Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Vooral tijdens kerst is ons mannengezin niet gezellig’

nog-nooit-verteld.jpg

Annet heeft een mannengezin, met drie zoons en tot haar verdriet geen dochter. En het gemis van een vrouw in huis voelt ze extra sterk in de maand die zo gezellig en feestelijk zou moeten zijn. “Samen een kerstboom halen, de kamer versieren, met een dochter was het vast anders geweest.”

“Mijn buikpijn begint tegenwoordig al vroeg. Zodra het eerder donker wordt en de straten versierd zijn met kerstverlichting, komt het zeurende gevoel opzetten. Dat ontevreden gevoel dat ik inmiddels zo goed ken. Ik ben er niet trots op.”

Gemis

“Maar hoe ik mij ook verzet, het blijft me overvallen: de gedachte dat iedereen het gezelliger zal hebben dan ik. Vooral als ik moeders en dochters arm in arm zie winkelen en onderonsjes zie hebben, draait mijn maag zich om. Ik had dat zó graag gewild. Het hele jaar kan ik er prima mee dealen dat ik ‘alleen maar’ jongens heb. Maar in december komt het gemis weer opzetten.Toen ik jong was, verlangde ik al naar een meisje wanneer ik aan ‘later’ dacht. Ik ben opgegroeid als nakomertje bij twee broers die me vooral negeerden. Ik vond het jammer dat ik geen zusje had, maar een dochter zou later alles goedmaken.”

Zwanger

“Wat was ik blij toen mijn man en ik besloten te stoppen met voorbehoedsmiddelen. Drie maanden later was ik al overtijd. Toen ik hoorde dat het een jongetje was, heb ik één keer geslikt, daarna was ik net zo blij als mijn man. Het belangrijkste was dat ons kindje gezond was.”

“En eerst een jongen en dan een meisje was toch ook perfect? Maar ook de tweede bleek een jongen. Die keer duurde de teleurstelling wat langer, maar natuurlijk namen de roes en de blijdschap rondom opnieuw een voorspoedige zwangerschap het daarna weer helemaal over.”

Vooruit, nog één keer’

“Eigenlijk vond mijn man het hierna genoeg. Maar hij wist hoe graag ik een meisje wilde, dus zei hij: ‘Vooruit, nog één keer.’ Nu liet de zwangerschap langer op zich wachten. Toen het eenmaal zover was, was ik de eerste maanden heel erg misselijk. Dat kon maar één ding betekenen: dit keer kwam mijn verlangen uit.”

“De echo maakte duidelijk dat ik me vergiste. Ik heb er weken slecht van geslapen. Niet omdat dit mannetje niet welkom was, maar omdat ik wist dat ik afscheid moest nemen van mijn langgekoesterde droom. Want mijn man was onverbiddelijk: hij liet zich steriliseren. Voor altijd een mannengezin.”

Lees ook:
Nog nooit verteld: ‘Ik vind mezelf zo oud en lelijk’

Eigen wereld

“Mijn derde zoon had minder temperament dan de oudste twee. Hij was echt een mama’s-kindje, zat liever thuis bij mij te kleuren, dan dat hij buiten aan het ravotten was. Hij was mijn oogappel. Maar ik hield zielsveel van ál mijn jongens en kon mijn gemis jarenlang sussen met de gedachte dat ik een gezegend mens was met drie gezonde kinderen en een lieve man. De afgelopen jaren is mijn jongste zoon, nu veertien, erg veranderd.”

“Hij is meer op zijn broers gaan lijken, zowel qua uiterlijk als gedrag. Ze zijn allemaal gek op gamen en zitten veel op hun eigen kamer. Ze leven in hun eigen wereld, hebben veel huiswerk, waar ze keihard hun best op doen trouwens, en zo niet, dan zijn zitten ze op hun telefoon. Als ik er niet op zou staan dat ze die af en toe uitzetten, zouden ze er bij elke maaltijd in verzonken zitten. Mijn man ook.”

Ongezellig

“Hij is een doodgoede vent, heel lief en zorgzaam, maar voor gezelligheid ben ik bij hem aan het verkeerde adres. Hij is introvert en vrij zwijgzaam. Vroeger viel dat alleen op wanneer we eens samen uit eten waren, thuis was het altijd een heksenketel met al die jongens. De afgelopen jaren zijn ook mijn zoons stiller geworden aan tafel.”

“Als ze al praten, zitten ze op elkaar te kiften. Ik vind het frustrerend dat het vaak zo ongezellig is thuis. Ik ben altijd degene die probeert om het gesprek gaande te houden. Die dingen vraagt of uit zichzelf vertelt wat ze heeft meegemaakt. Soms wordt er op dat laatste totaal niet gereageerd. Dat doet pijn – en in de decembermaand vind ik dit soort situaties onverdraaglijk.”

‘Als ik een dochter had gehad, was het vast anders geweest’

“Ik ben dol op alle feestdagen en koop nog altijd sinterklaascadeautjes voor iedereen. De anderen vinden dat onzin, omdat het een feest voor kleine kinderen is. En de kerstboom helpen versieren? Dat was vroeger leuk, nu zeggen ze dat die hele boom niet hoeft van hen. Kaarsjes in huis lijken ze ook niet op te merken, laat staan dat ze daarvoor beneden blijven. Wanneer ik dan met mijn man voor de tv zit, kan ik wel huilen als ik al die gezellige kerstreclames zie.”

“En dan denk ik: als ik een dochter had gehad, was het vast anders geweest. Dan had ik leuk met haar kunnen shoppen. Net zoals die moeders die met hun dochters door de verlichte straten slenteren. Warme chocolademelk met slagroom drinken. Samen een kerstboom halen, de woonkamer versieren, praten over wat we voor het kerstdiner zullen bereiden. Wie weet, zou zij mij wél een complimentje geven voor mijn uitgebreide kerstontbijt met warme croissantjes.”

Pijn

“En dan was er misschien één persoon die op eerste kerstdag enthousiast ‘ja’ zou roepen als ik voorstelde om een gezelschapsspel te spelen. Dat was vroeger vaste prik, maar nu hebben de jongens al drie jaar op een rij geen zin gehad. Omdat mijn man het sneu voor mij vond, bood hij vorig jaar aan een potje met me te kaarten, maar toen ik nog wat lekkere hapjes haalde in de keuken, viel hij op de bank in slaap. Ik ben in tranen uitgebarsten en overstuur in bed gekropen. Ach, natuurlijk weet ik dat er ergere dingen zijn.”

“Ik idealiseer het hebben van een dochter enorm: het is maar de vraag hoe dat in het echt zou zijn. Bovendien zou ik mijn nukkige zonen voor geen goud ter wereld willen missen. Dit is ook gewoon een lastige leeftijd. Dat trekt wel bij, daar ben ik van overtuigd. Maar toch: het doet pijn, veel pijn. Misschien moet ik dit jaar maar wat vrienden uitnodigen met kerst en het zo dan toch gezellig maken. Want van mijn eigen gezin moet ik het op het moment gewoon niet hebben.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-54. Je kunt deze editie hier nabestellen.

Ook interessant