Persoonlijk

Alexandra over vier weken in lockdown: ‘Alles went’

alexandra-over-vier-weken-in-lockdown-alles-went.jpg

Wij zijn inmiddels al zo’n vier weken verder in onze ‘intelligente’ lockdown en warempel, het begint een beetje te wennen. Hebben jullie dat ook?

Ik neem wat meer tijd voor alles, bijvoorbeeld boodschappen doen. De supermarkt bij ons in de buurt heeft op de stoep strepen geplakt waarachter je moet wachten tot er weer een klant naar buiten komt. Het karretje of mandje kun je zelf schoonmaken of het wordt zelfs voor je gedaan.

Lockdown

In de supermarkt zijn sommige shortcuts afgesloten met rood-wit lint. En heel veel afstand houden ten opzichte van je buurman bij de kassa’s. De kassajuffrouw of -jongen zit achter een soort plastic gordijn. Zo maf allemaal als je erover nadenkt, deze ‘lockdown’. Dat het een paar maanden geleden nog allemaal niet aan de hand was, alles gewoon was. Ik besef nu pas hoe fijn ‘gewoon’ is!

Verslapen

Gelukkig kan ik thuis doorwerken, dat is heel prettig. Het geeft ook nog enigszins een ritme aan de week. Ik sta die werkdagen gewoon vroeg op en loop nog een rondje voordat ik achter m’n scherm duik. Maar vanochtend versliep ik me. Normaal gesproken zou ik dan echt veel te laat op mijn werk zijn, nu maakt het niet uit en kon ik toch om kwart voor negen beginnen. Dat is dan wel weer een voordeel.

Meer aandacht

Zo langzamerhand zijn er ook wel dingen die met deze situatie te maken hebben waar ik blij mee ben. Mensen op straat zijn vriendelijker lijkt wel, zelfs in de stad zeggen we elkaar nu soms gedag als we elkaar op afstand passeren op straat. En thuis geniet ik van het samen eten. Elke avond zitten we met z’n vieren aan tafel. We praten wat en hebben echt meer aandacht voor elkaar. Meestal koken we zelf, soms halen we wat, maar in ieder geval zijn we samen. Met grote kinderen van negentien en zestien jaar is dat normaal gesproken helemaal niet zeker. Het kwam steeds vaker voor dat mijn man en ik met z’n tweeën aten en dat de kinderen de hort op waren.

Corona?

We hebben wel wat zorgen gehad om jongste dochter, die een ruime week koorts heeft gehad en daarna nog een week een fikse keelontsteking. Of het corona was? Het zou goed kunnen. Getest is ze niet. De eerste keer dat ik met haar even naar de huisarts ging – omdat ik geschrokken was toen ik had gezien dat haar keel half dicht zat door een enorm ontstoken amandel – was de arts wel héél voorzichtig. Ik mocht niet mee naar binnen, zijzelf zat helemaal ingepakt in een wit pak met hoofddeksel en mondkapje. En dochterlief kreeg ook een mondkapje om, dat heel even afging met het in de keel kijken. Gelukkig is alles nu weer bijna goed met haar en ziet ze niet meer zo pips.

Indoor sporten tijdens lockdown

Sporten jullie ook binnenshuis? Inmiddels doe ik mijn yogales via Zoom. Als ik mijn laptop openklap en de les aanzet, zie je eerst allerlei koppen in beeld (haha); mensen die moeilijk naar hun scherm zitten te turen. “Ik hoor niks”, zegt er eentje. En dan zie ik steeds meer mensen klaar zitten op hun matje, wachtend op onze yogaleraar die de les in zijn huiskamer geeft. Grappig om naar binnen te gluren bij de mensen. Één dame zat in de badkamer, naast het bad, op haar matje. Tja, dat betekent een uur lang niet douchen voor de huisgenoten. Mijn bootcampjuf geeft nu ook les via Zoom, goede oefeningen voor een half uurtje zweten. Ik had zelfs spierpijn de volgende dag!

‘Ik groei dicht’

Maar nog beweeg ik te weinig nu we in ‘intelligente lockdown’ zijn. Ik merk het aan mijn kleren, die beginnen gevaarlijk strak te zitten. We verwenden onszelf in het begin met lekkere koekjes en chocola bij de koffie, ’s avonds een glaasje wijn (of twee) en een normale portie avondeten. Een soort troost voor de moeilijke situatie. Dat doe ik inmiddels anders. Minder proberen te snoepen en geen alcohol doordeweeks, want anders groei ik dicht. En een kleinere portie bij het avondeten.

Mama

In de weken dat mijn dochter ziek was kon ik ook niet naar mijn moeder toe. Gelukkig vingen mijn zus, nicht en schoonzus de zorg op. En nu kan het weer, met anderhalve meter afstand. Ik heb sowieso wel vaak contact met haar. Als ik het even niet meer zie zitten dan bel ik haar. Ze zegt dan: “Kop op hoor, geef jezelf een duwtje. Het is niet makkelijk, maar doe het maar gewoon. Ik zeg ook soms tegen mezelf: en nou doe je je schoenen aan en pak je je rollator en ga je naar buiten.” Wat is het toch een heerlijk mens.

Alexandra Holscher (53), eindredacteur, is getrouwd en moeder van drie kinderen (16, 19 en 22). Naast haar werk is ze mantelzorger voor haar moeder van 92. Om te ontspannen doet ze aan yoga, bootcamp en zingt ze in een koor. Ze houdt van films kijken en ‘met haar handen bezig zijn’.

Meer blogs van Alexandra lezen?
Dat doe je hier!

M17

Margriet 17 ligt in de winkels! Een zomers nummer vol liefdesverhalen, verzamelwoede én puzzels om thuis te doen. Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m veilig online zonder extra verzendkosten.

Beeld | iStock

Ook interessant