Persoonlijk

Anna’s man heeft MS: ‘Ik voel me eenzaam in onze relatie’

annas-man-heeft-ms-ik-voel-me-eenzaam-in-onze-relatie.jpg

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62), die Multiple Sclerose (MS) heeft. “Ik voel me eenzaam in onze relatie. Maar Huib hoort nog steeds bij mij.” 

“Mam, vertel nog eens hoe het was toen papa en jij elkaar leerden kennen.” Mijn oudste dochter en ik zitten nog wat te drinken in haar tuin.

Echte volwassen gesprekken

Ik blijf na een dag oppassen vaak nog even gezellig hangen, voordat ik weer naar Huib ga. Eens in de twee weken is dit mijn favoriete dag van de week en ook vandaag was weer een feestje met die kleintjes. “Oh lieverd, dat verhaal ken je toch allang?’, zeg ik lachend.

“Ja weet ik, maar ik vind het fijn als jij erover praat’, zegt ze. Nu onze kinderen zelf een leven hebben opgebouwd met partners en eigen kinderen, veranderen onze gesprekken. Ik vond het geweldig toen ze nog klein waren en heb ervan genoten om de wereld door hun ogen te herontdekken, maar deze echte volwassen gesprekken zijn me dierbaar.

“Had je mam bijna laten lopen, pap!”

Huib en ik leerden elkaar kennen toen ik 19 was. Op dansles, want zo ging dat toen. Hij was die rustige, verlegen jongen van een paar jaar ouder die altijd in de hoek stond. “Wil je met me dansen?”, vroeg hij opeens tijdens de laatste les. Onze kinderen hebben Huib hiermee nog vaak geplaagd. “Had je mam bijna laten lopen, pap!”

Het duurde even voordat de vonk echt oversloeg. Huib zag mij meteen wel zitten, maar ik vond hem in het begin vooral erg aardig. Toch kon ik niet ontkennen dat ik me erg prettig voelde in zijn gezelschap. Bij Huib moest er niks en mochten de dingen op mijn tempo en dat maakte me rustig.

Veranderingen door MS

“Wat is er een hoop veranderd hè, mam? Haar stem klinkt anders dan daarnet. We hebben altijd geprobeerd om de kinderen een zorgeloze jeugd mee te geven, maar dat is echt niet op alle vlakken gelukt. Ik kan niet eens beginnen met beschrijven hoeveel er allemaal verandert is. Onderweg zijn we veel verloren. Huib’s gezondheid, door MS en vrienden, maar ook de gelijkwaardigheid en elkaar zoals we waren als koppel.

Lees ook: Anna’s man heeft MS: ‘Ik barst van de levenslust, hij kan alleen maar minder’

“Huib hoort nog steeds bij mij”

Huib merkt daar door zijn achteruitgaande geheugen niet zo heel veel van. Ik word er praktisch elke dag wel mee geconfronteerd. Het is er altijd, je kunt er nooit even een paar dagen vrij van nemen. Wat zou het mooi zijn als je kunt zeggen; “Kan het alsjeblieft gewoon even weg? Ik heb er vandaag écht geen zin in.” Inmiddels heb ik wel geleerd er zelf af en toe van weg te gaan zoals met deze oppasdagen. Vaak genoeg voel ik me eenzaam in onze relatie, maar Huib hoort nog steeds bij mij. Ik ben meer alleen zonder hem.

Twee handen op één buik

Dus het is tijd om weer naar huis te gaan. Dan komt mijn kleinzoon naast me staan met een verfrommeld bloemetje in zijn kleine knuistjes. ‘Voor opa’, zegt hij. Hij en zijn opa, wat lijken ze op elkaar. Allebei rustig en op zichzelf en daarmee twee handen op één buik.

“Die zal ik hem straks geven schat.” Ik til hem op en klem hem even stevig in mijn armen. “En deze knuffel is alvast van opa voor jou terug.” Ik knipoog naar mijn dochter. We hebben elkaar en dat is een heleboel.

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62) die MS heeft. Anna werkt in de kraamzorg. Samen met Huib heeft ze drie kinderen en is ze oma van drie kleinkinderen.

Tekst | Caroline van Maurik

Beeld| iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-45
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

 

Ook interessant