Persoonlijk

Judith (40) ‘viert’ voor het eerst Vaderdag zonder vader: ‘Hij was bij mijn geboorte, ik bij zijn dood’

judith.jpg

De vakantie van Judith (40) en haar familie werd bruut verstoord toen haar vader (74) zich een paar dagen voor kerst opeens niet goed voelde. Dit jaar viert Judith voor het eerst Vaderdag zonder haar vader.

“Wat een droomvakantie had moeten worden, werd helaas een hel.”

Abrupt eind

Na een fijne huwelijksreis, besloten Judith en haar man haar ouders ook mee te nemen naar de Seychellen in Afrika. Met de gedachte om daar kerst te gaan vieren, waren ze een paar dagen eerder op het vliegtuig gestapt. De vakantie was erg fijn en Judith zag hoe erg haar ouders hiervan genoten. 24 december, een dag dat als een normale dag begon, eindigde abrupt toen haar vader zich opeens niet goed voelde. “We dachten dat hij vermoeid was van de dag. Hij is toen gewoon naar zijn kamer gegaan.” Vervolgens ging hij naar de medische kliniek van het hotel, waar hij vocht toegediend kreeg. Daar knapte hij weer van op. Maar op kerstavond, tijdens het diner, werd hij weer ziek en trok zich opnieuw terug in zijn kamer. “Midden in de nacht is hij weer naar de medische kliniek gebracht en daar bleek dat hij een hartinfarct had gehad. Een behandeling mocht niet baten.”

Judith met haar vader in de zomer van 1980

Drie afschuwelijke weken in Afrika

Kort na zijn overlijden, nog voordat de vader van Judith naar het mortuarium werd gebracht, kwam de politie met een patholoog anatoom om te zien of er sprake was van een natuurlijke dood. “Dit is blijkbaar een standaard procedure, dat de politie langskomt voor een gesprek als er een buitenlander overlijdt op de Seychellen.”

Doordat de feestdagen er waren, was het voor het gezin van Judith niet duidelijk of er iemand op de Seychellen moest blijven. “Het lichaam van mijn vader was nog niet vrijgegeven voor repatriëring naar Nederland. Opeens moest er veel geregeld worden en konden wij niets anders doen dan aldoor contact met de reisverzekering zoeken.” Zolang het niet bekend was wanneer haar vader naar Nederland kon, kon de begrafenis ook niet geregeld worden. “Je kunt niets doen behalve alles over je heen laten komen en rustig te blijven.” Uiteindelijk heeft het alsnog drie weken geduurd en zijn ze op de verwachte terugkomdag teruggegaan naar Nederland. Het lichaam van haar vader volgde later.

Twee handen op een buik

De band van Judith met haar vader was onder meer erg sterk doordat ze dezelfde hobby deelden: de scouting. “De scouting was een ding van mij en mijn vader. We gingen van tijd op tijd naar internationale scoutingkampen en dan waren mijn vader en ik twee handen op een buik.” Daarnaast deed haar vader heel veel vrijwilligerswerk en hielp hij altijd mensen. “Bij het condoleren en de begrafenis waren er bijna 500 mensen die steun boden bij het verlies van mijn vader en waardeerden wat hij allemaal gedaan had. Dat was heel fijn om te zien.”

Judith en haar vader tijdens de TED Camporee in Finland, 2010

Beladen Vaderdag

Dit jaar is Vaderdag heel bijzonder voor Judith, omdat 21 juni ook de trouwdag van haar ouders is. Zij zouden namelijk 47 jaar getrouwd zijn. Vooral Judith ziet als een berg tegen deze dag op: “Voor mij is het echt Vaderdag waar mijn vader niet bij is. Voor mijn moeder is het haar trouwdag, maar verder niet een bijzondere dag.”

Nooit meer een Vaderdag-cadeau

Op de vraag of ze iets speciaals gaan doen met Vaderdag, is het antwoord snel gegeven: niets. “Aan Vaderdag deden we de laatste jaren niet meer, dat was meer voor de basisschool. Ik herinner me nog dat we zelf cadeaus gingen knutselen en hoe trots ik was als ik het dan gaf aan mijn vader. Later deden we dat niet meer en vonden we het vooral commercieel.”

In de aanloop naar de eerste Vaderdag zonder haar vader, ervaart Judith moeilijke momenten. “Als ik een reclame van bijvoorbeeld Greetz voorbij zie komen over cadeaus voor Vaderdag, heb ik daar toch wel moeite mee dat ik dat niet meer kan doen.”

Judith en haar vader met een scout uit Israël tijdens de TED Camporee 2019 in Engeland

Dankbaar

Over of de familie van Judith ooit nog teruggaat naar de Seychellen, zijn de meningen verdeeld. “Ik wil zelf wel naar de plek terug, maar mijn moeder en broers niet.” Liever neemt haar moeder de hele familie mee naar Gambia. “Mijn ouders deden heel veel vrijwilligerswerk in Gambia. Ze regelden een samenwerking met ADRA Gambia om kledingtransporten vanuit Nederland naar Gambia te realiseren. Daarbij zochten ze sponsors om het schoolgeld voor basisschoolkinderen te betalen en ondersteunden ze financiën voor artsen die Gambianen die door staar blind zijn geworden, weer te laten zien. Mijn moeder zet het werk nu in haar eentje voort.”

Dat Judith de dood van haar vader zo heeft ervaren is verdrietig, maar ze is er ook dankbaar voor. “Mijn vader was erbij toen ik werd geboren, en ik was erbij toen hij doodging. Ik ben dankbaar dat ik erbij was toen het gebeurde en dat mijn moeder er niet alleen voor stond.”

Beeld | Privéfoto’s

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant