Relatietherapie: ”Ik heb mijn complete kinderwens voor hem opgegeven”

Deel dit artikel:

Elisa (43) heeft het gevoel dat Luc (46) altijd voor zijn kinderen Olivier (5) en Veerle (3) kiest en zij op de laatste plaats komt. ”Ik heb mijn complete kinderwens voor hem opgegeven, dan kan Luc er toch voor me zijn?”

Uit de praktijk van Annette Heffels

Kinderwens

‘Ik heb geaccepteerd dat ik nooit moeder zal worden,’ zegt Elisa. ‘Luc weet hoe moeilijk dat voor mij is, we hebben het daar vaak over gehad. Hij wil geen kinderen meer, omdat hij zich vreselijk schuldig heeft gevoeld over de scheiding. Hij is trouwens gesteriliseerd, dus ook als hij het wel gewild zou hebben, was het onzeker geweest of ik na een hersteloperatie nog zwanger zou kunnen worden van hem.

Ik heb gekozen voor mijn relatie met hem, maar omdat het opgeven van mijn kinderwens voor mij een groot offer was, begrijp ik niet dat hij zo weinig rekening met mij houdt, als de kinderen er zijn of als zijn ex weer eens een beroep op hem doet om ze extra op te vangen.

Ik sta er alleen voor

Daar hebben we laatst dus weer een enorme ruzie over gehad. Ik was zo overstuur, omdat ik altijd op de laatste plaats kom, na zijn kinderen en na zijn ex, dat ik zijn telefoon naar zijn hoofd gesmeten heb. Dus die is nu stuk. Daarna ben ik het huis uit gelopen, heb de auto gepakt en ben gaan rijden. Ik weet niet eens meer waarheen. Ik heb ook niemand waar ik naar toe kan. Het contact met mijn ouders is slecht en vrienden… Uiteindelijk sta je er toch alleen voor. Iedereen laat je in de steek als het erop aan komt. Ik heb serieus overwogen om die auto tegen een dikke boom te zetten. Ik voelde me zo verschrikkelijk.

Lees ook: ‘Haar drankgebruik maakt ons gezin kapot’

Ik vraag te veel van hem

Ik dacht dat het met Luc anders zou gaan dan in mijn eerdere relaties. Tot nu toe ben ik erin geslaagd elke relatie te verpesten. Na verloop van tijd laten ze me in de steek. Het zal wel aan mij liggen. Ik ben te heftig of te gevoelig of ik vraag te veel. Terwijl ik ontzettend mijn best doe. Bij Luc had ik het gevoel dat het zou kunnen lukken. Dat hij mij begreep en dat hij mij accepteerde.

Als ik me gekwetst of afgewezen voel kan ik daar extreem op reageren. Ik wil dat niet, maar ik heb mezelf dan niet onder controle. Het is alsof ik iemand anders word. Eigenlijk is het enige wat ik dan nodig heb dat hij een arm om me heen slaat en zegt dat hij van me houdt. Maar ik snap ook wel als ik zo te keer ga en hem uitscheld, dat hij dat dan niet kan. Achteraf voel ik me ontzettend schuldig en weet ik zeker dat ik hem ga verliezen, omdat ik een verschrikkelijk mens ben. Dus dan klamp ik me weer aan hem vast en vraag ik honderd keer bevestiging tot hij daar ook weer gek van wordt.’

Ik weet niet wat ik aantref

‘Ik hou van Elisa,’ zegt Luc, ‘maar het is ook waar dat ik me af en toe totaal hopeloos en machteloos voel als ze die buien heeft. Ik merk dat ik er soms tegenop zie om naar huis te gaan, omdat ik dan niet weet wat ik aantref. De laatste maanden loopt het moeizaam tussen ons. Dat zal wel te maken hebben met de spanningen op haar werk, dat begrijp ik ook wel. We praten daar veel over en ik probeer haar zo goed mogelijk te helpen en te adviseren, maar die gesprekken kunnen zomaar ontsporen. Dan wordt ze boos omdat ik haar niet begrijp, of omdat ik niet aan haar kant sta. Ik geef eerlijk toe dat ik dan ook niet altijd rustig blijf, maar zij begint echt met dingen te gooien of valt mij fysiek aan. Dat gaat voor mij echt over een grens.

Kinderwens ontnomen

De ruzies over de kinderwens en de kinderen vind ik nog moeilijker. Elisa kan heel lief zijn met de kinderen en ze mogen haar ook graag, maar ze kan ineens omslaan. Ik begrijp dat al niet, laat staan die kleine kinderen. Het gaat er dan om dat ik haar haar kinderwens ontnomen heb. Zo ziet ze dat. Ik ben er van het begin af aan duidelijk over geweest dat ik geen kinderen meer wilde. Ik vind de verantwoordelijkheid die je hebt als opvoeder zwaar en ik wil er ondanks de scheiding zo veel mogelijk voor mijn kinderen zijn.

Ik heb gekozen voor een scheiding, de kinderen niet. Maar zelfs als ik nog open had gestaan voor het starten van een nieuw gezin met Elisa, dan ben ik nu blij dat we dat niet gedaan hebben. De ruzies die we hebben met dat geschreeuw en die verwijten, dat wil je een kind gewoon niet aandoen. Ik denk dat we heel hard aan onze relatie moeten werken. Want als dit zo doorgaat dan redden we het niet.

Aandacht voor elkaar

Ik wil mijn uiterste best doen om het wel te laten slagen. Elisa is namelijk ook een lieve, mooie, slimme en boeiende vrouw, met wie het nooit saai is en bij wie ik geleerd heb om meer stil te staan bij gevoelens en om die meer te uiten. Als het goed gaat tussen ons is het ook heel intens en bijzonder. Dat is meestal als we samen zijn, of tijdens onze vakanties, als we echt aandacht voor elkaar hebben.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ik begrijp haar niet

Zij verwijt me dat ik haar niet begrijp en haar niet accepteer zoals ze is. Ik begrijp heel goed dat ze angstig is en dat dat alles te maken heeft met het gezin waar ze uitkomt. Haar moeder had alleen aandacht voor zichzelf en besprak met Elisa de problemen die ze had met haar vader. Zij steunde op Elisa in plaats van andersom.

Haar vader ontvluchtte de situatie thuis. Voor haar moeder was Elisa het ene moment alles, het volgende moment was het een verschrikkelijk kind, dat nooit geboren had moeten worden. Hoe kun je in zo’n gezin een gevoel van eigenwaarde ontwikkelen?’

Impulsief reageren

Elisa is, voordat ze zich met Luc bij mij aanmeldde, eerder in therapie geweest bij een collega. Die diagnosticeerde een borderline persoonlijkheidsstoornis. Kenmerkend voor die stoornis zijn de snel wisselende heftige emoties die vaak te maken hebben met het gevoel verlaten of afgewezen te worden. Vaak reageert een cliënte met een borderline stoornis impulsief vanuit dat heftige gevoel, en beschadigt daarbij zichzelf of anderen.

Er is een gevoel van leegte en niet weten wie je bent. Relaties lopen vaak stuk door die intensiteit waarbij de ander eerst geïdealiseerd wordt en het volgend moment niks meer is. Er is een groot verlangen naar een relatie waarin onvoorwaardelijk van je wordt gehouden zodat je je niet meer zo eenzaam en waardeloos voelt, maar door de wisselende stemmingen en de impulsiviteit lopen die vaak mis, waardoor het negatieve, wanhopige gevoel over zichzelf alleen maar sterker wordt.

De oorzaak van de stoornis ligt in een combinatie van een aangeboren, grote gevoeligheid, en omstandigheden waarin de basisbehoeften van ieder kind aan liefde, veiligheid en stabiliteit onvoldoende vervuld werden.

Het leek beter te gaan

De therapie bij mijn collega heeft Elisa stopgezet toen ze Luc ontmoette. Het leek alsof het veel beter met haar ging nu ze eindelijk haar grote liefde had gevonden. Ze begrensde de ziekmakende relatie met haar moeder, ze veranderde van baan en Luc en zij gingen samenwonen. Ze voelde zich gelukkig en vrolijk en er was een tijdlang geen sprake van de depressieve buien die ze had.

Helaas bleef de onderliggende problematiek op de achtergrond aanwezig. Doordat ze zich meer afhankelijk gaat voelen van Luc, komt de oude angst terug dat ze niet de moeite waard is en dat iedereen haar uiteindelijk toch in de steek zal laten. Ze gaat Luc uittesten: ‘Als ik zeg dat ik je dit weekend nodig heb, kun je dan voor een keer het weekend met de kinderen afzeggen?’

Negatief patroon

Als Luc dat weigert, blijft ze hem verwijten dat zij er kennelijk niet toe doet en dat hij dus niet echt van haar houdt. Er ontstaat een patroon waarin zij, op een steeds negatievere manier hem uitdaagt, terwijl Luc zich meer en meer gaat terugtrekken en probeert emotionele uitbarstingen te voorkomen. Daardoor probeert Elisa steeds heftiger een reactie van hem te forceren. Na de uitbarsting volgt er een verzoening die Elisa voor even geruststelt.

Inmiddels is er echter bij Luc grote twijfel aan deze relatie. In de therapie proberen we allereerst om de escalaties te voorkomen. Daarna onderzoeken we de wanhoop en paniek bij Elisa die oorzaak zijn van de uitbarstingen en die tot een gevoel van machteloosheid en uiteindelijk ook afkeer leiden bij Luc.

Nieuwe vriend

Hij begrijpt dat haar angst en boosheid te maken hebben met pijn uit het verleden, waaronder de kinderwens die ze heeft opgegeven, en dat we die emoties en overtuigingen die daar zijn ontstaan en in deze liefdesrelatie doorwerken, moeten aanpakken. Toch besluit hij, na de zoveelste slaande ruzie, dat hij dit niet langer wil. Dit leidt bij Elisa tot een enorme crisis, maar daarna heeft ze moedig en uiteindelijk met succes de lange, pijnlijke behandeling afgerond. De relatie met haar nieuwe vriend verloopt rustiger.

Annette HeffelsAnnette Heffels is psychologe. Ze is getrouwd en heeft een zoon, twee dochters en een kleinkind.

 

 

 

Tekst | Annette Heffels

Beeld | iStock

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-37
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief