null Beeld Getty images (illustratie)
Beeld Getty images (illustratie)

PREMIUMRelaties

Liefdeslessen van de Dolly Dots

Welke lessen hebben de Dots geleerd op het gebied van liefde en relaties? Ze delen hun inzichten.

null Beeld

Angela is erachter gekomen dat de liefde pas echt tot volle wasdom kan komen als-ie onvoorwaardelijk is.

“Over de liefde heb ik altijd makkelijk praten gehad. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik leuke vriendjes had: aardige gozers, nooit bedrogen. Vervolgens leerde ik Rob kennen en was meteen duidelijk: wij horen bij elkaar. Dat bleef zo totdat er twee jaar geleden een periode aanbrak waarin het slecht met hem ging. Hij was depressief en moest zichzelf herontdekken. Dat was een proces waar hij mij niet bij kon gebruiken. Hij moest dat zélf doen. In die tijd is het even helemaal uit geweest tussen ons. Het was klaar en over. Dat kon niet anders, maar het was de grootste opoffering die ik op liefdesgebied heb moeten maken: je ­geliefde laten gaan, omdat je weet dat je hem niet kunt helpen.”

Loslaten en vergeten

“De mensen in mijn omgeving vonden het eng dat Rob het niet meer zag zitten. Ze zeiden tegen mij dat ik hem moest loslaten en vergeten: ‘Ga verder met je leven, pak de draad weer op.’ Maar dat deed ik niet. Misschien begreep ik niet precies wat er in Rob omging of wat ons te wachten stond, maar ik wist wél dat het niet goed met hem ging en dat hij de vader van mijn kinderen is. Ik ben onvoorwaardelijk achter hem blijven staan, net zoals ik dat zou doen als onze dochters het moeilijk zouden hebben. De liefde die je voor je kind hebt, zou je ook voor de partner in je leven moeten hebben. Zonder terughoudendheid of restricties, in goede en slechte tijden.”

Liefdesles: gun elkaar de ruimte

“Het is een zware periode geweest, dat zal ik niet ontkennen. Maar inmiddels gaat het gelukkig al veel beter met Rob. Onze relatie zit weer in een flow, al blijf ik tegen hem zeggen dat er niks is wat moet. Het enige wat hij hoeft te doen, is zichzelf zijn en alle tijd nemen die hij nodig heeft om zich weer sterk te voelen. Vrienden verwijten me soms dat ik ­mezelf te veel wegcijfer, maar het was nu eenmaal een extreme situatie. Als partner lever je dan wat in, maar ik heb mezelf altijd voorgehouden dat Rob zich een stuk beroerder voelde dan ik. De les die ik heb geleerd, is dat je elkaar op zulke momenten een beetje ruimte moet gunnen. Zit niet boven op elkaar, doe rustig en vertrouw de ander. Daar wordt het leven veel leuker van.”

null Beeld

Patty realiseert zich de laatste tijd meer dan ooit dat er op deze wereld niets of niemand is van wie ze zo veel houdt als van haar zoon Jimmy (23).

“Er is de laatste tijd veel gebeurd met mijn zoon Jimmy. Hij heeft een scooterongeluk gehad, lag in coma, maakte een brand mee en werd in de stad in elkaar geslagen. Allemaal in een tijdbestek van zeven maanden. Dat heeft mij heel erg op scherp gezet. Ik hou sowieso ontzettend veel van hem, dat staat buiten kijf. Maar door alles wat hij meemaakte, besef ik nog meer dan eerst dat ik hem kan verliezen. Het leven is me ontzettend dierbaar, maar ik zou elk moment kunnen zeggen: neem mij maar. Of voor een vrachtwagen kunnen springen als ik zou weten dat ik Jimmy daarmee zou redden. Ik realiseer me meer dan ooit dat geen enkele liefde zo veelomvattend is als de liefde voor mijn zoon. Dat was al zo vanaf het moment dat ik hem kreeg. Het was helemaal niet de bedoeling dat ik zwanger zou worden. Zijn vader en ik zaten in een soort break-up­situatie: we waren vriendjes en daar wilden we het bij houden.”

Liefdesles: alles draait om liefde

“Toen de test positief bleek te zijn, was mijn eerste reactie: o nee, mijn hemel, wat nu? Ik was altijd on the move, een ­wereldreiziger die van haar vrijheid genoot. Het daalde nog niet echt bij me in, alsof het niet echt waar was. Dat veranderde toen ik tijdens een vakantie in Brazilië iets in mijn buik voelde. Ik besefte: dat is hem, dit is mijn baby. En: dit wil ik. Vanaf dat moment ging er een knop bij mij om. Ik ging heel gezond leven en dacht na de bevalling: daar ben je dan, wat gezellig. Zijn vader bleef in beeld, maar niet als partner, dus Jimmy was heel veel bij mij. Sommige ex-partners zullen ­zeggen dat er daardoor weinig ruimte was voor een relatie, want dat mannetje was er altijd. Maar dan snap je het fenomeen kinderen niet, denk ik. Ik had vier jaar een vriend die drie zoons heeft, van wie er twee nog thuis woonden. Hij woonde twee uur bij mij vandaan, dus we konden nooit spontaan afspreken. Maar als hij naar mij toe zou komen en toch moest afzeggen omdat een van de kinderen hem nodig had, snapte ik dat. Dat is de hele bedoeling van het ouderschap: dat je er bent voor je kind. Alles draait om de liefde, dat is wat het leven leuk maakt. Maar het allermeest hou ik van mijn zoon en er is niets of niemand die dat gaat veranderen.”

null Beeld

Angéla vindt dat ieder mens zelf verantwoordelijk is voor hoe de dag loopt en of je jezelf koestert of juist in de kou zet.

“Hoe ik de wereld bekijk, is als een spiegel voor mij. Als ik buiten loop en mijn oog valt op iemand van wie ik denk: vrouw, wat kijk je chagrijnig of boos, dan weet ik dat zij me opvalt omdat ik zelf niet lekker in mijn vel zit. Ben ik blij, dan zal ik juist vooral vrolijke mensen om me heen zien. Elke gedachte in je hoofd is energie en doet iets met je omgeving. Zo is ieder mens zelf verantwoordelijk voor hoe de dag verloopt en of je jezelf koestert of juist in de kou zet. Zelfliefde is daarbij de basis van alles, maar dat is iets wat ik heb moeten leren. Als kind was ik al heldervoelend, wat betekent dat ik het verdriet en de pijn van anderen gemakkelijk oppik. Om de negatieve emoties van andere mensen te verzachten, wilde ik vooral lief zijn. Niet moeilijk doen, geen ruzie veroorzaken.”

Liefdesles: het belangrijkste is een goede relatie met jezelf

“Ik heb mezelf lang op de tweede plek gezet, maar uiteindelijk ging die houding ten koste van mezelf. Ik was doodmoe, omdat ik altijd maar met anderen bezig was en niet met mijn eigen behoeftes. Dat heb ik veranderd door veel meer met mezelf aan de slag te gaan. Ik ben in de yoga en massage­therapie gedoken, heb emotioneel lichaamswerk gedaan en ik doe aan Chi Nen Qigong, een Chinese bewegingsleer gericht op het genezen en verbinden van lichaam en geest. Mijn man Richard heeft me ook altijd door dik en dun gesteund en enorm geholpen. Hij bleef maar vragen: ‘Wat leeft er nu in je, hoe voel je je, wat gebeurt er?’ Andersom spiegel ik hem ook, door hem soortgelijke vragen te stellen. Dat heeft niet alleen onze liefde voor elkaar sterker gemaakt, maar ook de relatie met mezelf. Ik was een oester, maar stukje bij beetje heb ik mezelf geopend. Daardoor sta ik veel meer in mijn kracht en kan ik mijn grenzen aangeven zonder dat ik daar bewust moeite voor hoef te doen. Voelt iets niet goed, dan doe ik het niet. Ook als dat gezeur oplevert, want ik ben niet meer bang voor confrontaties. Ik weet dat ik niet met iedereen door één deur hoef te kunnen, want het belangrijkst is dat ik een goede relatie heb met mezelf.”

null Beeld

Esther raakte door haar hersenbloeding haar partner kwijt, maar kreeg er wat goede vrienden voor terug.

“Het is voor mij pas duidelijk geworden wat echte liefde is toen ik in 2005 ziek werd. Voor die tijd was ik een kern­gezonde vrouw, maar ik kreeg tijdens het waterskiën vanuit het niets een hersenbloeding. Niemand wist of ik het zou overleven, het was kantje boord. Ik ben de dans ontsprongen, maar dat betekende niet dat ik meteen was hersteld. Als je een hersenbloeding hebt gehad, zie je daar aan de buitenkant niets van. Het lijkt voor je omgeving alsof je vrij snel de oude bent, waardoor de verwachting bestaat dat je weer kunt meedraaien in de maatschappij. Achteraf ben ik ­daardoor veel te snel weer aan het werk gegaan, wat mijn herstel alleen maar in de weg heeft gestaan. Ik moest op krachten komen en mijn hoofd weer op orde krijgen. Alles bij elkaar heeft het wel een paar jaar geduurd voordat ik weer normaal kon functioneren, een proces waar niet iedereen op zat te wachten. Mijn toenmalige partner had geen zin in een patiënt in zijn leven, dus die relatie liep stuk.”

Liefdesles: geef jezelf niet te snel bloot

“Er waren ook wat vrienden en ­opdrachtgevers die het lieten afweten. De spoeling werd steeds dunner. Dat was pijnlijk om mee te maken, maar het is ook leerzaam geweest, want op die manier heb ik mijn echte vrienden leren kennen. Er kwamen mensen op mijn pad met wie ik nooit heel close was geweest, maar die er heel erg voor me waren. Ze stonden mentaal voor me klaar en konden het geduld opbrengen om me bij te staan met de simpele dingen. Zeker mijn zusje Sylvia is er altijd voor me geweest, net als de meiden van de Dots. De liefde voor deze mensen is onvoorwaardelijk, daar komt niets of niemand tussen. ­Hoewel ik een extravert persoon ben, stel ik mezelf niet meer zo gemakkelijk open voor anderen, zowel in vriendschappen als op het gebied van liefdespartners. Dat heeft toch te maken met de teleurstelling die ik tijdens mijn ziekte heb gevoeld, al zie ik dat achteraf niet als iets slechts. De wijze les die ik ervan heb geleerd, is dat je jezelf niet te snel hoeft bloot te geven. Niet iedereen heeft dezelfde goede bedoelingen als jijzelf.”

null Beeld

Anita heeft geleerd dat de liefde tussen mens en dier er eentje is zonder woorden, een zielsverwantschap die je maar sporadisch met mensen hebt.

“Vroeger zag ik de liefde als één groot sprookje: en ze leefden nog lang en gelukkig. Dat wil iedereen, maar zo werkt het in de mensenwereld niet. Wonderbaarlijk genoeg bij dieren wél. Het klinkt gek, maar dieren zijn grote liefdes in mijn leven, samen met mijn dochter. We hadden vroeger thuis een kat, een vogel en een hondje: Erwtje, een grappig, lelijk, lief ­beestje. Op een gegeven moment kwamen daar paarden bij. Toen ik mijn eerste paard tegenkwam, wist ik meteen: dit is het helemaal. Ik ging trouwen, stopte met de Dots en kreeg van mijn moeder mijn eerste paard, het beste cadeau van mijn leven. Daar is het mee begonnen en uiteindelijk had ik er twintig, haha.”

Liefdesles: je bent wie je bent en dat is goed

“De liefde tussen mens en dier is er eentje zonder woorden, een zielsverwantschap die je maar sporadisch met mensen kunt hebben. Mensen denken heel erg na, ze hebben vaak nog een andere agenda of ze voelen zich onzeker. Dieren hebben dat allemaal niet. Ze zijn heel puur en hebben geen bijbedoelingen. Als een dier mij aankijkt, dan gebeurt er iets bij mij vanbinnen. Hun eerlijkheid en oprechtheid raakt mij enorm en heeft mij onbewust geleerd om meer met de blik van dieren naar de wereld te kijken. Wees niet onzeker, je bent wie je bent en dat is goed. Als je er op die manier in staat, hoef je je nooit meer anders voor te doen dan je bent. En ­geloof mij, dat is heerlijk.”

Fleur BaxmeierGetty images (illustratie)
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden