Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Joris Linssen: ‘Als kleuter namen mijn ouders mij mee naar demonstraties’

joris-linssen-als-kleuter-namen-mijn-ouders-mij-mee-naar-demonstraties.jpg

Van vader Jos leerde Joris Linssen (55) met open vizier naar anderen kijken. “Het heeft mijn manier van interviewen beïnvloed. Want pas als je mensen in hun waarde laat, kunnen ze boven zichzelf uitstijgen.”

“Mijn vader, Jos Linssen, werd geboren in 1940 en groeide op in Nijmegen in een gezin met drie zonen en twee dochters. Zijn vader was een ietwat zorgelijke man die bijna altijd buikpijn had. Hij scharrelde vaak wat op de achtergrond op zoek naar de Rennies in een laatje.”

‘Zijn moeder was mijn lievelingsoma’

“Zijn moeder was de spil van het gezin. Later was zij mijn lievelingsoma, ik zie haar voor me in de keuken, lege Becel-bakjes wassend. In die tijd van zuinigheid en vlijt werd natuurlijk alles bewaard. Met z’n zevenen vormden ze een intellectueel gezin met veel ruimte voor studie en zelfontplooiing. Mijn vader studeerde Nederlands aan de universiteit van Nijmegen, een van de broers werd raket­geleerde en een zus werkte voor de Nederlandse ambassade in Portugal.”

Een groot solidariteitsgevoel

“Mijn vader was bescheiden. Een wat verlegen jongeman met een ontzettend loyale inborst. Zonder het aan de grote klok te hangen deed hij veel voor andere mensen. Nog steeds overigens. Hij heeft het absoluut op me overgebracht, dat grote solidariteitsgevoel. Het belang om iets te doen voor mensen die zich in de hoek bevinden waar de klappen vallen. Als kleuter namen mijn ouders mij mee naar demonstraties. Die tegen het Vietnam-beleid van de Amerikaanse regering was mijn eerste.”

Een school vol bloemenkinderen

“In hun opvoeding waren ze heel liefdevol en vrij. En in de liefde lieten ze mij en mijn zusje onze eigen keuzes maken. In mijn ogen een zeer goede manier van opvoeden. Het kwam voort uit de last die mijn vader en moeder nog voelden van het verstikkende katholicisme uit hun jeugd. Ik ben gedoopt, min of meer afgedwongen door familie, maar toen we als gezin rond mijn zesde naar Eindhoven verhuisden, lieten mijn ouders zich uitschrijven bij de kerk. Vanaf dat moment bestond er bij hen een gezonde afkeer van katholieke dogma’s.

Daar in Eindhoven kwamen we terecht in progressieve kunstenaarskringen. Met andere ouders richtten mijn vader en moeder een openbare school op. Het was een school vol ‘bloemenkinderen’, hippie light, zeg maar. Mijn vader met lange haren en een lange baard, mijn moeder in Indiase jas met bontkraag. Thuis werd het driedubbele Woodstock-album grijsgedraaid.”

“Eind jaren zestig, in Madurodam”

‘Dít heeft me gevormd’

“Veel naar het theaters en musea gingen we ook. Op zondag was het vaste prik: eerst een boswandeling, daarna een voorstelling of museumbezoek. Als puber waardeer je dat op een gegeven moment niet meer. Inmiddels kan ik zeggen dat het me heeft gevormd. Ik herinner me een voorstelling van het werktheater, een gezelschap dat zijn tent opzette pal naast de schouwburg. Ze voerder er laagdrempelig en sociaal bewogen toneel op. Dat sociaal theater over misstanden voedde mijn hekel aan ongelijkwaardigheid. Ik werd steeds verontwaardigder over alle toestanden in de wereld, werd een schreeuwerige punker.”

Een wijze les

“Mijn vader vond dat ik te snel boos was en zei: ‘Nu moet je eens goed luisteren. Een bokser die een wedstrijd wil winnen, moet niet alleen kunnen uitdelen, maar ook kunnen incasseren. Dus als jij dingen wilt veranderen, moet je ook kunnen opvangen.’ Ik vind het nog steeds een enorm wijze les. Eén die mij goed van pas komt om te kunnen overleven in de slangenkuil die Hilversum heet. Want als je een beslissing voor je kiezen krijgt die nogal onterecht aanvoelt, moet je je niet uit balans laten brengen. Je moet de klappen opvangen die het leven je uitdeelt als je het einde van de ronde wilt halen.”

Dolle mina’s

“Daarbij moet je als mens, maar ook als televisiemaker, geïnteresseerd blijven en een open blik zien te behouden. In Eindhoven kwamen we als gezin in een vrije, creatieve wereld terecht. We kenden dolle mina’s, mensen die bij de Bhagwan gingen en aardig wat extreme types. Ik leerde ze beschouwend tegemoet te treden en met zo’n zelfde open vizier interview ik voor tv.

Ook voor het programma Boeddha in de polder ontmoet ik bijzondere mensen. Mensen die op zoek zijn naar zingeving, die met spiritualiteit een crisis hebben overwonnen en inspirerende mensen met een aparte levenswijze. Een soort boeddha voor dummies. Voor het programma doe ik zelf ook allerlei dingen. Zoals deelnemen aan een cacao­ceremonie waarbij ik in een tipi pure cacao drink en in een soort trance raak door zang en muziek. Mede door de opvoeding die ik heb genoten, zal ik nooit mensen voor schut zetten of zoiets geks. Veel liever laat ik ze in hun waarde, waardoor ze boven zichzelf kunnen uitstijgen.”

‘Mijn vader kijkt alles wat ik maak’

“Mijn vader kijkt alles wat ik maak – zelfs de programma’s die ik alleen inspreek. Treed ik met mijn band Caramba op ergens in het land, dan zie ik mijn vader soms ineens in het publiek. Komt hij onaangekondigd kijken. Die loyaliteit is heel belangrijk voor hem. Met zijn 81 jaar gaat het goed met hem. Ons contact is warm, we wandelen vaak samen en hij komt graag naar ons vakantiehuisje. Laatst werden mijn vrouw en ik door mijn vader en zijn vriendin uitgenodigd om een dagje naar Amstelveen te gaan. Een geheel verzorgd reisje met een bezoek aan het museum, een Frida Kahlo-tentoonstelling. Mijn vader is het mij naar een museum krijgen duidelijk nooit verleerd.”

Dit artikel over Joris Linssen en zijn vader staat ook in Margriet 54/55 – nú in de winkel! Dit is het dikste nummer van het jaar en staat helemaal in het teken van de feestdagen en het einde van het jaar. Zo spreken we met dé gezichten van 2021 – onder andere Jan Dulles en Kasja Ollongren – en delen we de lekkerste recepten om lekker te bakken tijdens kerst. Ook lees je in deze Margriet de jaarhoroscoop voor 2022 én de mooiste kerstherinneringen. Haal ‘m snel in de winkel of bestel online zonder extra verzendkosten.

Tekst | Nicole Gabriëls
Fotografie | privébeeld

Ook interessant