Persoonlijk

Anna’s man Huib heeft MS: ‘Toegeven dat iets niet meer gaat, is misschien wel het lastigste’

anna-is-mantelzorger-voor-haar-man-huib-die-ms-heeft.jpg

Anna (59) is mantelzorger voor haar man Huib (62), die MS heeft. Anna werkt in de kraamzorg, en samen met Huib heeft ze drie kinderen en drie kleinkinderen. 

“Zullen we dan nu naar de olifanten?” We zijn in de dierentuin en onze oudste kleindochter bepaalt de route. De andere twee kleintjes vinden het allemaal goed zolang we straks maar langs de ijsjes komen. “Moeten we dan ver lopen?”, vraagt de middelste zuchtend. Zo’n dagje dierentuin is leuk, maar ook best hard werken als je een kleuter bent.

‘Ik wil niet in zo’n ding’

De olifanten zijn aan de andere kant van het park, dus dat is wel even een eindje lopen. Iets wat Huib ook niet meer kan, dus zit hij vandaag in een rolstoel. “Ik wil niet in zo’n ding”, heeft hij lang volgehouden, maar gelukkig heeft hij zich erover heen kunnen zetten. Toegeven dat iets niet meer gaat, is misschien wel het lastigste aan een ziekte als MS. “Kom maar”, zegt Huib en hij tikt op zijn bovenbenen. Onze kleinzoon klimt bij hem op schoot. Dat is toch wel een voordeel van een opa in een rolstoel.

Man met MS

“Op naar de olifanten”, zegt Huib. “Omi ook mee?”, wordt er gevraagd vanuit de buggy. “Jazeker, ik ben hier, zegt omi lachend. Omi is de moeder van Huib en duwt de buggy met de jongste erin. Ze is dan wel flink op leeftijd, maar nog heel kwiek, dus we nemen haar vaak gezellig mee op dagen dat we zonder de ouders op pad gaan met alle kleinkinderen.

Ze komen niet zo vaak meer bij ons logeren, want dat is echt te druk voor Huib. Hij kan al die prikkels maar moeilijk aan, waardoor zo’n logeerpartijtje voor niemand echt heel ontspannend is. Dus hebben we het omgedraaid en logeer ik af en toe bij hen thuis. Daarnaast houden we dan opa-en-oma-dagen om evengoed leuke dingen te doen met elkaar, want de kleinkinderen zijn gek op hun opa.

Behoefte aan vertrouwde dingen

Door de MS heeft Huib er baat bij om vertrouwde dingen te doen en op plekken te zijn die hij kent. Alles wat nieuw is, maakt hem onrustig. Herhaling daarentegen is veel fijner voor hem. Toen de kinderen nog klein waren, gingen we vaak naar deze dierentuin. Net zoals de kleinkinderen nu zijn, waren ze erg geïnteresseerd in alles wat met dieren te maken heeft. Een verdienste van Huib, want hij heeft ze veel bijgebracht over de natuur en het dierenrijk.

Een mooi gezicht

Verhalen en boeken zijn leuk, maar voor een kind is het natuurlijk helemaal geweldig om de dieren in het echt te kunnen bekijken. Naar de dierentuin dus, en we hebben een heerlijke dag. Het valt me op dat er passanten naar ons glimlachen. Het zou leuk zijn als je eens naar jezelf kunt kijken zoals naar een film. Als je er zelf middenin zit, kun je toch niet zien wat anderen zien. Ik denk dat ons gezelschap voor anderen ook een mooi gezicht is.

Ons opperhoofd van zes voorop, de moeder van Huib duwt de buggy en ik loop achter Huib in zijn rolstoel met op zijn schoot een slapend jongetje. Na de olifanten en de apen vragen we aan de kinderen wat ze nog willen doen. “IJsjes kopen!” De kleine op schoot is opeens weer helemaal wakker.

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel

Tekst | Caroline van Mourik
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-39. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Ook interessant