Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Karin Bloemen: ‘Ooit was ik zo trots op Nederland’

karin-bloemen.jpg

Loslaten is de laatste jaren een belangrijk thema in het leven van Karin Bloemen (59). Haar oudste dochter ging uit huis, ze is aan het ‘ontspullen’ en sinds een dubbele knieoperatie wil ze ook van haar overgewicht af.

In haar jeugd werd de kerstvakantie gebruikt om de balans op te maken. Letterlijk, in de cadeau- en fourniturenwinkel van haar ouders. “We moesten spullen tellen, om te inventariseren wat we nog hadden,” vertelt Karin. “Nog vijftig kaarsen, zestien ceinturen en zoveel flesjes patchoeli. Werken in de kerstvakantie was voor ons normaal.”

Werken met kerst

En dat is het nog steeds. Dit jaar zingt Karin op 21 december in de Ahoy-show Holland zingt kerst. “Niks heerlijker dan met duizend mensen White Christmas zingen.” Ondertussen is ze ook begonnen met de try-outs van haar nieuwe voorstelling Souvenirs, die 18 februari in première gaat. Daarin gaat het ook over de balans opmaken, maar dan in het leven, en vooral ook over loslaten.

Wat was voor jou de kiem van Souvenirs?

“De laatste jaren zijn er heel wat mensen in mijn familie gestorven. In 2015 overleed mijn moeder, anderhalf jaar eerder mijn zusje Inge, op 49-jarige leeftijd, en ook de vader van Marnix, mijn man, ging in dat jaar dood. Die gebeurtenissen confronteerden me met wat er aan het eind van iemands leven overblijft. Bij het leegruimen van mijn moeders huis realiseerde ik me opeens: met bijna alles wat zij mooi vond, hebben wij niets en veel dingen die belangrijk voor haar waren, zijn niet belangrijk voor mij.

Een thema voor een nieuwe voorstelling

Bijna alles wat ze in haar leven had verzameld ging weg. Na het opruimen hielden we een doos met een paar souvenirs over: foto’s, een aandenken uit haar jeugd, iets van mijn vader en wat waardevolle sieraden. Ik moest daardoor steeds denken aan de enorme hoeveelheid spullen die ik zelf heb. Ik heb een opslag vol attributen en kleding uit mijn shows, die ik nooit meer gebruik. Samen met Marnix bedacht ik dat dit het thema van mijn nieuwe voorstelling kon worden: ontspullen, ruimte creëren, loslaten. Zo ontstond het idee om elke avond iets uit die opslag weg te geven aan het publiek: een jurk, een sjaal, een pruik… Dat wordt gieren met achthonderd man en uiteindelijk gaat een aantal mensen met iets moois naar huis.”

‘Ontspullen is fijn’

‘Ik geef het liever met warme dan met koude handen,’ zei mijn overgrootmoeder dan.“Ja, je laatste hemd heeft geen zakken, dus kan ik er beter nu iemand blij mee maken. Marnix zei altijd al: ‘Liefje, als je iets heel belangrijk vindt, maak er een foto van, dan kunnen we het daarna wegdoen.’ Maar ik was van het bewaren voor ‘je weet maar nooit’. Nu denk ik: ik wil mijn kinderen later niet met deze ballast opzadelen. Ik heb bovendien gemerkt dat ik het fijn vind om te ontspullen, want het schept ruimte in je huis én in je hoofd. Het lucht op.”

Gaat het in de show alleen over materiële zaken loslaten?

“Ik trek het natuurlijk breder. Het gaat ook over mijn kinderen, die de deur uitgaan, en over het loslaten van principes, idealen, overtuigingen en verwachtingen. In een theatershow probeer je als maker te spiegelen waar de samenleving mee bezig is. Als je merkt dat er een tendens is van krampachtig vasthouden aan hoe het was en dat mensen geen ruimte meer vinden om de dingen anders te bekijken, probeer je dat aan te stippen. Daarom heeft menig cabaretier het bijvoorbeeld over de zwartepietendiscussie. Sommige mensen bijten zich vast in traditie en dat moet je dan soms met humor proberen los te wrikken.

Nieuwe realiteit accepteren

Hetzelfde geldt voor onderwerpen als vluchtelingen, andere culturen of de acceptatie van homoseksuelen en transgenders. Er worden in dit land nog steeds homo’s en transgenders in elkaar geslagen! Ik weet niet hoe ik dat aan mijn kinderen moet uitleggen. Wat is het toch dat mensen denken: het staat me niet aan wat jij zegt of hoe jij leeft, dus ik ga je vernielen? De wereld om ons heen is veranderd, maar veel mensen vinden het moeilijk om het oude los te laten en die nieuwe realiteit te accepteren. In mijn show ga ik deze onderwerpen niet direct aan, maar de onderliggende gedachte is voor mij wel belangrijk. Ooit was ik zo trots op Nederland, omdat we sociale vrijdenkers waren. En nu vind ik de sfeer soms verhard, te star geworden, en dat vind ik weleens zorgwekkend.”

Dit klinkt heel serieus, terwijl we je kennen als uitbundige, humoristische entertainer

“Als je bij me in de zaal zit, hoop ik dat je mijn engagement voelt, maar je inderdaad vooral bescheurt van het lachen en ontroerd raakt door mooie liedjes. Mijn instrumenten zijn muziek, waarmee je kunt verbinden, en humor, waarmee je de spanning van bepaalde onderwerpen af kunt halen. Met sommige liedjes kan dat laatste ook. Ik zing bijvoorbeeld Unbeschreiblich Weiblich van Nina Hagen, met zinnen als ‘Ich schaff’ mir keine kleinen Kinder an/ Nein, nein, nein/ Warum soll ich meine Pflicht als Frau erfüll’n’ (Ik neem geen kleine kinderen/ nee, nee, nee/ waarom zou ik mijn plicht als vrouw vervullen, red.).

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’

Dit liedje is een souvenir voor mij, dat me eraan herinnert dat ik ooit feministisch ben opgevoed en onderwezen. ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ zeiden we eind jaren tachtig. Dus nadat ik het atheneum had doorlopen, was er niets logischer dan doorgaan met studeren en gaan werken. En nu heb ik drie kinderen én ik werk. Zo’n liedje laat zien hoe de tijd verandert.”

Waarin zit voor jou de uitdaging in een nieuwe voorstelling?

“Het blijft leuk om te toveren. Elke voorstelling opnieuw tover ik achthonderd man naar een andere wereld. Ik vertel een verhaal, zing, laat ze lachen, vóélen en aan het eind van de avond zijn al die mensen eruit geweest, weg van hun sores. Dat geeft mij enorme voldoening. In elke show stop ik uitdagingen voor mezelf, anders word ik lui. Vorig jaar heb ik mezelf tijdens het zingen begeleid met gebarentaal. Dat was heel moeilijk. En je kent misschien mijn dyslectische sprookje wel? Ook meel hoeilijk. Het vookje spran Koodrapje. Grat wappig. Op een gegeven moment husselde ik thuis ook de letters om. ‘Hom kier, dekker ling,’ zei ik dan tegen Marnix.

Accenten

We hebben er erg om gelachen, maar op een gegeven moment moest ik mezelf dwingen ermee te stoppen! In Souvenirs zit een heel botte Brabantse veilingmeester. Ik heb nog nooit een Brabantse gedaan, ik gooi dat accent altijd in de war met Limburgs of Utrechts. Nu moet ik van mezelf in het spoor blijven – stikmoeilijk. (met Brabants accent) ‘Deze jurk is van een heul dik wijf geweest, misschien is er iemand in de zaal dat er wat aan heeft?’ (schatert) Misschien ga ik m’n oude knieën ook wel veilen!”

Je hebt twee nieuwe, hoorde ik…

“Ja, mijn oude waren versleten. Het resultaat van 35 jaar beulen, over mijn grenzen gaan en altijd te zwaar zijn. Ik deed alles in mijn show: dansen, op spitzen staan, een spagaat, een radslag en dat alles met 110 kilo. Mijn polsen, mijn rug, mijn knieën, alles deed zeer. Mijn fysiotherapeut waarschuwde me vaak, maar ik ging er gewoon mee door. Afgelopen juli werd ik geopereerd en heb ik twee nieuwe knieën gekregen. Kwam er een zuster naar me toe in het ziekenhuis (snerpende stem): ‘Heeft u dat zelf bedacht, twéé nieuwe?’ Ik heb toen besloten beter voor mezelf te gaan zorgen.

Op dieet

Ik ben ontzettend aan het afvallen. Dat is ook een vorm van ballast loslaten. Ik heb mezelf nooit te dik gevonden – dat vinden mensen vaak een beetje gek – maar nu voel ik dat het me tegenzit. Ik heb één gesprek gevoerd over een gastric bypass, maar kreeg het er Spaans benauwd van, dus ben toch voor diëten gegaan. Onder begeleiding volg ik nu een proteïnedieet. Afvallen gaat niet moeilijk, in tweeënhalve maand was ik zestien kilo kwijt. Het lastige komt daarna: je levensstijl zo aanpassen dat je op gewicht blijft. Daarin krijg ik ook begeleiding.”

Waarom had je een operatie nodig om dit besluit te nemen?

“Ik voelde me door m’n slechte knieën heel erg gevangen in m’n lijf. Ik was gewend om te sporten, tennissen deed ik heel graag. En ik houd van lopen en dansen en opeens kon ik niks meer. Anderhalf jaar lang had ik pijn aan mijn knieën, dus die nieuwe waren noodzakelijk. Na de operatie moest ik twee weken in bed blijven. Dat vloog me enorm aan. Ik zat voor mijn gevoel heel erg klem in dat ziekenhuis. Ik realiseerde me dat die emotie waarschijnlijk te maken had met mijn incestueuze jeugd; er zat een soort angst onder, die ik lang niet meer had gevoeld. De angst niet te kunnen vluchten uit een slechte situatie. Maar die is natuurlijk allang niet meer nodig! Ik ben gezegend met de liefste man van de wereld, drie prachtige kinderen, een mooie carrière en lieve vrienden, dus ik dacht: laat dat eens los!

Leren loslaten

Heel langzaam ging de knop om, door te schrijven, te praten met mijn man en mijn therapeut, door te huilen. Dat heb ik in mijn leven wel geleerd: alles wat je binnenhoudt, inslikt, tegenhoudt, ontploft vanbinnen en vernielt iets. Het zicht op jezelf, je gevoel voor eigenwaarde. Dus: praat, gooi het eruit. Langzaam kenterde er iets in mijn systeem en merkte ik dat ik het kon loslaten, mijn verleden – en nu laat ik ook het zwaar-zijn los. Ik ga letterlijk en figuurlijk lichter door het leven en dat bevalt me goed. Zo kan ik hopelijk ook nog een leuke, hippe oma worden. (begint te lachen) Ik zag het al voor me: kind met een loopwagentje, oma ook met een loopwagentje. Mooi niet!”

Is er al zicht op kleinkinderen dan?

“Wie weet! Mijn zoon Gerben is 35 en woont met zijn geweldige vrouw Doreen in Limburg, misschien komen daar binnenkort kinderen. Mijn dochters zijn pas negentien en bijna 21. De jongste, Eliane, doet soms modellenwerk, zit in het laatste jaar van het gymnasium en wil daarna een tussenjaar nemen. Iona studeert geneeskunde aan de Universiteit Leiden. Die twee zijn dus met heel andere dingen bezig. Iona is pas nét uit huis, dat is wennen. Ik ben van het verzorgen, wasjes draaien, kinderen heen en weer rijden en opeens had ik meer tijd voor mezelf en Marnix. Wij werken samen – hij is mijn schrijver, componist en regisseur – maar hebben er gelukkig ook nog een leven naast.

We gaan graag wandelen of naar de bioscoop en naar concerten. Laatst zijn we nog naar het requiem van Verdi geweest, prachtig! En ik ga vaak kijken als hij met een van zijn jazzbands speelt, zoals de Old School Band. Dan sta ik enorm te genieten van de muziek die hij maakt. Volgend jaar zijn we 25 jaar getrouwd, hoe vind je die? De grap is: we houden het vol tot het feest en daarna zien we wel verder.” (grinnikt)

Komen de kinderen wel langs met kerst?

“Natuurlijk! We hebben een ontzettend leuke traditie. Op kerstavond komen we samen, eten we lekker, zetten natuurlijk onze telefoons uit en spelen dan fanatiek het spel Party & Co. Dan hebben we de grootste lol.”

Zie je er niet tegen op, een kerstdiner in combinatie met je proteïnedieet?

(lacht) “Dat valt mee, want ik mag allemaal lekkere groente: witlof en prei en spinazie… Puur natuur! En tegen die tijd mag ik vast ook een visje. Weet je wat het is? Het is geen straf meer dat ik niet mag snoepen, ik vind het een cadeautje dat ik mag afvallen.”

Ook vertelde Karin ons wat haar grootste kerstblunder ooit was:

 

Karins kerstfavorieten:

  • Kerstliedje: “One little Christmas tree van Stevie Wonder.”
  • Kerstgerecht: “Witlof met ham en kaas uit de oven.”
  • Kerstboom: “Een mooie, grote nepboom met grappige dingen erin. We hebben bijvoorbeeld kleine poppetjes uit de hele wereld: het Marilyn Monroe-poppetje hangt naast een Russische matroesjka.”
  • Kerstcadeau: “Het samenzijn en spelletjes spelen. Wij doen niet aan cadeaus met kerst.”
  • Goede voornemen 2019: “Een geweldige show maken van Souvenirs en vooral gezond blijven.”
  • Vuurwerk: “Ik houd er niet heel erg van. Het lawaai, het gevaar, de verspilling. Dat alles maakt dat ik er geen lol aan beleef, alhoewel ik professioneel vuurwerk prachtig vind.”
  • Jaarwisseling: “Bij m’n ontwerper Jan Aarntzen thuis met vrienden en collega’s. Lekker eten en veel gezelligheid! Jan en zijn zus Lenn zijn een heel goede gastheer en -vrouw!”

Karin Bloemen is t/m 15 juni 2019 door heel het land te zien met Souvenirs. Speellijst: labloemen.nl. Holland zingt kerst is de eerste wintereditie van de succesvolle Holland zingt-formule en vindt plaats op vrijdag 21 december in Rotterdam Ahoy. 

Fotografie | Nick van Ormondt
Interview | Bas Maliepaard

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2018-51. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

 

 

 

Ook interessant