Persoonlijk

Juliëtte was punker: ‘Met een rat in mijn nek lopen vond ik doodnormaal’

hr_m16-juliette_5781-1.png

“Het begon met het wegscheren van streepjes haar langs de zijkanten van mijn hoofd”, vertelt Juliëtte van der Henst-Cremers (49). “Al snel volgden spijkerbroeken met bleekvlekken, minirokjes met Schotse ruit en stoere legerkistjes. En uiteraard panty’s met gaten.

Het was 1987, de tijd van punk. Het wereldje eromheen sprak mij aan. Punkers durfden anders te zijn en straalden saamhorigheid uit.”

Afzonderen van de maatschappij

“Zelf had ik mijn plekje in de maatschappij nog niet gevonden. Bij hen voelde ik een soort bescherming. Dus pronkte ook ik na enige tijd met een hanenkam. Ik zag er stoer uit, maar vanbinnen was ik gevoelig. Ik kon mij nog niet binden. Niet aan een man, baan, huis of kinderen. Me afzonderen van de maatschappij, dat voelde veilig.

Maar ik was geen boze punker. Er zaten geen politieke principes achter. Hoogstens was ik ietwat rebels en intimiderend om te zien. Want met een rat in mijn nek lopen, vond ik doodnormaal. Achteraf besef ik dat mensen ruimte voor mij maakten als ik passeerde.”

Groot contrast

“Als ik de Juliëtte van toen vergelijk met hoe ik nu ben, dan is het contrast groot. Misschien ben ik nog steeds een opvallende verschijning, maar dat komt puur door mijn postuur: flinke bos krullen en grote boezem. Me provocerend kleden is er niet meer bij. Zeker in mijn rol als organisator van trouwervaringen sta ik er keurig op.

Ik heb tegenwoordig namelijk mijn eigen trouwsalon, waar ik stelletjes een romantische trouwervaring bied. Best bijzonder aangezien ik mezelf jarenlang aan niemand durfde te binden! Het was dan ook een hele zoektocht om hier te komen.”

Echte voldoening

“Allereerst stapte ik uit de punkscene. Diverse opleidingen en werkervaringen brachten mij gaandeweg houvast. Er kwam een bepaalde rust over me. Na een tijd ging ik zelfs een relatie aan! Toch was ik nog niet waar ik moest zijn. Tijdens een persoonlijk ontwikkelingstraject kwam ik erachter dat ik pas echte voldoening voel als ik mensen kan helpen hun doelen te bereiken. En dat doe ik het liefst door bijzondere wensen waar te maken.

Ik vind het net als vroeger nog steeds tof als mensen zich durven uit te drukken op hun eigen expressieve manier. Een trouwervaring is dé ultieme gelegenheid daarvoor. Iedereen geeft daar een heel persoonlijke draai aan. In dat opzicht blijf ik het mooi vinden als mensen authentiek durven te zijn. Mijzelf lukt dat nu ook, op een levendige en vrolijke manier, met mijn eigen bedrijf én zelfs een echtgenoot aan mijn zijde.”

Tekst | Eva van Dorst
Fotografie | Marloes Bosch
Visagie |  Nicolette Brøndsted

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-16. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

 

Ook interessant