Persoonlijk

‘Kruiwagens vol bladeren verdwijnen in de gft-kliko die sinds de zomer een maatje lijkt gekrompen’

anita.jpg

Anita Witzier is presentatrice, getrouwd met Michel en moeder van Bram (24) en Julia (19).

‘Wát een verrukkelijke, heerlijke en prachtige tuin hebben jullie toch!’ Wij konden het slechts beamen en namen dan ook keer op keer de complimenten in ontvangst. Niet dat de heerlijkheid zozeer onze verdienste is, de tuin is al ruim tachtig jaar oud, dus de bomen zijn dik, reiken hoog en zitten vol in het blad, er is een grote diversiteit aan planten, struiken en bloemen, er zijn verschillende plekjes om zomaar te zitten of te zonnen en er kronkelt zelfs een soort van pad naar de achterkant.
Vooral tijdens de afgelopen lente- en zomermaanden was het een jaloersmakend paradijs waarvan we enorm genoten. En wij niet alleen, vrienden wisten ons te vinden tijdens die lange zomeravonden waarop de barbecue smeulde en de glazen werden bijgevuld.
Wat mij betreft had het tot sint-juttemis mogen duren. Ach, al zouden we het hebben gewild, het had niet meer gekund, in hartje herfst. Niet zozeer vanwege het weer, een beetje trui biedt soelaas, het is vooral de tuin zelf die het feesten verhoedt. Dachten we na de zomer te zijn verlost van maaien, sproeien en onkruid wieden, de herfst is de echte spelbreker. Hij heeft ons liefelijke paradijs veranderd in een chaos. Die bomen die tot aan de wolken reiken en ons zo gul van schaduw voorzagen laten nu hun keerzijde zien. Ze zijn doodop van het torsen van die bladerdracht en laten hun tooi los.
Blad, na blad, na blad, na… Het gaat maar door! Dag na, dag na… en zodra er een beetje wind opsteekt, komt het met bossen tegelijk naar beneden dwarrelen. Een bladerlawine!
Het terras is bedolven, de dakgoten slibben dicht, de tuin is bedekt met een roodbruingeel bladertapijt. Vast heel inspirerend voor een vloerkleedjesontwerper, vooral heel frustrerend voor hen die de blaadjes moeten opruimen. Wij. Wij blazen, blazen, blazen en harken, harken, harken. We scheppen, vegen en blazen en harken nog meer. Kruiwagens vol verdwijnen in de gft-kliko die sinds de zomer een maatje lijkt gekrompen. Dus zijn onze zaterdagen gevuld met ritjes naar het groenafval in een dorp verderop. De auto vol zakken vol blad. Onze ruggen gaan in protest, piepen en kraken. Dit kan toch niet de bedoeling van een tuin zijn?!
Jawel hoor, ook op deze zaterdagochtend constateren we dat het weer zo’n zaterdag wordt… We kijken elkaar aan en zien elkaar hetzelfde denken: vrienden! De oplossing blijkt zo eenvoudig te zijn dat we het blijkbaar niet eerder konden bedenken: we bellen onze vrienden, helpen ze herinneren aan die heerlijke lange voorbije zomeravonden en vooral aan die nog komen gaan. We beloven ze een zaterdag keiharde arbeid met na afloop voldoening, een gunstig karma en een herfstbarbecue. Daarmee onthult de tuin de ware bedoeling van zijn bestaan; hem te delen in voor- én tegenspoed.

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-43. Nabestellen kan via Magazine.nl.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Bettina Jager

Lees ook

Bekijk ook

Soms is een gewone lucifer simpelweg te kort en brand je je vingers bij het aansteken van een kaars.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant