Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ze hebben geen idee dat ik ziek ben’

nog-nooit-verteld-ze-hebben-geen-idee-dat-ik-ziek-ben.jpg

Loes (60) woont in een dorp waar iedereen elkaar kent. Er is vaak over haar geroddeld en daar is ze inmiddels wel klaar mee. Zeker nu er kanker bij haar is ontdekt. “Het kan me niet meer schelen wat mensen van mij denken.”

“Ik was drieëntwintig toen ik in het dorp kwam waar ik nu, bijna veertig jaar later, nog steeds woon. Het is hier prachtig, heerlijk rustig, met mooie natuur. Mijn man en ik hebben een heel fijn huis en mijn dochter, met wie ik een goede band hebt, woont dichtbij.”

Geroddeld

“Er zijn zo veel positieve punten aan deze plek, dat ik er niet weg wil. Toch is het niet ideaal. Omdat ik hier al zo veel jaren woon, kent iedereen mij. En er wordt veel geroddeld in onze kleine gemeenschap. Ik weet dat ik altijd een dankbaar onderwerp van gesprek ben geweest. Want er is een hoop gebeurd in mijn leven. Ik heb altijd geprobeerd om niet te koop te lopen met dingen die er speelden, maar juist dát heeft er misschien wel voor gezorgd dat mensen hun mening al snel klaar hadden over mij.”

Mishandeld

“Ik kwam hier met mijn eerste echtgenoot. Hij mishandelde me – iets wat ik pas een paar jaar geleden heb verwerkt met behulp van traumatherapie. Indertijd probeerde ik vooral te doen alsof er niets aan de hand was. Niemand wist wat er bij ons achter de gesloten deuren gebeurde. Mijn man was slim genoeg om ervoor te zorgen dat er alleen sporen van zijn geweld te zien waren op plekken die ik kon bedekken. Op mijn werk, in de zorg, zette ik mijn glimlach op en deed alsof alles prima ging. Mijn man had een vooraanstaande baan in ons dorp en was erg geliefd. Werkelijk iedereen liep met hem weg. Dat maakte het voor mij extra moeilijk om iemand in vertrouwen te nemen.”

Gemene spelletjes

“Maar ik durfde ook helemaal niet over het geweld te praten, ik was doodsbang voor mijn man. Hij speelde gemene spelletjes. Als ik zei dat ik wilde scheiden, reageerde hij amper, liet me zelfs al mijn spullen pakken. Pas op het moment dat ik met mijn hand naar de deurknop reikte, dook hij achter me op. Dan legde hij zijn hand op de mijne, trok me terug en sloeg me in elkaar. ‘Jij gaat pas weg in een doodskist’, zei hij dan. Op mijn vierendertigste had ik het geluk dat hij verliefd werd op iemand anders. Uit opluchting stemde ik met alle voorwaarden die hij aan onze scheiding stelde. Niets hoefde ik, helemaal niets, als ik maar weg kon.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘Ik werd mishandeld door mijn dochter’

“Niemand snapte het”

“Niemand snapte wat van onze breuk. Hij was immers zo’n fantastische man! Een man die iedereen wel wilde hebben. Het moest dus wel aan míj liggen dat het was fout gelopen. Sommigen wonden geen doekjes om die mening, anderen zag ik smoezen of vreemde gezichten trekken. Ik had geen behoefte om mezelf te verklaren. Ik kon het overigens ook niet; de pijn over wat er was gebeurd zat zo diep, dat het nog jaren zou duren voordat ik dat zwijgen zou kunnen verbreken.”

Tweede huwelijk

“Ik bouwde een nieuw leven op en werd opnieuw verliefd. Mijn tweede echtgenoot, met wie ik een zoon kreeg, was op zich geen slecht mens maar hij dronk teveel en dat liep steeds meer uit de hand. Hij verloor iedere keer zijn baan en maakte grote schulden. Een tweede scheiding was onvermijdelijk. Hierna volgden veel problemen wat betreft de zorg voor mijn zoon. Hoewel mijn ex niet in staat was om een goede vader voor hem te zijn, stond hij op een co-ouderschap.

Dat werd toegewezen. Natuurlijk liep dat van geen kant. Of hij kwam afspraken niet na, of hij zat in het café. Daar nam hij onze zoon, nog amper een puber, ook geregeld mee naartoe. Ik vond dat verschrikkelijk maar kon er niets tegen doen. Ondertussen had het wel tot gevolg dat mensen míj als slechte moeder zagen. Stempeltje nummer twee was gezet.”

Drie keer is scheepsrecht

“Uiteindelijk is mijn zoon gelukkig fulltime bij mij komen wonen. En in de liefde bleek drie keer scheepsrecht voor mij: ik ben nu al heel lang getrouwd met de liefste man die er maar is. Wij hebben een super huwelijk. Samen hebben we een dochter gekregen, een geweldige meid. Maar dríe keer trouwen, dat blijft natuurlijk niet onopgemerkt en ik voel nog regelmatig afkeuring. Ook omdat mijn man ongelofelijk lief en zorgzaam is. Hij doet alles voor me – met gevolg dat mensen, vooral mijn naaste buren, mij als lui zien. ‘Jij hebt het maar makkelijk hè’, kunnen ze schamper zeggen.”

Onzeker

“Misschien zijn ze jaloers, misschien mogen ze me gewoon niet omdat ik altijd zo op mezelf ben: ik durf het niet te zeggen. Ik weet alleen dat het mij, ondanks mijn fijne leven waar ik erg dankbaar voor ben, toch pijn doet en onzeker maakt. Daarom probeerde ik toch te pleasen en mij aan te passen. Bijvoorbeeld door ’s ochtends standaard vroeg op te staan, ook als mijn man wisseldiensten had, om de gordijnen open te trekken. Daarna kroop ik nog weer even naast hem. Maar zo gaf ik mensen tenminste geen stof om weer ergens wat van te vinden.”

Borstkanker

“Sinds twee maanden gaan de gordijnen niet meer vroeg open. Er is borstkanker bij mij vastgesteld. Uitgezaaid – maar gelukkig nog niet naar vitale organen. Ik ben direct aan de chemokuren gegaan en daar ben ik ontzettend moe van. Ik heb er gewoon de energie niet meer voor, bovendien heb ik er plotseling zó genoeg van om altijd maar de schone schijn op te houden. Soms heb ik zelfs zin om de straat op te rennen en heel hard te roepen dat ik ziek ben. En laat ze dan maar praten, laat ze dan maar oordelen.”

Grote opluchting

“Dat doe ik natuurlijk niet, ik wil geen medelijden en mijn ziekte is veel te precair om zo mee om te gaan. Maar het kan me niet meer schelen wat mensen van mij denken, ik weiger om me er nog langer druk om te maken. Laat ze maar, wat maakt het uit. Het is óns leven. Het is erg dat ik ziek moest worden om er eindelijk zo over te kunnen denken. Maar ook een grote opluchting!”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-01. Je kunt deze editie hier nabestellen.

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant