Anna’s man heeft MS: ‘Ik barst van de levenslust, hij kan alleen maar minder’

Deel dit artikel:

Pinterest

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62), die Multiple Sclerose (MS) heeft.  Samen hebben ze 3 kinderen en kleinkinderen. “Ik barst nog van de zin om meer uit het leven te halen, hij vergeet steeds meer en kan alleen maar minder.”

Anna: “Mijn telefoon piept. Berichtje van mijn dochter. ‘Bedankt weer voor het oppassen, mam. Binnenkort maar eens hebben over hoe je je verjaardag wilt vieren. X’ Ik glimlach.”

Een mijlpaal

“We hebben drie, ieder op hun eigen manier heerlijke kinderen, maar deze is wel de meest attente van het span. Ik begin aan een berichtje terug, maar leg mijn telefoon toch weg. Ik kan niet zeggen dat ik nog helemaal niet over mijn aanstaande verjaardag nagedacht heb, maar zodra het door mijn hoofd schiet, stop ik het toch gauw weg.

Over niet al te lange tijd word ik zestig. Een getal wat me sowieso abstract in de oren klinkt, want gevoelsmatig ben ik blijven steken ergens rond de 38. Zestig jaar. Een mijlpaal dat gevierd moet worden. Het is iets van de laatste tijd dat we, weliswaar onuitgesproken, allemaal hetzelfde lijken te willen; herinneringen maken en vieren wat er te vieren valt. Verjaardagen en andere bijzondere momenten niet zomaar onopgemerkt voorbij laten schieten, maar zorgen dat we ze heel bewust meemaken met elkaar.”

Niks kunnen opbouwen

“Alleen voelt het nog even niet zo feestelijk. Huib en ik hebben mede door de MS ontzettend veel meegemaakt en doorstaan, maar we hebben samen niks opgebouwd. Voor later, bedoel ik. Veel mensen om ons heen zijn daar al jaren onbewust en zeker ook bewust mee bezig. Ze werken samen toe naar die nieuwe fase in hun leven. Minder werken, meer vrije tijd, met pensioen zelfs. Voor ons speelt dit allemaal niet.

Lees ook: Ik zorg voor jou: ‘Ik had geen tijd voor gevoelens, anders lagen er 2 mensen in puin’

Huib is een aantal jaar geleden gestopt met werken nadat hij eerst nog een aantal jaar op therapeutische basis aan de slag was. Tot dat niet meer ging en ik nu kostwinner ben. Minder werken zit er helemaal niet in. Ik moet daar ook eigenlijk niet aan denken. Ik hou van mijn baan en zou gek worden als dat ook nog eens weg zou vallen.”

Wat er echt toe doet

“De nieuwe fase in ons leven is al een poosje begonnen, maar ik moet mijn draai er nog in vinden. Onze jongste is als laatste een half jaar geleden ook op zichzelf gaan wonen. Dus nu zijn het nog Huib en ik in dat huis waarin we zolang met z’n vijven leefden. Waarin er ondanks de ziekte van Huib nog genoeg afleiding en vreugde te vinden was. Maar ik ben het even kwijt en het huis voelt leeg. Huib en ik delen nog weinig van wat er echt toe doet.

Waar ik dingen wil meemaken en ontdekken, heeft hij herhaling en rust nodig. Ik wil gevoelens en verhalen delen en barst nog van de zin om veel meer uit het leven te halen, hij vergeet hij steeds meer en kan alleen maar minder. Dat botst en ik zal mijn weg er opnieuw in moeten vinden. Dat is zoeken, maar het gaat me lukken. Dat weet ik zeker en daarvoor ben ik van nature positief genoeg.”

Tranen

“Mijn telefoon piept weer. “We maken er wat speciaals van hoor, mam. Tot gauw!” Bijzonder hoe mijn kinderen steeds vaker, ook op afstand, mijn gedachtes weten te lezen. “Dat doen we, lieverd”. Ik druk op verzenden en voel tranen in mijn ogen prikken.”

Tekst | Caroline van Mourik

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-38.
Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.