Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Karin (50) won de loterij: ‘Ik dacht dat het een grap was’

mkf-hr-mxx-karin-lotto-winnares-29.jpg

Melkveehouder Karin Jagers Op Akkerhuis en haar man Gerard hebben het niet makkelijk gehad. Hard werken, weinig geld verdienen, en Gerards gezondheid die te wensen over laat. Maar één telefoontje verandert alles.

“Mijn koeien zijn mijn kinderen, zeg ik altijd trots. Ik ben een Twentse boerin in hart en nieren en vind het een prachtig beroep. Het is heel mooi om met mijn man Gerard onze melkveehouderij te runnen. Samen genieten we van onze koeien, de kalveren en de rust in de stal, ver van de hectiek van de buitenwereld. Je zou het bijna een hobby kunnen noemen.”

Financiële achterstand

“Maar hoeveel ik er ook van houd, het is wel altijd hard werken en weinig geld verdienen. De lage melkprijs, de stikstofdiscussie, de strenge restricties… Het is niet makkelijk om ons brood te verdienen. Daarbij zijn we ontzettend afhankelijk van het weer. In vier maanden moeten wij de gehele wintervoorraad voer voor de koeien aanleggen. Als het in die maanden te veel regent, betekent dat dat we de gewassen niet van het land krijgen. We zouden dan onze akkers kapotrijden.”

“Als het daarentegen te droog is, zitten we ook met een probleem. Zoals dit jaar en verleden jaar met die extreme droogte. Dat was een ramp! Er groeide niks, geen gras, geen mais. Twee jaar achter elkaar moesten we het normaal ingekuilde voer ergens anders gaan kopen. Tien- tot vijftienduizend euro voor een beetje voer leg je zo neer. Dat zijn zeker geen kleine bedragen om even op te hoesten. Sinds 2018 raakten Gerard en ik op financiële achterstand, want de vetpot van weleer was zo vet niet meer.”

Hernia

“Tegenslagen komen nooit alleen, want 2018 had nog meer in petto. Tijdens het noodgedwongen voer inkopen bij een externe partij schoot het Gerard flink in zijn rug. Dat werd met het af en aan rijden op de tractor steeds erger, waardoor hij vrij plotseling zijn werkzaamheden op de boerderij niet meer kon uitvoeren. We zijn slechts met z’n tweetjes, maar wél met 75 melkkoeien en vijftig stuks jongvee die moeten worden gemolken en verzorgd.  De extreme rugpijn bleek een hernia. Een operatie werd gepland en uitgevoerd.”

Extra kosten

“Al die tijd – en ook tijdens zijn revalidatie – moesten we noodgedwongen hulp inhuren. We hadden dus niet alleen extra kosten omdat we voer moesten aankopen, maar daarbovenop kwamen nog eens de kosten om extra capaciteit in te huren. Het geld liep eruit als water. Zou de operatie nou goed zijn gegaan, dan hadden we er na een paar maanden samen weer tegenaan gekund, maar al snel bleek de situatie een stuk ernstiger. Tijdens Gerards revalidatie voelde het niet goed, zei hij.”

“Helaas had hij dat goed ingeschat, want inmiddels waren er twee nieuwe hernia’s en zat er een zenuw in zijn been blijvend bekneld. Normaals opereren bleek geen zin te hebben en sindsdien gaat lopen moeizaam. We zullen dan ook blijvend afhankelijk zijn van externe hulp, wat natuurlijk enorm op ons inkomen drukt.”

loterij winnen

“Ik dacht dat het een grap was”

“Alsof de kosmos doorhad dat wij wel wat steun konden gebruiken, ging begin augustus afgelopen jaar op maandagochtend de telefoon; een 020-nummer. Ik gooide de hoorn erop, want we werden al langer geterroriseerd door een energiemaatschappij met een 020-nummer. Ik bleef maar gebeld worden door hetzelfde nummer en ik bleef ophangen. Zo hield ik dat een paar dagen vol. Op een gegeven moment nam ik niet eens meer op.”

“Tot op 12 augustus datzelfde nummer weer op m’n telefoon verscheen. En nog een keer, meteen gevolgd door een 06-nummer. Dit leek wel heel dringend te zijn, dus ik nam op. ‘Goedemorgen, bent u Karin Jagers op Akkerhuis? Wij zijn van de Nationale Postcode Loterij. Waarom hangt u steeds op? We proberen u al dagen te bereiken.’ Ik dacht dat het een grap was en wilde al bijna opnieuw ophangen. ‘We hebben een leuk bericht, er is een prijs op uw naam gevallen!’ Het klonk allemaal heel professioneel, maar ik kon het toch niet geloven.”

“O, doen we daaraan mee dan?”

“U moet komende woensdag tussen halftwaalf en halftwee thuis zijn, lukt dat?’ Aarzelend stemde ik in. De dame zei me nog dat ik het nummer kon terugbellen als ik het nog steeds niet geloofde, maar dat heb ik niet gedaan. Een beetje onwezenlijk liep ik na het telefoongesprek naar mijn man toe. ‘Gerard, we hebben een prijs gewonnen bij de Postcode Loterij!’ Hij antwoordde gortdroog: ‘O, doen we daaraan mee dan?”

“Jaren terug had ik eens gratis meegespeeld en daarna loopt het maandelijks door als je niet opzegt. Dat opzeggen had ik dus nooit gedaan en op de maandelijkse afschrijving lette ik niet eens meer. Samen dachten we dat het telefoontje misschien een grap zou zijn. We wisten dat er die woensdag iemand in de straat vijftig zou worden met een feestje in het vooruitzicht. Misschien zou het daar iets mee te maken hebben.”

Die bewuste woensdag

“Tot die bewuste woensdag bleven we geloven dat we werden beetgenomen. Het was inmiddels halftwaalf geweest en ik keek een keertje uit het raam. ‘Zie je wel, niks,’ mompelde ik nog. Maar die conclusie trok ik te snel, want een kwartier later kwam er een hele stoet auto’s het erf op rijden. Een stuk of tien waren het er én het bekende busje van de Postcode Loterij Straatprijs.”

“Mijn moeder, die op bezoek was, begon te gillen. ‘Ze komen eraan, ze komen eraan!’ Meteen was ik bloednerveus. Mijn hart bonkte als een gek en snel riep ik mijn man om te komen. Met een onwerkelijk gevoel ontvingen we iedereen die aan kwam lopen. Met klamme handen schudde ik mensen de hand, terwijl cameralieden af en aan liepen. Ze richtten zich direct tot mij: ‘U bent mevrouw Jagers Op Akkerhuis?”

Lees ook: Leonieke: ‘Na 17 jaar kon mijn dochter voor het eerst praten’

Kunstbelegging

“Verdoofd en overweldigd tegelijk, zo kan ik mijn emoties van dat moment het best omschrijven. Terwijl ik werd geïnstrueerd over hoe ik moest staan en dat ik vooral niet in de camera moest kijken, dacht ik alleen maar: wat gebeurt hier? En toen gingen de camera’s draaien en stak ene Mark van de Postcode Loterij van wal: ‘Meneer en mevrouw Jagers Op Akkerhuis, jullie hebben de primeur. Er is een nieuwe prijs bij de Postcode Loterij te vergeven. Het is anders dan anders; het is een kunstwerk dat vanmorgen nog is getaxeerd is op tienduizend euro en het zal alleen maar meer waard worden.”

“Trek de envelop maar open!’ Ik deed wat Mark zei en las hardop wat er op de kaart stond: ‘De Postcode Loterij Groeiprijs’. Ik keek mijn man aan en dacht bij mijzelf: iedereen krijgt een geldprijs en wij één of andere kunstbelegging?! Twee jongens liepen naar binnen met fluwelen witte handschoenen aan. Ze zetten twee schildersezels in onze woonkamer en kwamen naar binnen met een schilderij van twee bij twee meter, met een groot doek eroverheen. ‘Waar moet ik dit gaan ophangen?’ schoot er door me heen.”

“Ik voelde me behoorlijk belachelijk”

Prompt kwam ook de kunstenaar naar binnen, Twan van Stiphout. Hij vertelde hoe hij zijn inspiratie voor het kunstwerk had opgedaan. Het liefst wilde ik zeggen: ‘Kijk eens rond, zo’n doek past hier toch helemaal niet?’ Maar ik hield uiteraard beleefd mijn mond. Ik wilde een gegeven paard niet in de bek kijken, maar dacht tegelijkertijd: misschien moeten we het maar meteen verpatsen.

Ondertussen voelde ik me behoorlijk belachelijk, want iedereen stond maar naar ons te kijken. Zeker op het moment dat het schilderij werd onthuld, staarde iedereen ons aan. Het was een afschuwelijke gouden lijst met een compleet wit doek erin met in het midden één zwarte stip. Het stond pontificaal in onze woonkamer. Ik keek. En keek nog een keer. Wat moest ik hier in hemelsnaam op zeggen!?

Teleurstelling

“Twan, de kunstenaar nodigde ons uit om achter hem aan te lopen en tegelijkertijd op die zwarte stip te letten. ‘Kijk maar eens wat dat doet.’ Als een idioot volgde ik zijn instructies op. Ik dacht bij mezelf: is dit een grap? En mijn verwarring begon om te slaan in teleurstelling. Al die prachtige prijzen die ik altijd voorbij zag komen op tv en nu moest ik genoegen nemen met een schilderij met zwarte stip…?”

“Ik zei nog onnozel: ‘Die stip blijft voor mij zwart, hoor. Die verandert niet.’ Een driedimensionale bril moest daar verandering in gaan brengen. En het werd nóg gekker; mijn man en ik moesten proberen om de 3D-stip te vangen. Daar stonden we dan als een stelletje malloten te graaien in de lucht.”

Hier klopte iets niet

“Ondertussen keek Twan kritisch onze kamer rond. ‘Ik denk niet dat dit schilderij bij deze mensen past. Kijk maar eens naar hun interieur,’ zei hij. Ik dacht: dit doek past bij geen énkel interieur, maar opnieuw hield ik me in. De kunstenaar klaagde openlijk dat het kunstwerk niet op de plek terechtkwam die hij voor ogen had gehad.”

“Een teamlid van De Postcode Loterij maande hem zich in te houden en verzocht de kunstenaar het gesprek buiten voort te zetten. Het was een wel heel rare situatie aan het worden en langzaam bekroop me het gevoel dat er iets niet klopte.”

loterij winnen

Voer voor de koeien

“Precies op dat moment kwam Gaston binnen met zijn bekende ‘goeedemorgen!’ en een bos bloemen plus gouden cheque. ‘Natuurlijk hebben jullie geen kunstwerk gewonnen!’ stelde hij ons gerust. Verbouwereerd nam ik de bloemen aan. Op het moment dat ik de envelop opende, zag ik het fenomenale bedrag van vijftigduizend euro. Ik kon alleen maar lachen. Je ziet dat soort dingen op tv, maar als het jezelf dan overkomt… ”

“Geweldig! En het kwam ons ook zo goed van pas. Na al die moeizame jaren voelde het als een bevrijding. In één klap voelde ik me rustiger. Opeens hadden we een financiële buffer en de bestemming was meteen duidelijk: voer voor de koeien. ‘Maar wil je dan niet op vakantie?’ vroeg iemand van De Postcode Loterij.”

“De koeien zijn mijn kinderen”

“Ik weet het niet, maar ik vind het nu het belangrijkst dat mijn koeien het beste krijgen. Als er dan nog wat overblijft, gaan we misschien wel op vakantie,’ was mijn antwoord. Ooit zou ik het noorderlicht wel willen zien, als we een paar goede jaren draaien, maar laten we eerst maar eens het hoofd bieden aan de dagelijkse realiteit: de lage melkprijs, de onvoorspelbare weersomstandigheden en de gezondheid van mijn man.”

“Die vijftigduizend euro helpt daarbij. De koeien moeten immers goed te eten krijgen, anders komt er geen melk in de tank. Zij zijn onze broodwinning, maar net zozeer onze passie. Ik ga er ’s nachts geregeld voor uit, bijvoorbeeld als er kalfjes worden geboren. Dan zorg ik meteen dat die wat biest krijgen. De koeien zijn mijn kinderen.”

Feeststemming van korte duur

“Eigenlijk hebben we alleen maar leuke reacties gehad op onze prijs. Het was niet alleen een geweldige dag, de hele wéék was onze straat in een feeststemming. Het team van de Postcode Loterij vond het hier geweldig, want we vormen een kleine gezellige gemeenschap met veel boeren. Vroeger werd er weleens geklaagd dat de geldprijzen altijd in het westen vallen, maar die week wierpen we die negatieve gedachte meteen overboord.”

“Toch heb ik ervaren hoe een feeststemming in één maand volledig kan omslaan. Ik heb te horen gekregen dat ik baarmoederkanker heb. De operatie is al gepland. Het leven heeft voor mij duidelijk wat ups en downs ingepland dit jaar. Als ik het geld kon teruggeven om mijn gezondheid terug te krijgen, zou ik dat meteen doen. Geld is natuurlijk maar relatief. Aan de andere kant: omdat we die prijs hebben gewonnen, kunnen we opnieuw extra hulp inhuren, terwijl ik herstel van mijn operatie. Dat was een stuk lastiger geworden zonder dit winnende lot.”

Tekst | Sanne Kloosterboer
Fotografie | Mariël Kolmschot

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 01, 2020. Het hele nummer lezen? Dat kan! Bestel ‘m hier.

Ook interessant