Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

De man van Hennie (65) woont in een verzorgingshuis: ‘Mijn wereld stortte in’

de-man-van-hennie-woont-in-een-verzorgingshui.jpg

Hennie en Ad zijn 39 jaar samen. In 2014 kreeg kreeg Ad een hartstilstand die hij op het nippertje overleefde. Na het revalideren heeft Hennie hem vijf jaar thuis verzorgd, totdat dat niet meer ging. Sinds een anderhalf jaar woont Ad in een verzorgingshuis; Hennie bezoekt haar man elke dag.

“Het wordt allemaal nooit meer hetzelfde, maar ik hou nog net zo veel van hem.”

‘Antwoord komt er nooit’

“Het eerste wat ik doe als ik wakker word, is een berichtje sturen naar Ad. ‘Goedemorgen schat, lekker geslapen? Tot vanmiddag.’ Met een hartje erbij. Antwoord komt er nooit, iets terugsturen kan hij niet. Maar de vinkjes dat hij het heeft gelezen, verschijnen altijd meteen. Toen we elkaar leerden kennen, leek hij me een macho, maar na een avondje uit eindigden we met z’n tweeën op het strand. Hij 21, ik 28 en op slag smoorverliefd.”

“Ad was de beste man die ik me kon wensen. We hadden een heerlijk leven, geen dag zonder elkaar. We werkten samen in onze fotowinkel, gingen elk weekend gezellig op pad en tijdens vakanties naar ons huisje in Griekenland, onze tweede grote liefde.”

In een verzorgingshuis

“Door de hartstilstand en lange coma zijn Ads hersenen blijvend beschadigd. Hem thuis verzorgen was loodzwaar, maar op wilskracht lukte het toch. Toen de artsen zeiden dat hij niet meer thuis kon wonen, stortte mijn wereld in. Ik wilde hem zo graag bij me houden. Onze relatie is ontzettend veranderd.”

“Ad kan zich niet meer uiten en is veel vergeten. Daar heb ik veel verdriet om gehad, maar ik heb me erbij neergelegd. Hij is er nog en daar ben ik dankbaar voor. Van de liefde snapt hij niks meer. Een aanraking of kus kan hij niet beantwoorden. Als ik soms even tegen hem aan kruip in zijn eenpersoonsbed ondergaat hij dat. Het wordt allemaal nooit meer hetzelfde, maar ik hou nog net zo veel van hem.”

‘Morgen kom je toch weer?’

De man van Hennie (65) woont in een verzorgingshuis: ‘Mijn wereld stortte in’

“Elke middag wacht hij me op. Ik neem hem mee voor een wandeling of naar een terras. We doen een spelletje en bladeren door fotoboeken van onze vakanties. Dat is goed voor hem, maar ook voor mij. Ik vind het fijn om over ons leven van vroeger te praten.”

“Als vrijwilliger blijf ik vaak tot na het avondeten. Soms organiseer ik een ‘romantisch’ diner voor twee op zijn kamer. Met de tafel mooi gedekt, een wijntje en onze Griekse muziek op de achtergrond voelt het even bijna als vanouds.”

“‘Morgen kom je toch weer?’, vraagt hij bij het afscheid. Dat zegt me dat zijn liefde voor mij er nog zit en daar houd ik me aan vast. Vanuit zijn rolstoel bij het raam zwaait hij me uit, het moeilijkste moment van de dag. De avonden zijn stil. Vooral alleen in ons bed vind ik vreselijk.”

“Gelukkig komt Jorgos, Ads lievelingskat, vaak naast me liggen. Dat troost. Zo heb ik toch een beetje van hem dicht bij me.”

Tekst | Caroline van Mourik
Beeld | Marloes Bosch

Dit interview verscheen eerder in Margriet 48-2020. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Margriet Podcast Onder Artikelbeeld

Nieuw op Margriet.nl: ‘Mijn verhaal’ de podcast. In deze indrukwekkende tiendelige podcastserie gaan we in gesprek met vrouwen met een bijzonder verhaal. Gesprekken over verlies, bijzondere liefdes en eindelijk jezelf kunnen zijn. Beluister vanaf 19 mei iedere woensdag een nieuwe aflevering op Margriet.nl/podcast.

Ook interessant