vol warmte, vond ook Marc en hij plaatste een van onze trouwfoto’s op Facebook met de tekst: ‘Just married. Let’s grow old together.’

Rauw-eerlijk

“Het lukte ons om dicht bij elkaar te blijven tijdens zijn ziekte. Dat is in een relatie lang niet altijd vanzelfsprekend en Marc sprak uit dat hij trots was dat het ons lukte. We praatten veel. Onze sleutel tot succes was dat we alles tegen elkaar konden zeggen. Dat konden we al, maar ook toen hij ziek werd in december 2018. Hij had meteen de instelling: je moet het proberen leuk te maken tijdens een nare periode. Zo vroeg hij me ten huwelijk tijdens de chemotherapie, gaf een afscheidsfeestje voor zijn blaas en prostaat. En hij hield een dagboek bij. We planden de bruiloft en hij gooide zijn theatervoorstelling om en liet zich in het theater twaalf, dertien keer interviewen door onder meer Eva Jinek, Humberto Tan en Claudia de Breij. De interviews zijn opgenomen voor Livia en James zodat zij later, als ze eraan toe zijn, een postuum document hebben dat hen veel over hun vader vertelt.”

“Dat Marc zo open was over zijn ziekte en het verloop daarvan vind ik bewonderenswaardig. Rauw-eerlijk was hij soms. Zo staat in het boek Licht in de tunnel, dat na zijn dood werd uitgegeven, dat we voor de operatie nog seks hadden. Voor ons was dat een bijzonder moment en Marc zou Marc niet zijn als hij zoiets had verzwegen. Voor hem was dat een no brainer, terwijl ik dacht: poeh, moet dat er echt in? Marc was de schrijver, de creatieve van ons twee. Vond dat er niets in stond waarvoor wij ons hoefden te schamen. Hij zag het als een mooi verhaal dat anderen misschien kon helpen.”

Afscheid

“In april van dit jaar zagen artsen op een longfoto verdachte cellen en de daaropvolgende CT-scan liet zien dat de kanker was uitgezaaid door zijn hele lichaam. Marc plande onder embargo een afscheidsinterview met Antoinnette Scheulderman in de Volkskrant, hij wist precies wat hij daarin wilde zeggen en was trots op de foto’s die ze na zijn dood zouden plaatsen. Die lieten een kwetsbare en met name eerlijke kant zien van hem, van ons. Dat het zo slecht ging, hielden we bewust privé om onze energie alleen te hoeven besteden aan een kleine kring mensen.”

“Marc zag onwijs op tegen het afscheid nemen. Eerst waren er de mensen die iets verder van hem af stonden. Vrienden van basketbal en de middelbare school. De week voor zijn dood kwamen de mensen die dicht bij hem stonden. Van die momenten wilde hij telkens iets moois maken. Twee neven die aan zijn bed stonden, droeg hij op niet verdrietig te zijn, maar mooie verhalen over vroeger op te halen. Toen ik hun gelach hoorde, dacht ik: jeetje, wat is het hier gezellig. Marc was er goed in de sfeer te sturen. De mensen gingen weg met een lach en een traan. ‘Ik vind het allemaal vrij oneerlijk, maar het leven ís nou eenmaal oneerlijk.’ Die woorden van Marc zitten vaak in mijn gedachten.”

Lees ook:
Esthers dochter kampt met een reactieve hechtingsstoornis

Geen zwart gat

“Onze laatste maanden en weken samen waren heel bijzonder. Met een intensheid, bakken vol liefde. Samen rouwden we om onze toekomst. Aan de hand van kinderboekjes legden we Livia en James uit wat er ging gebeuren. James met anderhalf nog zo jong, zijn emoties moeilijk te peilen. Maar Livia van drie begreep het heel goed. In het begin was ze boos op Marc omdat hij doodging. Wilde ze even niets met hem te maken hebben. Totdat een vriendin van mij haar vertelde dat ze niet boos op hem moest zijn, maar op de boze poppetjes in haar vaders buik, die hem doodmaakten.”

“Precies een week voordat hij overleed, kocht Marc een huis voor ons. Ik had een paar maanden daarvoor al aangegeven weg te willen uit Badhoevedorp en terug naar de omgeving waar familie en vrienden wonen. Marc was het er grondig mee eens en bemoeide zich met mijn zoektocht naar een geschikt huis. Oordeelde mee en was enthousiast over verbouwplannen. Vrij snel daarna vonden we een mooi huis. Hij was er trots op dat hij dit voor mij, Livia en James kon kopen. Onze toekomst was voor ons beiden daarmee geen zwart gat meer en het gaf Marc rust dat hij ons goed kon achterlaten.”

Verwerken

“Toen werd bekendgemaakt dat Marc was overleden, gebeurde er ontzettend veel. Marcs wens om het theaterinterview, afgenomen door Claudia de Breij, op tv te laten uitzenden, werd opeens snel ingewilligd. Ongelooflijk. Precies wat hij wilde. De berichtgeving in de media was heel warm. De kindjes en ik verhuisden vrij snel naar het nieuwe huis. Een berenklus, maar voor mij fijn om daarmee bezig te zijn. Ik weet nog hoe ik met Livia een winkel binnenstapte, ik had haar een nieuw bed beloofd voor in het nieuwe huis. Een man hield de deur voor ons open en Livia zei onverbloemd: ‘Mijn papa is dood’. Ik beaamde het maar. Wat kon ik anders? Gisteren was het Marcs verjaardag. Livia wilde slingers ophangen, want in een kinderhoofdje betekent een verjaardag simpelweg dat er slingers zijn en taart. Ik had er nog niet over nagedacht, maar besloot haar tegemoet te komen door wat bescheiden exemplaren op te hangen en een taartje te halen, dat we opaten met familie die langskwam.”

“Ik ben trots hoe Livia ermee omgaat. Ze begint nog steeds over de poppetjes. Geeft ze de schuld van haar papa’s dood en zegt dat met zijn dood ook de stoute poppetjes zijn verdwenen. Dat maakt het goed te begrijpen. Soms praat ze met denkbeeldige vriendjes of zegt ze dat papa vast terugkomt. Dan leg ik haar uit dat het net zo is als met haar ‘superoma’. Ook zij was ziek en overleed en ze weet toch dat superoma niet is teruggekomen? Ik wil eerlijk en duidelijk blijven.”

Discodansen

“Ik functioneer eigenlijk best goed en daarnaast huil ik nog elke dag – die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan. De ene keer is mijn huilbui onbedaarlijk, de andere keer voel ik me een even rot en ga ik praten met familie of vriendinnen. Het helpt als mensen meedenken hoe ik het gemis grijpbaar kan maken. Het is niet per se boosheid wat ik voel en ik vind dat het verdriet er mag zijn. ‘Het gaat niet makkelijk worden en je hoeft je niet altijd fijn te voelen’, Marc zei het me op zijn sterfbed. Ik ben blij dat hij dat heeft gezegd, anders had ik me er misschien schuldig om gevoeld.”

“Als gezin koesterden we de traditie om na het eten met z’n vieren te discodansen op muziek. Marc had allerlei gadgets gekocht en een app gedownload waarmee gekleurde lampjes reageren op de tonen van de muziek. Hij zette leuke liedjes op en dan dansten we met z’n allen door de keuken. Na zijn dood vond ik het lastig die traditie voort te zetten, zonder Marc te dansen door de keuken.”

“Inmiddels lukt het me. De ene keer beter dan de andere. ‘We zullen lampjes blijven ophangen in de tunnel’ schreef ik in een socialmediabericht na Marcs dood. Het verwijst naar onze wens om zelfs in de donkerste periodes fijne momenten te creëren. Dat lukt al heel goed. We discodansen, gaan samen naar het strand en doen veel leuke dingen. Allemaal ‘lampjes’. De kinderen genieten ervan. Soms vraag ik me af wanneer ik uit die tunnel zal geraken. Daar ben ik nog niet over uit.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.   

Tekst | Nicole Gabriëls
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant