Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Linda’s rouwproces: ‘Mijn kind overleed 24 jaar geleden, maar is nog elke dag aanwezig’

linda-interview-rouwproces-2-2.jpg

Op 8 december was het 24 jaar geleden dat Linda’s zoon, Max van toen 4, verdronk en overleed. Nadat ze haar emoties en gevoelens op Twitter deelde, ontplofte haar telefoon al gauw. Honderden reacties en likes lieten haar weten dat ze niet alleen is, dat die gevoelens voor velen herkenbaar zijn, en staken haar een hart onder de riem. Margriet spreekt haar, over het verliezen van een kind, een levenslang durend rouwproces en het toelaten van verdriet.

Linda: ‘Een rouwproces overvalt je op onverwachte momenten’

24 jaar geleden werd je in paniek gebeld door je inmiddels ex-man. Wat gebeurde er?
‘Ik zat met een vriendin in de auto, toen hij belde. Max ging net naar de basisschool en had een middag vrij. Met zijn vader ging hij naar het zwembad, waar hij na het omkleden iets vooruit liep. Toen zijn vader hem niet direct zag, dacht hij dat hij was teruggelopen naar de kleedkamers. Maar daar bleek hij ook niet te zijn: hij was richting glijbaan gelopen en in het bubbelbad terechtgekomen. Daar verdronk hij. Het gebeurde in een fractie van een paar minuten, en gaat om pure pech. Dat wist ik meteen: dit verschrikkelijke ongeluk is niemand kwalijk te nemen.’

Kun je het verdriet na zoveel jaar een plekje geven?
‘Je leert leven met het verdriet, maar het is geen kwestie van een plekje geven. Het verdriet is altijd aanwezig en overvalt je op onverwachtse momenten. Wanneer ik bijvoorbeeld oud-klasgenootjes van hem tegenkom, als ik door het bos loop en een baasje zijn hond die Max heet roept, of wanneer ik de bestekla opentrek en zijn vorkje en mes nog zie. Tegelijkertijd zijn spullen een mooi houvast, als herinnering aan het fantastische kind dat hij was.’

Lees ook
Mijn verhaal: ‘Bij alles wat ik doe, houd ik mijn overleden man in gedachten’

Linda’s zoon Max

Linda over haar rouwproces

Er bestaan veel adviezen over omgaan met rouw, maar het gevoel is voor iedereen anders. Wat heb jij totaal anders ervaren dan je van tevoren dacht?
‘Toen Max net was overleden, zeiden mensen vaak “Je blijft toch moeder”. Dat heb ik helemaal niet op die manier ervaren: Max was mijn eerste en enige kind, en dat viel opeens weg. Al je zorgtaken zijn niet meer nodig, je hebt geen geluid van spelende kinderen meer om je heen en zelfs een bezoek aan de supermarkt wordt totaal anders wanneer je kind overlijdt. En je leest overal dat rouw ‘alle seizoenen een keer door moeten maken’ is. Maar zelfs na 24 keer alle seizoenen te hebben meegemaakt, overvalt het verdriet me nog op onverwachtse momenten. Er zijn altijd weer nieuwe dingen die de wond openhalen, zoals andere kindjes die verdrinken of overlijden en in het nieuws komen. Rouw heeft voor mij niks met de seizoenen te maken, behalve dan dat het extra veel pijn doet in de periode rondom zijn sterfdatum. Dan neem ik jaarlijks twee weken vrij om mijn verdriet toe te laten. Die periode hoeft en moet helemaal niks en dat gun ik mezelf.’

Moeder van drie

Nu ben je alweer jaren moeder van drie: van je overleden zoon Max, van zoon Sam (22), en van dochter Saar (19). Hoe gaan zij om met Max’ afwezigheid?
‘Van jongs af aan ben ik open en eerlijk geweest over Max zijn verhaal, en heb ik verteld dat ze nog een broertje hebben. Voor Sam en Saar, die na zijn overlijden zijn geboren, is dit dan ook niet meer dan normaal. Saar is er wellicht iets meer mee bezig, zij maakte vroeger al ‘gedenkhoekjes’ van knuffels met kaarsjes een foto van Max, wanneer 8 december of zijn verjaardag eraan zat te komen. Maar Max hoort ook in Sam z’n leven: toen we laatst Sam zijn bed dat vroeger van Max was geweest wilden wegdoen, kwam Max meteen ter sprake. Ik zal altijd moeder van drie zijn -Max hoort bij ons gezin en staat ook onderaan op een kerstkaart, met een sterretje naast zijn naam.’

Voel je zijn aanwezigheid nog?
‘Overal waar ik ben. Dat zit ‘m in de kleine dingen, zoals onverwachts bepaalde nummers op de radio horen wanneer je verdrietig bent. Of in de witte veertjes die ik soms op gekke plekken tegenkom, en me aan hem doen denken. De dood is zo zinloos als je erover nadenkt dat dood gaan ook echt weg zijn zou betekenen. Ik geloof dat Max, en andere overleden personen, in een bepaalde dimensie om ons heen zweven. Niet als sterretje bovenaan de hemel. Onzichtbaar voor ons, maar wel aanwezig. Noem het zweverig, maar mij geeft die gedachte een gevoel van warmte en rust.’

Beeld | Privébezit Linda, Getty Images

Ook interessant