Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Ik heb geld gestolen van mijn date’

nog-nooit-verteld-ik-heb-geld-gestolen-van-mijn-date.jpg

De periode na haar scheiding wil Laura het liefst vergeten. Ze is niet trots op bepaalde dingen die ze toen heeft gedaan. Onlangs kwam ze opeens iemand tegen die dat weet. 

“Op de vijftigste verjaardag van een goede vriendin kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik stond er plotseling oog in oog met iemand die ik het liefste nooit meer wilde zien. Het was duidelijk dat Robin mij ook herkende.”

‘Als hij zijn mond maar houdt’

“Zijn ogen werden groot en hij deinsde zelfs een stukje achteruit. ‘Goh, Laura’, zei hij toen. ‘Kennen jullie elkaar soms?’, vroeg mijn vriendin verbaasd, die opving wat hij zei. Zelf kende ze Robin van haar meditatieklasje, hun hele groep was er. Terwijl ik me stamelend uit de voeten maakte, kon ik alleen maar denken: ‘Als Robin zijn mond maar houdt. Want als hij vertelt wat hij weet over mij, dan zal iedereen zich van me afwenden.”

“Ik leerde Robin kennen via internet, kort na mijn scheiding zeven jaar geleden. Het ging niet goed met mij; en dat is nogal een understatement. Mijn ex en ik lagen erg met elkaar overhoop. Ik was het die had aangestuurd op apart wonen, maar ik zag dat als iets tijdelijks. We waren in therapie en ik vertrouwde erop dat we elkaar weer zouden vinden. Dat mijn ex vertelde dat hij een ander had ontmoet en klaar was met ‘ons’, kwam als een dreun. Nog meer omdat hij co-ouderschap eiste en moeilijk deed over alimentatie.”

Wraak

“Ik sliep amper, huilde veel en was erg afgevallen. Om mezelf uit de put te trekken, en uit een zielig verlangen naar wraak op mijn ex, besloot ik te gaan daten. Onverstandig, als je niet goed in je vel zit. Ik trok de foute mannen aan. Mannen die me na een paar dates al lieten zitten. Wanneer ik het bed met ze gedeeld had, was de spanning er voor hen af. Ik gaf me ook te snel, dat wist ik wel. Maar het kon me weinig schelen.”

“Ik was gevoelig voor aandacht en elke bevestiging dat een man me de moeite waard vond, al was het maar even, was welkom. Robin was anders. Hij was wel een goede vent. Hij leek met me te doen te hebben en probeerde me op te vrolijken door me af en toe mee uit eten of naar de film te nemen. Ik liet me dat graag aanleunen. Ik zat financieel krap omdat de zaken met mijn ex nog niet goed geregeld waren. En ik voelde me goed bij Robin, vond hem een lieve man. Maar verliefd was ik niet, daarvoor was het nog veel te vroeg. En hij was ook niet mijn type, eigenlijk vond ik hem te zachtaardig.”

Lees ook: Nog nooit verteld: ‘De familie weet niets van mijn affaire’

Bergafwaarts

“Toen mijn oudste dochter aangaf dat ze bij haar vader wilde gaan wonen omdat hij een mooier huis had, zakte ik nog meer weg. Op mijn werk liet ik steken vallen en ik was dan ook niet verbaasd toen ik te horen kreeg dat mijn contract niet werd verlengd. Om elders te solliciteren was ik te labiel.”

“Ik kwam thuis te zitten met te hoge lasten. Als mijn dochters bij me waren, wist ik me goed te houden, en kookte gezond. Maar als ze allebei bij hun vader waren at ik brood met pindakaas, om te besparen. En ik zat aan de wijn. Uit een pak. Heel treurig ja.”

Gestolen geld

“Robin zag ik nog steeds. We spraken eens per week af en dan logeerde ik bij hem. Ik merkte dat hij erg makkelijk was met geld. Zo slingerden er overal muntjes in huis. Op een dag dat hij eerder was vertrokken dacht ik: ‘Ik neem wat mee. Dan kan ik vanavond tenminste fatsoenlijk eten.’ Zeven euro en vijftig cent, ik weet het nog precies. Ik kocht er biefstuk van, die me absoluut niet smaakte.”

“Want ik voelde me vreselijk schuldig. Dit kon ik toch niet maken? Toch kwam ik een week later opnieuw in de verleiding. Hierna begon ik erop aan te sturen om alleen bij Robin thuis achter te blijven. Als hij vertrokken was, snuffelde ik rond. Het bleef niet bij kleingeld: toen ik een briefje van twintig tussen een boek op het toilet vond, stak ik ook dat in mijn tas. En ik begon zijn broekzakken uit te pluizen.”

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

‘Ik was totaal van het padje’

“Als ik eraan terugdenk, schaam ik me verschrikkelijk. Ik snap níet wat me bezielde. Op deze manier het vertrouwen van een aardige man beschamen, dat doe je toch niet? Maar ik was totaal van het padje. Ik stal niet eens uit hebberigheid, weet ik nu. Maar om de illusie van controle te hebben. Mijn leven was ingestort. Maar dít bepaalde ik zelf, in deze situatie had ik de touwtjes in handen.”

Spijt

“Natuurlijk is het uitgekomen. Robin kreeg vermoedens en heeft een val voor me opgezet. En toen hij het zeker wist, heeft hij me ermee geconfronteerd. Ik barstte in huilen uit en stikte van de spijt. Want pas toen ik zijn gepijnigde gezicht zag, drong echt tot me door wat ik had gedaan. Maar Robin zette me zijn huis uit en heeft nooit meer gereageerd op berichten van mijn kant.”

“Ook niet op de brief die ik hem een jaar later schreef, toen ik hulp had gezocht en weer was opgekrabbeld uit het dal. Het was overigens niet mijn intentie hem terug te winnen. Maar ik wilde nogmaals mijn excuses maken en uitleggen hoe dit had kunnen gebeuren. Ik had gehoopt op een levensteken, al was het maar één woord. Het bleef stil. En tja, dat snap ik ook wel. Wat moet je met iemand die je bestolen heeft?”

Leven weer op orde

“Inmiddels is het jaren later. Die vreselijke periode heb ik ver achter me gelaten. Mijn dochters zijn goed terecht gekomen, onze band is prima, ik heb weer een leuke baan en woon zelfs samen. Gestolen heb ik nooit meer, nog geen postzegel op mijn werk, en ik zal het ook nooit en te nimmer meer doen. Het past zó niet bij wie ik ben. Maar dat weet Robin natuurlijk niet. Het was afschuwelijk om weer met hem geconfronteerd te worden, de man wiens goedheid ik zo heb misbruikt.”

“Ik durfde zelfs mijn vriendin eigenlijk niet meer onder ogen te komen na haar verjaardag, zo bang was ik dat hij haar alles had verteld. Maar ze heeft met geen woord meer over hem gerept. Kennelijk wilde hij mij niet zwart maken. Dat waardeer ik heel erg. Toch blijft de dreiging. Ik ben zo blij dat ik mijn leven nu weer op orde heb. Ik hoop dat mijn fouten uit het verleden me niet zullen inhalen.”

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-02. Je kunt deze editie hier nabestellen.

 

 

 

 

Ook interessant